Leve de rustdag

Na drie behoorlijke trainingen van dik vier tot bijna zes uur was het gisteren zover: Een rustdag. Heerlijk. Korte broek aan, schoentjes uit en met de voetjes de zee in. Niemand van ons had zin om écht de zee in te gaan, dus bleef het slechts bij aftasten, ook prima.

Terrasje, drankje, hapje. Volgens Pascal is het de leven. Hoe dan ook, ook ik was toe aan de rustdag. De dag voor de rustdag werd ik door Thomas op bijna acht minuten gereden op de klim. Hij deed hem 'ff' op het buitenblad, terwijl ik constant ploeterde op de 27. Daarnaast hakte die vijfenhalf uur met afsluiter bergop er toch fiks in.

Vandaag was alles anders. Vandaag was het de dag na de rustdag. Batterij opgeladen en met frisse moed er weer tegenaan. Naar dezelfde klim als voor de rustdag. We vertrokken deze morgen met een zonnetje en een temperatuur boven de 20 graden. Maar we reden weg van de kust, het binnenland in. En daar waren wolken.

We deden een blokje bergop. Ieder voor zich, van beneden naar boven. Twintig minuten volle bak was de bedoeling. Ik had de eer om te starten en zocht mijn ideale ritme. M'n benen waren sterk. Sterker dan voor de rustdag. In 19.14 was ik boven. Thomas was twee minuten achter me gestart en haalde me pas in de laatste honderden meters in. Ik reed dus aanzienlijk harder dan voor de rustdag.

En toen kwamen er kleine druppels uit de wolken naar beneden. En kleine druppels werden iets grotere druppels. Aan de voet van de klim was een mooi dorpje, waar we even konden schuilen voor de regen. Natregenen en koud worden was geen goede optie. Maar na een heerlijke Spaanse lunch konden we onze reis toch weer hervatten.

Het tweede blokje hebben we door het natte wegdek en het matige weer verschoven. Morgen gaan we naar de Pico de las Nieves (vrij vertaald: Piek van de sneeuw), het hoogste punt hier op Gran Canaria. Dat zal een koude dag worden, want op het nieuws zagen we dat er sneeuw was gevallen op de top.

Gelukkig wacht na de Pico een terras in de zon van Playa del Ingles en misschien zelfs nog wel die verfrissende duik. Het water is er, met zo'n 19 graden, warm genoeg voor, alleen is het afwachten hoe choco wij van de Pico af komen. De teller staat in ieder geval op een uur of achttien trainen en daar komen de komende drie dagen zeker nog wel 12 uurtjes bij.

Gran Canaria dag 1

Korte broek, korte mouwen. We hebben ons eerste ritje achter de rug op Gran Canaria. Een ruime honderd kilometer over het Spaanse vulkanische eiland. Het mooie aan de tocht van vandaag was dat er nog wat Nederlandse coureurs waren, waar wij bij aan konden sluiten. We hoefden dus niet met z'n drieën te rijden, maar stonden met z'n achten aan het vertrek.

Met de zon in de rug vertrokken we vanuit Playa des Ingles en trokken we het binnenland in. Hoe verder we van de kust af reden hoe meer wolken we tegen kwamen. Ook reden we niet meer over vlakke weg, maar kwamen we nog een lekker klimmetje tegen. Omhoog rijden is niet mijn sterkste punt en de top mocht ik dus als laatste passeren. Ik en de bergen zullen nooit goede vrienden worden vrees ik.

Een aantal uur later, honderd kilometer verder en na een behoorlijk aantal hoogtemeters reden we Playa des Ingles weer binnen. Morgen staat er een rit van ongeveer vijf uur op het programma, dus ik ga de oogjes toe doen. Thomas en Pascal zijn bergop een stuk beter dan ik, dus ik zal alle zeilen bij moeten zetten om ze enigszins te volgen. Dat geeft niet, daar word ik vast beter van. Welterusten!

Eindelijk zomer

Ik prijs mezelf gelukkig. Vandaag wordt het zomer. Althans, voor even. Mijn koffer staat gepakt en rond het middaguur maak ik samen met ploegmaten Pascal en Thomas de oversteek naar Gran Canaria. Bijna vier uur vliegen hier vandaan in de buurt van Marokko, maar dan heb je ook wat.

Gran Canaria staat bekend om zn constante temperatuur. Het hele jaar is de temperatuur er lekker. In Januari gemiddeld 17 graden, in augustus 24 graden. Momenteel is het er 20 graden en zonnig en dat is ook de voorspelling voor komende week. Dat komt dus zeer goed uit.

In het weekend van 25 februari mogen we 'los' en staat de eerste koers gepland. Ik heb er veel zin in, maar ik moet de laatste stap in de trainingsfase nog wel zetten. Komende week ga ik die stap hopelijk maken en dan staan we allen goed aan de seizoensstart. Op naar Gran Canaria! Adios!

Niks in te brengen

De puntenkoers, ja die koers over 60 ronden waarbij iedere tien ronden gesprint wordt om 5,3,2 en 1 punt. Daar had ik dus helemaal niks te zoeken. Wat was ik gisteren slecht. Al voordat de koers echt begon kreeg ik het lastig. M'n lichaam werkte niet mee en ik kreeg steken in m'n zij. Alsof ik heel kort voor de koers nog gegeten had.

Na een ronde of vijftien moest ik er al af met nog twee renners. We zijn blijven rijden en werden een ronde of tien later opgeslokt door het peloton. Na de furieuze openingsfase was de koers wat geluwd. Ik kon me handhaven in het peloton, maar na die ronde achterstand stond ik op -20 punten. De finale was een illusie geworden.

Wellicht dat het door gebrek aan specifieke training komt. De afgelopen maanden heb ik vooral op duur getraind, om in het voorjaar een goede basis te hebben. Pas twee weken terug ben ik iets intensiever gaan trainen. Om mezelf niet weer over de kop te jagen had ik tot het NK nog geen baanwedstrijden gereden en ook geen dernytraining afgelegd. Dat was op het NK duidelijk te merken. Ik kwam snelheid te kort om de top bij te benen.

Het positieve is dat ik nog niet opgebrand ben voor de voorjaarskoersen. Voor de komende week staat er vooral veel rust op het programma en dan ga ik vanaf volgende week echt toe werken naar seizoen 2012. Hopelijk zit er in februari nog een trainingsweekje Spanje in, zodat de beentjes goed warm kunnen draaien voor een mooi siezoen.

Geen geluk op de scratch

Op de scratch had ik dus niets te zoeken. Waarom niet? nou, ik werd laatste in mijn serie. Ontevreden? Nee. Ik ben wel laatste geworden in de serie, maar vraag me niet wat voor een serie. Zelfs de jongens uit de Nederlandse selectie, die zelfs tussen de wereldtop rijden, moesten strijden voor een finaleplek.

Van tevoren wist ik dat ik in de aanval moest om in de finale te komen. De sprint is voor een strijkijzer als ik niet weggelegd. Maar ja, dan word je in zo'n serie geplaatst met voornamelijk toppers. Die laten dus niemand wegrijden, want mocht je een rondje pakken, dan is er weer een finaleplek minder te vergeven.

Mijn scratchserie van tien kilometer werd dus met een gemiddelde van ruimschoots boven de vijftig kilometer per uur afgelegd. Deze wedstrijd heeft in totaal nul serieuze uitlooppogingen gekend, want er werd constant te hard gereden om weg te rijden. Het draaide uit op een traditionele sprint. Twee ronden voor het eind werd de sprint aangetrokken. Het beste was er bij mij toen al af en ik liet lopen, want er was voor mij toch niets meer te halen. De tegenstand was te sterk.

Vandaag heb ik hopelijk iets meer geluk op de puntenkoers. De serie is aanzienlijk minder sterk dan gisteren. Dat Pim Ligthart, Jeff Vermeulen en Jenning Huizinga veel beter zijn weet ik ook wel, maar de strijd om de overige vijf plaatsen ligt volledig open. Mannen als Wesley Kreder, Yondi Schmidt, Bart Harmsen, Erick Tol en Matthé Pronk hebben meer ervaring en kwaliteit dan ik, maar daarom ben ik er om een finaleplek van ze af te pikken.

Nog een keer vlammen in 2011

Maanden was het hier stil. Waarom? Omdat het niet goed ging. Ik reed niet meer goed, voelde me niet echt goed en was gewoon moe. Het seizoen duurde lang, te lang. Maar met een dikke rustperiode, veel rustige training en mooie vooruitzichten staat de zon weer aan de horizon. Ik heb er weer veel zin in.

365 dagen na mijn toetreden tot de eliterenners van Nederland, rijd ik morgen opnieuw het Nederlands Kampioenschap baanwielrennen. Tussentijds waren er mooie binnenlandse en buitenlandse koersen. Een etappekoers, criteriums, klassiekers en tijdritten, afgelopen jaar heb ik alles gezien. Het wielrennen is nóg completer geworden.

Mijn enthousiasme heeft er helaas wel voor gezorgd dat ik niet alles uit mijn seizoen heb gehaald. Ik begon goed aan het seizoen, met sfeerproeven in België en de Haarlemmerliede. Daarna kwam direct de Ronde van Marokko waar ik al mijn kruit voor het seizoen zou gaan verschieten. Krampachtig bleef ik koersen, zonder echt resultaat.

Dit seizoen gaat het anders worden. Tot op heden heb ik nog niet echt een piekmoment gehad, terwijl ik vorig seizoen, vanwege het NK baan, in november en december al echt goed in orde was. Deze winter trainde ik vooral rustig en op duurvermogen. Pas de afgelopen twee weken verhoogde ik de intensiteit, om niet geheel voor een verrassing te staan op het NK Baan.

Morgen rijd ik de scratch, nou in ieder geval de serie. Of ik de finale haal is nog maar zeer de vraag. In een serie met twintig gaan er acht door naar de finale. Ik start met o.a Wim Stroetinga, Jeff Vermeulen, Tim Veldt, Nick Stöpler, Michael Vingerling, Arno vd Zwet en Peter Schep. Dat zijn zo'n beetje alle Nederlandse renners de mee kunnen met de wereldtop.

Ik voel me in orde, maar niet in supervorm. Daarvoor heb ik te weinig intensieve training gedaan. Het wordt morgen dus een kwestie van het goede wiel kiezen en een beetje geluk hebben. Meesluipen met de juiste vlucht en hopen dat ik de finale in kan sluipen.

Donderdag is de puntenkoers en heb ik aanzienlijk meer geluk wat betreft de loting. Ook daar gaan er acht door van de twintig starters. In mijn heat zitten vijf 'zekerheidjes'. Drie plekken zijn dus voor outsiders als ik. Met een beetje geluk kan ik dit jaar dus in ieder geval één keer finale rijden en dan sluit ik mijn seizoen toch nog een beetje zonnig af.

Lichtpuntje

Bij mijn terugkeer in het peloton afgelopen weekend ging het niet lekker. De eerste rondjes ging het nog wel aardig en reed ik voorin mee, maar naarmate de gaskraan vooraan open ging, zakte ik verder weg door het peloton. Met een DNF als gevolg. Gelukkig was er woensdag een kans om mezelf te revancheren.

Aanvankelijk zouden we met drie Ulysses-mannen een ploegentijdrit rijden. Amstel-renner Niels wilde ons graag vergezellen en dus togen we af naar Noordeloos. Ter plaatse hoorden we dat wij vanwege onze licentie enkel deel mochten nemen aan de individuele tijdrit. De ploegentijdrit was alleen voor licentieloze en zelfs buiten mededinging mochten we niet starten.

Met nummer 99 op de rug, was ik vertrokken voor 21 individuele kilometers. De wind was niet echt hard, maar toch wel enigszins aanwezig. Vooral in de openingskilometers had ik niet echt voordeel van deze zomerse bries. Het parcours bestond uit twee ronden van tien kilometer en een aanloop van iets meer dan duizend meters.

Na mijn eerste ronde, zag ik op het aanloop stuk ploegmaat Jan aan komen rijden. Hij was veertien minuten na mij gestart en betrad de ronde ongeveer 150 meter nadat ik doorgekomen was. Jan hijgde in m'n nek en dat was voor mij een stimulans nog eens even lekker door te halen. Toch kon ik niet voorkomen dat Jan mij voorbij kwam razen.

Ik moest alle zeilen bijzetten om Jan in het vizier te houden. Want een mikpunt is altijd lekker in een tijdrit. Gelukkig waren de wegen rechtdoor, dus met Jan als rode lap, reed deze stier zijn tweede ronde minstens net zo snel als de eerste. Na 21 kilometer was het beste er wel af, maar stond er toch een tijd van 28.19 op de klokken. Met 44.5 gemiddeld en zo'n negentien tellen achter ploegmaat Pascal, kon ik niet ontevreden zijn.

Jan was met 27.17 de snelste van de dag en mocht de bloemen mee naar huis nemen. Pascal werd tweede Ulysses-renner op plaats vier en ik werd zelf zesde. Niels, die eigenlijk onze vierde man was in de ploegentijdrit, noteerde de tiende tijd. Iedereen keerde tevreden terug richting Amsterdam. Zelf was ik blij met het resultaat, want het laat zien dat er toch weer een steigende lijn in zit. Ik kijk uit naar de tijdrit in Woubrugge én de resterende koersen van dit seizoen. Ik ga er nog eens goed tegenaan.