Lichtpuntje

Bij mijn terugkeer in het peloton afgelopen weekend ging het niet lekker. De eerste rondjes ging het nog wel aardig en reed ik voorin mee, maar naarmate de gaskraan vooraan open ging, zakte ik verder weg door het peloton. Met een DNF als gevolg. Gelukkig was er woensdag een kans om mezelf te revancheren.

Aanvankelijk zouden we met drie Ulysses-mannen een ploegentijdrit rijden. Amstel-renner Niels wilde ons graag vergezellen en dus togen we af naar Noordeloos. Ter plaatse hoorden we dat wij vanwege onze licentie enkel deel mochten nemen aan de individuele tijdrit. De ploegentijdrit was alleen voor licentieloze en zelfs buiten mededinging mochten we niet starten.

Met nummer 99 op de rug, was ik vertrokken voor 21 individuele kilometers. De wind was niet echt hard, maar toch wel enigszins aanwezig. Vooral in de openingskilometers had ik niet echt voordeel van deze zomerse bries. Het parcours bestond uit twee ronden van tien kilometer en een aanloop van iets meer dan duizend meters.

Na mijn eerste ronde, zag ik op het aanloop stuk ploegmaat Jan aan komen rijden. Hij was veertien minuten na mij gestart en betrad de ronde ongeveer 150 meter nadat ik doorgekomen was. Jan hijgde in m'n nek en dat was voor mij een stimulans nog eens even lekker door te halen. Toch kon ik niet voorkomen dat Jan mij voorbij kwam razen.

Ik moest alle zeilen bijzetten om Jan in het vizier te houden. Want een mikpunt is altijd lekker in een tijdrit. Gelukkig waren de wegen rechtdoor, dus met Jan als rode lap, reed deze stier zijn tweede ronde minstens net zo snel als de eerste. Na 21 kilometer was het beste er wel af, maar stond er toch een tijd van 28.19 op de klokken. Met 44.5 gemiddeld en zo'n negentien tellen achter ploegmaat Pascal, kon ik niet ontevreden zijn.

Jan was met 27.17 de snelste van de dag en mocht de bloemen mee naar huis nemen. Pascal werd tweede Ulysses-renner op plaats vier en ik werd zelf zesde. Niels, die eigenlijk onze vierde man was in de ploegentijdrit, noteerde de tiende tijd. Iedereen keerde tevreden terug richting Amsterdam. Zelf was ik blij met het resultaat, want het laat zien dat er toch weer een steigende lijn in zit. Ik kijk uit naar de tijdrit in Woubrugge én de resterende koersen van dit seizoen. Ik ga er nog eens goed tegenaan.

Terugkeer met obstakels

Mijn bed was mijn beste vriend, voor een week lang tenminste. Vorige week dacht ik eindelijk weer eens een koersje te gaan rijden na een vorm van overtraindheid. Dat koersje kwam er niet van, want ik werd ziek. Ik werd de prooi van een vinnige bijholteontsteking en was blij als ik in de buurt kon blijven van mijn bed. Koorts en een hoop pijn in het hoofd, zorgde voor een vijftal dagen van inactiviteit.

Ik telde de dagen met koorts af en zodra ik me beter voelde, stapte ik direct op de fiets. Zaterdag was ik zelfs alweer in staat om even op sloten mee te rijden. Ik heb dan welliswaar amper op kop gereden, maar het was toch wel weer even lekker om daar mee te rijden.

Voor mijn ziekte had ik toch twee weken meer dan 20 uur per week getraind. De conditie ging de goede kant weer uit en ik voelde me fit. Nu, een kleine week na de holteontsteking, heb ik weer een paar mooie trainingsuren achter de rug. Op advies van trainer en ploeggenoten doe ik het dit weekend nog rustig aan en keer ik pas volgende week terug in competitie.

Waar en wanneer moet ik allemaal nog maar eens goed bekijken. De kans dat dat in België zal zijn is aanzienlijk. Een mooie omloop in een of ander Belgisch dorp trekt mij altijd wel. Hopelijk ben ik dan nog in staat om een mooi najaar te rijden, want het voorjaar vond ik toch ietwat teleurstellend.