Het laatste nieuws omtrent neerlands grootste talent op fietsgebied

Niks in te brengen

2011-12-30T12:43:00.002+01:00

De puntenkoers, ja die koers over 60 ronden waarbij iedere tien ronden gesprint wordt om 5,3,2 en 1 punt. Daar had ik dus helemaal niks te zoeken. Wat was ik gisteren slecht. Al voordat de koers echt begon kreeg ik het lastig. M'n lichaam werkte niet mee en ik kreeg steken in m'n zij. Alsof ik heel kort voor de koers nog gegeten had.

Na een ronde of vijftien moest ik er al af met nog twee renners. We zijn blijven rijden en werden een ronde of tien later opgeslokt door het peloton. Na de furieuze openingsfase was de koers wat geluwd. Ik kon me handhaven in het peloton, maar na die ronde achterstand stond ik op -20 punten. De finale was een illusie geworden.

Wellicht dat het door gebrek aan specifieke training komt. De afgelopen maanden heb ik vooral op duur getraind, om in het voorjaar een goede basis te hebben. Pas twee weken terug ben ik iets intensiever gaan trainen. Om mezelf niet weer over de kop te jagen had ik tot het NK nog geen baanwedstrijden gereden en ook geen dernytraining afgelegd. Dat was op het NK duidelijk te merken. Ik kwam snelheid te kort om de top bij te benen.

Het positieve is dat ik nog niet opgebrand ben voor de voorjaarskoersen. Voor de komende week staat er vooral veel rust op het programma en dan ga ik vanaf volgende week echt toe werken naar seizoen 2012. Hopelijk zit er in februari nog een trainingsweekje Spanje in, zodat de beentjes goed warm kunnen draaien voor een mooi siezoen.

Geen geluk op de scratch

2011-12-29T10:59:00.002+01:00

Op de scratch had ik dus niets te zoeken. Waarom niet? nou, ik werd laatste in mijn serie. Ontevreden? Nee. Ik ben wel laatste geworden in de serie, maar vraag me niet wat voor een serie. Zelfs de jongens uit de Nederlandse selectie, die zelfs tussen de wereldtop rijden, moesten strijden voor een finaleplek.

Van tevoren wist ik dat ik in de aanval moest om in de finale te komen. De sprint is voor een strijkijzer als ik niet weggelegd. Maar ja, dan word je in zo'n serie geplaatst met voornamelijk toppers. Die laten dus niemand wegrijden, want mocht je een rondje pakken, dan is er weer een finaleplek minder te vergeven.

Mijn scratchserie van tien kilometer werd dus met een gemiddelde van ruimschoots boven de vijftig kilometer per uur afgelegd. Deze wedstrijd heeft in totaal nul serieuze uitlooppogingen gekend, want er werd constant te hard gereden om weg te rijden. Het draaide uit op een traditionele sprint. Twee ronden voor het eind werd de sprint aangetrokken. Het beste was er bij mij toen al af en ik liet lopen, want er was voor mij toch niets meer te halen. De tegenstand was te sterk.

Vandaag heb ik hopelijk iets meer geluk op de puntenkoers. De serie is aanzienlijk minder sterk dan gisteren. Dat Pim Ligthart, Jeff Vermeulen en Jenning Huizinga veel beter zijn weet ik ook wel, maar de strijd om de overige vijf plaatsen ligt volledig open. Mannen als Wesley Kreder, Yondi Schmidt, Bart Harmsen, Erick Tol en Matthé Pronk hebben meer ervaring en kwaliteit dan ik, maar daarom ben ik er om een finaleplek van ze af te pikken.

Nog een keer vlammen in 2011

2011-12-27T12:29:00.004+01:00

Maanden was het hier stil. Waarom? Omdat het niet goed ging. Ik reed niet meer goed, voelde me niet echt goed en was gewoon moe. Het seizoen duurde lang, te lang. Maar met een dikke rustperiode, veel rustige training en mooie vooruitzichten staat de zon weer aan de horizon. Ik heb er weer veel zin in.

365 dagen na mijn toetreden tot de eliterenners van Nederland, rijd ik morgen opnieuw het Nederlands Kampioenschap baanwielrennen. Tussentijds waren er mooie binnenlandse en buitenlandse koersen. Een etappekoers, criteriums, klassiekers en tijdritten, afgelopen jaar heb ik alles gezien. Het wielrennen is nóg completer geworden.

Mijn enthousiasme heeft er helaas wel voor gezorgd dat ik niet alles uit mijn seizoen heb gehaald. Ik begon goed aan het seizoen, met sfeerproeven in België en de Haarlemmerliede. Daarna kwam direct de Ronde van Marokko waar ik al mijn kruit voor het seizoen zou gaan verschieten. Krampachtig bleef ik koersen, zonder echt resultaat.

Dit seizoen gaat het anders worden. Tot op heden heb ik nog niet echt een piekmoment gehad, terwijl ik vorig seizoen, vanwege het NK baan, in november en december al echt goed in orde was. Deze winter trainde ik vooral rustig en op duurvermogen. Pas de afgelopen twee weken verhoogde ik de intensiteit, om niet geheel voor een verrassing te staan op het NK Baan.

Morgen rijd ik de scratch, nou in ieder geval de serie. Of ik de finale haal is nog maar zeer de vraag. In een serie met twintig gaan er acht door naar de finale. Ik start met o.a Wim Stroetinga, Jeff Vermeulen, Tim Veldt, Nick Stöpler, Michael Vingerling, Arno vd Zwet en Peter Schep. Dat zijn zo'n beetje alle Nederlandse renners de mee kunnen met de wereldtop.

Ik voel me in orde, maar niet in supervorm. Daarvoor heb ik te weinig intensieve training gedaan. Het wordt morgen dus een kwestie van het goede wiel kiezen en een beetje geluk hebben. Meesluipen met de juiste vlucht en hopen dat ik de finale in kan sluipen.

Donderdag is de puntenkoers en heb ik aanzienlijk meer geluk wat betreft de loting. Ook daar gaan er acht door van de twintig starters. In mijn heat zitten vijf 'zekerheidjes'. Drie plekken zijn dus voor outsiders als ik. Met een beetje geluk kan ik dit jaar dus in ieder geval één keer finale rijden en dan sluit ik mijn seizoen toch nog een beetje zonnig af.

Lichtpuntje

2011-08-19T19:01:00.003+02:00

Bij mijn terugkeer in het peloton afgelopen weekend ging het niet lekker. De eerste rondjes ging het nog wel aardig en reed ik voorin mee, maar naarmate de gaskraan vooraan open ging, zakte ik verder weg door het peloton. Met een DNF als gevolg. Gelukkig was er woensdag een kans om mezelf te revancheren.

Aanvankelijk zouden we met drie Ulysses-mannen een ploegentijdrit rijden. Amstel-renner Niels wilde ons graag vergezellen en dus togen we af naar Noordeloos. Ter plaatse hoorden we dat wij vanwege onze licentie enkel deel mochten nemen aan de individuele tijdrit. De ploegentijdrit was alleen voor licentieloze en zelfs buiten mededinging mochten we niet starten.

Met nummer 99 op de rug, was ik vertrokken voor 21 individuele kilometers. De wind was niet echt hard, maar toch wel enigszins aanwezig. Vooral in de openingskilometers had ik niet echt voordeel van deze zomerse bries. Het parcours bestond uit twee ronden van tien kilometer en een aanloop van iets meer dan duizend meters.

Na mijn eerste ronde, zag ik op het aanloop stuk ploegmaat Jan aan komen rijden. Hij was veertien minuten na mij gestart en betrad de ronde ongeveer 150 meter nadat ik doorgekomen was. Jan hijgde in m'n nek en dat was voor mij een stimulans nog eens even lekker door te halen. Toch kon ik niet voorkomen dat Jan mij voorbij kwam razen.

Ik moest alle zeilen bijzetten om Jan in het vizier te houden. Want een mikpunt is altijd lekker in een tijdrit. Gelukkig waren de wegen rechtdoor, dus met Jan als rode lap, reed deze stier zijn tweede ronde minstens net zo snel als de eerste. Na 21 kilometer was het beste er wel af, maar stond er toch een tijd van 28.19 op de klokken. Met 44.5 gemiddeld en zo'n negentien tellen achter ploegmaat Pascal, kon ik niet ontevreden zijn.

Jan was met 27.17 de snelste van de dag en mocht de bloemen mee naar huis nemen. Pascal werd tweede Ulysses-renner op plaats vier en ik werd zelf zesde. Niels, die eigenlijk onze vierde man was in de ploegentijdrit, noteerde de tiende tijd. Iedereen keerde tevreden terug richting Amsterdam. Zelf was ik blij met het resultaat, want het laat zien dat er toch weer een steigende lijn in zit. Ik kijk uit naar de tijdrit in Woubrugge én de resterende koersen van dit seizoen. Ik ga er nog eens goed tegenaan.

Terugkeer met obstakels

2011-08-03T22:12:00.002+02:00

Mijn bed was mijn beste vriend, voor een week lang tenminste. Vorige week dacht ik eindelijk weer eens een koersje te gaan rijden na een vorm van overtraindheid. Dat koersje kwam er niet van, want ik werd ziek. Ik werd de prooi van een vinnige bijholteontsteking en was blij als ik in de buurt kon blijven van mijn bed. Koorts en een hoop pijn in het hoofd, zorgde voor een vijftal dagen van inactiviteit.

Ik telde de dagen met koorts af en zodra ik me beter voelde, stapte ik direct op de fiets. Zaterdag was ik zelfs alweer in staat om even op sloten mee te rijden. Ik heb dan welliswaar amper op kop gereden, maar het was toch wel weer even lekker om daar mee te rijden.

Voor mijn ziekte had ik toch twee weken meer dan 20 uur per week getraind. De conditie ging de goede kant weer uit en ik voelde me fit. Nu, een kleine week na de holteontsteking, heb ik weer een paar mooie trainingsuren achter de rug. Op advies van trainer en ploeggenoten doe ik het dit weekend nog rustig aan en keer ik pas volgende week terug in competitie.

Waar en wanneer moet ik allemaal nog maar eens goed bekijken. De kans dat dat in België zal zijn is aanzienlijk. Een mooie omloop in een of ander Belgisch dorp trekt mij altijd wel. Hopelijk ben ik dan nog in staat om een mooi najaar te rijden, want het voorjaar vond ik toch ietwat teleurstellend.

Gezocht: Moraal

2011-06-19T13:07:00.002+02:00

Het zit even niet mee. Rijd ik in Marokko om plek veertig, gaat er een Afrikaan voor mij onderuit. In Gerwen kwam ik er op het laatste moment achter dat mijn materiaal mij in de steek liet én lag ik op de grond in het criterium. Zelfs Op het NK voor journalisten, dé moraalwedstrijd bij uitstek, zat het weer tegen. Het mag niet zo zijn dit seizoen.

Die rood-wit-blauwe trui was voor mij dit jaar. Ik was het aan mijn stand verplicht. Gezien het deelnemersveld en de omstandigheden, moest ik gewoon de beste man aan het vertrek zijn, klaar. Niet dat er veel waarde wordt gehecht aan deze koers, want het is vooral een leuk en gezellig evenement, waar koersen slechts één van de onderdelen is. Het praatje voor de koers en het buffet na afloop, zijn minstens net zo mooi als het ritje zelf.

Ik ging deze wedstrijd als moraalboost gebruiken. De afgelopen twee maanden reed ik gewoon slecht en dat heeft mij geen goed gedaan. Ik besloot even rust te nemen en de fiets alleen te pakken als de innerlijke drang echt groot was. Een mooi resultaat op zo'n evenement als het NK journalisten, zou dan ook een opsteker zijn. Niet omdat het zo'n belangrijke koers is, maar omdat winnen winnen is. Winnen doet de mens goed.

De koers besloot ik dan ook attent te rijden. De eerste ronde even kijken wat de concurrentie aankon en daarna wachten op het juiste moment. Dat kwam in de vijfde ronde. In het wiel van de grootste concurrent, waren we bezig een afscheiding te maken. Driehonderd meter voor de klinkerstrook, waar de beslissing vallen ging, hoorde ik het geluid van een lekke band.

In een klap was de koers over. Geen materiaalwagen achter de koers en ik stond ook nog eens op het verste punt van het parcours. Anderhalve kilometer op een plat carbon wiel is geen optie. De koers was voorbij.

De volgende ronde was de slag gemaakt. De twee beste overgebleven renners in koers, waren vooruit. De winnaar kwam uit die ontsnapping, hoewel een van de twee vluchters in de laatste ronde nog teruggepakt werd. Mijn trui ging niet naar mij.

Ook als ik wel goede benen heb of iets winnen kan zit het dus even allemaal tegen. De moraal zit momenteel dan ook in het diepste punt van de schoenen. Een opsteker van het NK is wel dat het buffet na afloop gewoon weer prima was, evenals de gehele organisatie. Ik ga vrolijk verder op zoek naar mijn moraal, de ommekeer moet toch een keer komen.

Stilte

2011-06-16T11:59:00.003+02:00

Het is al een tijdje stil. Op dit weblog, in het peloton, in mijn schuur. Mijn fiets roept me niet. Of ik hoor hem gewoon niet. Een paar weken terug besloot ik op rust te gaan. De prestaties waren slecht en ik was niet in staat het niveau te halen dat ik zou moeten halen. Ik was moe, dus de wedstrijden konden me even gestolen worden.

Mocht de fiets roepen, dan hoor ik hem gewoon niet. Even was mijn lichaam blind voor alles wat eruit zag als een fiets. Mijn voeten wilden geen binnenkant van Sidi's voelen. Mijn hoofd vond zelfs mijn helm al knellen als ie op z'n meest losse stand stond. Het elastiek in de broekspijpen leek zo strak te zitten, dat er geen bloed meer mijn onderbenen in zou stromen. Mijn shirt leek plots op een vlieger, veel te wijd. Zelfs mijn zo geliefde Oakleys wilde ik niet op mijn hoofd.

Het kostte mij helaas wel de ploegentijdrit waar Team Amsterdam voortreffelijk presteerde. Dat was had misschien wel de mooiste rit van het jaar kunnen worden, maar helaas... Ik was niet in staat daar optimaal te presteren. In plaats daarvan zat ik op de bank te kijken naar de Dauphiné Libéré, een Franse rittenkoers.

Maar na een dikke week zonder fiets hoorde ik maandagochtend weer een geluidje uit de schuur komen. Het was de fiets die graag een rondje wilde maken. Ik verstond hem als geen ander en klauterde op het zadel. 125 kilometer en een bezoekje aan het DK weg in Alkmaar later, voelde ik me opgelucht. Een tijd niets doen is toch zwaarder dan verwacht.

De komende weken doe ik het nog steeds rustig aan en rijd ik eigenlijk geen echte koersen. Zaterdag is dan wel het NK voor Journalisten, maar dat is toch eigenlijk meer het sociale gebeuren wat die koers zo leuk maakt. Na zaterdag zal ik weer langzaam beginnen aan mijn trainingsschema's en dan hoop ik nog een mooi naseizoen te kunnen maken.

NK ver weg

2011-05-27T12:11:00.002+02:00

Afgelopen woensdag reden wij Elite mannen, het DK tijdrijden in de kop van Noord-Holland. Een strijd tegen de klok van dertig kilometer, met onderweg gebruikelijke hindernissen als wind, viaducten en (enkele) tegenliggers. Dertig kilometer, een flinke afstand die ik dit seizoen nog niet beslecht had op de tijdritfiets.

Een handvol minuten voor half acht werd mijn naam omgeroepen door de speaker. Ik zat op mijn fiets en hield mij vast aan het hek. Vijf, vier, drie, twee, een.... Het woordje 'Go' heb ik niet eens meer gehoord, ik was al vertrokken. Op de 21 schoot ik uit het vertrek, opzoek naar een goed ritme.

Het eerste stuk tegenwind ging redelijk goed. De teller bleef ruim boven de veertig kilometers per uur en de benen voelde goed aan. In de verte zag ik een rode gedaante langzaam dichterbij komen. Het was DTS'er Carlo Kop die net voor mij gestart was, maar aanzienlijk trager reed.

Een richtpunt is altijd fijn in een tijdrit. Op het stuk met de wind in de rug had ik een achterstand van een halve minuut op Carlo. De viaducten in het parcours lieten mijn benen telkens vollopen en haalden mijn snelheid flink onderuit. 37, 38 per uur tegen de snelwegbruggen op, meer was het niet.

Na vijftien kilometer passeerde ik het startpunt en moest ik nog zo'n rondje eruit persen. De eerste kilometers tegen de wind in werden echter een lijdensweg. Het beste was er wel van af en op wilskracht reed ik net boven de veertig per uur. Carlo kwam steeds dichterbij en toen we voor de wind gingen rijden, reed ik hem voorbij.

Ook voor de wind ging het niet meer zo hard. 47 kilometer per uur was de topsnelheid die ik verloor bij het oprijden van het laatste viaduct. Mijn benen ontplofte, maar ik was in de laatste kilometer. Het viaduct naar beneden, de bocht om en ik zag de finish. Op de 12 perste ik er nog een klein sprintje uit.

41.04. Een matige tijd als je het afsteekt tegen de rest. Middenmoot, meer was het niet. Levi Heimans was in onze categorie, zoals verwacht, de snelste. Ik had een minuutje te langzaam gereden en was daar teleurgesteld over. Helaas kon ik niet harder dan de 43.8 gemiddeld die nu op de klokken stond. Het NK was ruim buiten bereik, ik ben teleurgesteld.

Op het rechte pad

2011-05-18T12:50:00.002+02:00

Na een paar moeizame koersweken hoop ik met de tijdrit van WTC de Amstel een kleine stap voorwaarts te hebben gezet. Ik reed gisteravond weliswaar nog niet super, maar slecht was het ook zeker niet. Na 19 kilometer stond er een tijd van 25.59 op de klokken. Gelijk aan mijn tijd van vorig jaar, maar destijds stond de wind gunstiger én toen stond ik een stuk warmer aan de start.

Gisteren stond ik koud aan de start en dat vinden mijn benen niet lekker. Dat merk ik dan na de eerste kilometer als langzaam een verzurend gevoel optreedt. Vervolgens moest ik 'hard werken' om een aanvaardbaar tempo te rijden. Na een kilometer of vijftien kwam ik enigszins door mijn 'koude benen' heen en vond ik een ritme. De laatste vier kilometer reed ik dan ook vloeiend.

Het laatste stukje liep de snelheid niet meer terug en snelde ik op de finish af. Na een aardige eindsprint drukte ik mijn voorwiel over de streep. Goed voor een derde plek vlak voor een klein pelotonnetje Team Amsterdammers.
De uitslag van deze tijdrit is niet het belangrijkste, maar het feit dat de tijdrit relatief soepel verliep is de grootste winst. Volgende week is het DK tijdrijden en met een goede warming-up, moet dat helemaal goedkomen!

Snel klaar

2011-05-03T13:30:00.002+02:00

Afgelopen weekend startte ik in de Omloop van de Schermer, een vrije klassieker van 160 kilometer. Er stond veel wind en dat was direct de reden waardoor ik kort kan zijn over deze koers. Hoewel het begin rustig verliep, werd er op een gegeven moment toch gas gegeven voorin het peloton.

Het peloton was geen peloton meer, maar enkel nog een paar grote losse groepen. Ik reed met ploegmaats Niels en Dennis ergens in een achterliggende groep. Na slechts twee ronden van 26,6 km, was het voorbij en werden wij uit koers gehaald.

Gisteren was het dan maar tijd voor een lange (straf)training. Anderhalf uur op het fietsje naar Sloten, dan daar op het parcours een kleine dertig ronden afhaspelen en dan weer anderhalf uur terug. Zondag gaan we naar de Dorpenomloop Drenthe, hopelijk kan ik daar goed rijden

Team Time Trial

2011-04-28T13:21:00.005+02:00

Met drie man moesten we woensdagavond de bijna 33 kilometer lange ploegentijdrit afleggen. Jan had nog steeds last van zijn luchtwegen en achtte het niet verstandig om een ploegentijdrit te rijden. Jammer, want Jan staat te boek als goede tijdrijder en die zijn altijd goed te gebruiken in een ploegentijdrit.

Gelukkig was Pascal degene die zich opwierp als nieuwe motor voor de ploegentijdrit. Pascal had, de dag voordat hij verjaard, zijn goede benen gevonden en wilde al in de eerste ronde lange kopbeurten draaien. De snelheid ging voor de wind richting de 56 kilometer per uur en tegen de wind haalden we nog ruim veertig.

Ik wilde de eerste anderhalve ronde de kop van Pascal nog wel te vroeg overnemen, wat hier en daar nog wat snelheid kostte. Freek nam telkens over van mij en hield ook goed de vaart erin. Na drie ronden van bijna 11 kilometer stond er een tijd van 41.27 op de klokken.

Een gemiddelde snelheid van 46.66 km/u zo blijkt uit de officiele uitslag. Enkel de ploeg van West Frisia, met Peter Koning en Rick van Breda, en Olbers&Ijlstra waren sneller. Een derde plek was prima voor onze eerste keer samen op de tijdritfiets. Er is nog zat ruimte voor verbetering, maar dan zullen we ook nog een paar keer samen moeten trainen. Het goede gevoel was in ieder gevoel aanwezig en daarmee werd de kater van afgelopen maandag deels weggespoeld.

Waardeloos

2011-04-26T12:20:00.002+02:00

Het paasweekend bestond voor mij uit het clubkampioenschap van ARC Ulysses en de Ronde van Gerwen. Het clubkampioenschap was een prooi voor Florian en ik kwam zelf niet verder dan de vierde plek. Het moest er dan maar van komen in de Ronde van Gerwen, die bestond uit een tijdrit en een criterium/omloopje.

Op de prachtige paasmaandag trok ik samen met ploegmaat Niels richting het zuiden. Voor de proloog van 3,5 kilometer had ik mijn tijdritfiets meegebracht. Echter, het liep al snel anders. Tijdens het opwarmrondje hoorde ik mijn achterwiel licht aanlopen. Dat moest verholpen worden.

Ik ben teruggegaan en verstelde de schroefjes in de patten iets. Het wiel liep niet meer aan en ik dacht dat ik klaar was voor vertrek. Toen ik richting start wilde vertrekken, schoot mijn wiel scheef in de patten en bleef het wiel vast hangen. Kwaad als ik werd, gooide ik mijn disc eruit en een ander wiel er in. Helaas lag het niet aan het wiel, maar aan de schroefjes. Mijn wiel sloeg weer vast.

Ik gooide de Shiv aan de kant en ging halsoverkop naar de start op mijn koersfiets. Daar had ik snel mijn disc ingezet en ook in deze fiets zat hij niet recht. Mijn wiel liep lichtjes aan, maar ik startte er toch maar op. De tijdrit was waardeloos.

Het criterium werd minstens zo waardeloos. Ik startte prima en reed lekker mee, tot na een kilometer of twintig een renner voor mij in de bocht onderuit schoof. Ik ging eroverheen. Gelukkig reden we erg langzaam en viel ik op de jongen, waardoor de ergste schade een kapot stuurlint is. De moraal zakte tot onder mijn schoenzolen en bij start/finish ben ik teleurgesteld uitgestapt.

Ik ga nu eerst mijn materiaal op orde brengen. Zonder werkend materiaal kan je je natuurlijk nergens vertonen. Woensdag is alweer de ploegentijdrit in de Wieringerwaard en daar hoop ik dan wel weer een beetje een goed gevoel te kunnen pakken.

Slechte beurt op de tijdritfiets

2011-04-21T21:31:00.002+02:00

Gisteravond was mijn debuuttijdritje op de Shiv. Ik deed mee aan een tijdrit in Wieringerwaard van vijftien kilometer. Het was mijn eerste tijdrit van het jaar en bovendien op een andere fiets dan vorig jaar. Er is hier en daar nog wat schaafwerk, maar de fiets staat nagenoeg perfect afgesteld.

Ook de moraal was goed voor de tijdrit. De warming up verliep zonder tegenslagen en ik hoopte op een goede dag. Al snel na de start bleek dat ik niet echt hard reed. Ik reed wel boven mijn omslag punt, maar reed simpelweg niet hard. Na de eerste bocht draaide ik tegen de wind in en wist ik dat het niet veel ging worden. Ik verloor al mn snelheid en toen wist ik al dat een topklassering er niet inzat.

Blijkbaar had de training van dinsdag er toch wel ingehakt. Daarnaast heb ik behoorlijk last van een verkoudheid en zijn de luchtwegen niet optimaal. Toch vind ik dat ik beter had moeten rijden dan de 21.24 en zestiende plek. Het enige waar ik na afloop tevreden over kon zijn, was het feit dat ik gereden had. Kwalitatief was het erg mager en ben ik zeer teleurgesteld.

Deze week ga ik er alles aan doen om van mijn verkoudheid af te komen en volledig fit te raken. In principe staat zondag het Clubkampioenschap op Ulysses op het programma en maandag de Ronde van Gerwen. Mocht in nog niet helemaal hersteld zijn, dan zal ik helaas het clubkampioenschap moeten laten lopen.

De laatste Marokkaanse loodjes

2011-04-08T13:35:00.004+02:00

De Tour du Maroc zit erop, de eerste Challenge ook. Gisteren reden we de Challange des Phosphatiers-Kouribga, een rit over 120 km van Casablanca naar Kouribga. Heel hard werd er niet gereden, wel ontzettend onrustig. Constant springen, demarreren en stilvallen.

In het begin heb ik geprobeerd mee te springen, maar zonder resultaat. Na een klein uur koers viel het peloton uiteen in twee groepen. Na een inspanning van het continentale team van Torku, kwam het peloton toch weer bijeen en begon het gehele spel van vooraf aan.

Uiteindelijk sloeg het peloton opnieuw uiteen in verscheidene groepen. Ik zat aanvankelijk in de derde groep, die later de vierde werd. Toen ik Jan en Florian op het klimmetje zag rijden, was het genoeg geweest en stapten we met z'n drieen, veertig kilometer voor het einde, af.

Koos Jeroen werd knap zevende en verdiende daarnaast het eerste prijzengeld in Marokko. Sandor werd twintigste op ruim tien minuten. Helaas voor hem was dit buiten tijd en is hij niet geklasseerd in de officiele uitslag. Vandaag dus maar weer opnieuw proberen...

Vanuit de wagen

2011-04-02T14:02:00.002+02:00

Sinds de zesde etappe ben ik niet meer in koers. Etappe 6a was een 'korte' rit over 130 kilometer. Door het heuvelachtige begin moest ik al redelijk vroeg lossen en kwam ik in een achterliggende groep terecht. In de groep met onder andere een Belg en Rodrigo Medieta, de Argentijn die in Nederland woont, reden we we nog om de tijdslimiet te halen. Helaas voor ons waren we drie minuten te laat.

Onderweg had ik al flink last van mijn maag en dat zorgde ervoor dat ik een sanitaire stop moest maken. Eenmaal terug op de fiets durfde ik niet meer te eten en drinken, aangezien mijn maag nog steeds niet rustig geworden was.

We kwamen buiten tijd en mochten de middag etappe niet meer rijden. Helaas voor mij werd dit een protestrit, vanwege de late starttijd en de finish in het donker. Ik stapte in in onze volgwagen en leg me sindsdien toe op het aangeven van bidonnen, colaatjes en nieuwe wielen.

Sinds vandaag ben ik een plek opgeschoven in de wagen. Ploegleider Jos moest helaas weer naar huis en dus kruipt Jurgen vandaag achter het stuur. Ik zit naast hem en zal de renners zelf van alle bidonnen, colaatjes en reservewielen voorzien.

Zondag is het einde in Casablanca. Iedereen kijkt er wel naar uit en voor Jurgen, Thomas en Bram zit het Marokkaanse avontuur er dan op. Florian, Jan, Freek en ik blijven nog een week voor een drietal eendagskoersen. Daar kijk ik dan ook echt naar uit en hopelijk is mijn maag tegen die tijd weer helemaal hersteld.

Helse overlevingstocht

2011-03-29T09:33:00.002+02:00

De Tour du Maroc is voor mij uitgedraaid op een ware overlevingstocht. De heuvels zorgen ervoor dat ik het contact met het peloton verlies en dan in een groep naar de finish rijd. Normaliter moet dat geen probleem zijn, maar je moet niet alleen komen te zitten. Dan is het klaar.

Gisteren reden we de 'koninginnerit' met een beklimming van de Tizi Ntest, naar 2100 meter. De aanloop naar de klim was al een beetje glooiend en toen de berg eenmaal begon heb ik het peloton laten lopen. Ik koos ervoor om mijn eigen tempo omhoog te rijden en te gaan knokken tegen de tijdlimiet.

Mijn beklimming omhoog werd een helse tocht. Niet alleen vanwege het stijgingspercentage, maar ook vanwege de zon die constant op het lichaam brandde. Tevens was de weg zeer slecht en reden we over een soort geitenpad, waarop veel steentjes lagen. Ook stroomde het bergwater gewoon over de weg naar beneden.

Ik reed gelukkig niet de hele tijd voor de bezemwagen uit. Maar op een kilometer of vijf onder de top hoorde ik het brommende geluid naderbij komen. Ik zat inmiddels in een groepje met Engelsen, Burkina's en Kameroeners. Een Worldofbike-Argentijn en een Burkinees waren bij mij gelost en waren blijkbaar in de bezemwagen gestapt.

Nog voor de top bereikt was kreeg ik een lekke tube op een van de onverharde stukken. Ik stak een wiel uit de bezemwagen, maar verloor de aansluiting met de 'bus'. Met een absurde inspanning wist ik deze net onder de top terug te halen en kon dalen met een groep.

Maar net over de top reed mijn achterwiel opnieuw lek. Na een aantal minuten wachten, de bezemwagen was gestopt op de top, kon ik nog een achterwiel steken. Ditmaal was de 'bus' echt vertrokken en moest ik alleen afdalen. Dertig kilometers heb ik gevochten en gereden voor wat ik waard was, maar ik kwam er nooit meer bij.
Gelukkig had ik nog een mooie Marokkaanse truc in petto om de groep alsnog bij te halen.

20 kilometer verder wist ik alsnog aansluiting te vinden met de groep. Met veel hangen aan de wagen en plakbidonnetjes kwam ik de laatste heuvels over en reed ik als 106e en laatste renner over de streep op ruim 50 minuten na de winnaar. De eerste vier dagen hebben er aardig ingehakt, dus vandaag hoop ik op een rustige dag. Nu eerst weer op naar het ontbijt.

Leve de plakbidon

2011-03-26T22:02:00.002+01:00

Poeh, ik heb de tweede etappe overleefd. Ternauwernood, dat wel. Voor de start kregen we de mededeling dat de koers niet over 130 kilometer maar over 155 kilometer zou gaan. Waarom, geen idee, maar de koers werd met 25 kilometer verlengd.

De start van vandaag was de finale van gisteren, alleen dan in tegenovergestelde richting. In de finale ging het gisteren op de kant en vandaag gebeurde dat opnieuw. Ik zat in de tweede waaier, waarin ook Florian, Jan en Bram zaten. Na precies een uur koers sloten we terug aan bij de voorste groep en was het peloton weer compact.

De wind speelde een prominente rol deze etappe en zorgde ervoor dat er opnieuw op de kant gereden moest worden. Ditmaal was Florian wel attent en hij zat in de voorste waaier. Jan, door een valpartij voor hem, Bram en ik reden opnieuw in de tweede waaier en probeerden de schade te beperken. Op de stukken bergop had ik het bijzonder lastig en ik moest heel even het wiel laten lopen.

Gelukkig wist ik in de stukken bergaf weer terug te keren en hoopte op een licht herstel van de benen. Dat kwam er niet van, want het enige klimmetje, van de vierde categorie, moest getrotseerd worden. Ik klampte zo lang mogelijk aan, maar moest de groep op een gegeven moment toch laten gaan. Ik zocht een ritme en had geluk dat een Belg zijn fiets stuk reed. Hij kreeg de Team Amsterdam-reservefiets en werd door Jos teruggereden naar mij. Dankzij vele plakbidonnen en de hulp van mijn Belgische vriend, wist ik met een kleine achterstand de afdaling in te gaan. Samen konden we vrij snel terugkeren in de groep met Jan en Bram.

Jan voelde zich goed en nam direct het voortouw in onze 'mongolenwaaier'. Ik was nog niet hersteld en zat af te zien in het wiel. Afrikanen rijden nou niet echt lekker in een waaier en dan kunnen er niet veel naast elkaar op de weg. Gelukkig besloot Jan te demarreren met Bram en liet ons groepje achter.

Met een groep van ongeveer 20 man konden we draaien en naar de finish rijden. Ik herstelde prima en ging meedraaien in de waaier. Mijn Belgische vriend en zijn Nieuw-Zeelandse ploegmaat draaide prima mee en het duurde niet lang voor wij de enige drie waren die nog draaide. De Kameroeners, Argentijnen en Britten zaten ditmaal af te zien in ons wiel.

Na 50 kilometer kopwerk probeerde een Algerijn van ons werk te profiteren en zijn 'frisse' benen te laten spreken. Hij demarreerde met nog tien kilometer te gaan. Ik sprong er met mijn Belgische maat achteraan. Wij hadden al afgesproken de laatste kilometers nog weg te rijden en dus was dit een prima mogelijkheid. We reden onze groep snel op achterstand en kwamen een dik kwartier na de winnaar over de finish. Vandaag rond de 90e plek gefinisht met veel achterstand. In het klassement sta ik nu 91e op een minuut of 22.

Morgen is er een nieuwe dag met opnieuw een klim. Als er weer zo hard gereden wordt als vandaag, wordt het weer heel zwaar. De klim van de derde categorie gaan we proberen te overleven. Als ik morgen overleef staat maandag de koninginnerit te wachten. Afzien dus.

Avonturen uit Marokko

2011-03-25T22:56:00.002+01:00

Vandaag hebben we de eerste etappe in de Ronde van Marokko gereden. 156 kilometer door het warme Noord-Afrikaanse land. Het laatste uur werd de koers iets lastiger en ging het op de kant. Ik finishte uiteindelijk, door een valpartij, net achter de grootste groep.

Morgen doen we 130 kilometer in zuidelijke richting. Wellicht opnieuw wind in de rug en dus een snelle koers. Onderweg gaan we ons best doen om voorin te rijden en eventueel proberen mee te zitten in een ontsnapping. Vandaag zat niemand van ons erbij, dus we hebben iets goed te maken.

Voor de etappe van vandaag:www.teamamsterdam.nl

Chaos in de Haarlemmerliede

2011-03-19T23:20:00.002+01:00

Vandaag reed ik mijn eerste grote klassieker met Team Amsterdam. 157 kilometer met 170 man over weggetjes die niet breder zijn dan 2,5 meter. Dat gaat dus niet. De Ronde van Haarlemmerliede en Spaarnwoude werd dan ook een koers van vallen en opstaan. Een slechte dag voor de verzekeringsmaatschappijen, dat kan niet missen.

Al na 200 meter lagen de eersten op de grond. De koers was nog niet eens losgeschoten, maar toch werd er al gevallen. Voor de neutralisatie ten einde is, was de koers al twee maal stilgezet. Toch konden we met een compleet peloton van start.

Na drie kilometer gingen opnieuw renners tegen de vlakte. Een DTS'er was al na drie kilometer uit de strijd. Niet veel later was de eerste grote valpartij een feit. Over de gehele dijk lagen renners en afstappen was dan ook de beste optie. Gelukkig geen Team Amsterdammers ertussen en dus niet omkijken en verder rijden.

Het peloton was door de valpartij wel in twee stukken gebroken, maar gelukkig was onze achtervolgende groep groot. De gehele Koga-formatie zat achter de breuk en moest dus fors werken om het gat te dichten. Na vijftien kilometer was het peloton weer compleet en was het tijd om wat op te schuiven.

Ik reed naar voren, maar ondertussen was een tweede grote valpartij een feit. Jim lag op de grond en moest de koers met enige schaafwonden en matriaalschade verlaten. Niet veel later werd er even een paar keer op het lint gereden. Jan liet lopen en stuurde uit het lint. Pascal zat op dat moment al achter mij, want die was op een ongelukkig moment gaan plassen.

Na 95 kilometer kwam ik zelf in de problemen toen voor mij werd gelost. Ik loste mee en kon niet meer terugkeren. Ik kwam in een achtervolgende groep, waar ook pascal in zat. Na ruim 120 kilometer was het voor ons einde koers. Florian en Freek waren de enige Team Amsterdam-finishers. Florian werd 18e, Freek 76e.

Toch kan ik enigszins tevreden terugkijken op mijn eerste klassieker. Ik reed de eerste 95 kilometer prima mee en zat niet alleen maar achterin. Daarnaast was het ook mooi om het debuut te maken voor het team. Naast renners waren er ook nog vier! begeleiders aanwezig, die tijd, energie en passie steken in Team Amsterdam. Echt mooi!

Ultieme poging niet beloond

2011-03-13T21:37:00.002+01:00

Het kampioenschap van Amsterdam, een trainingskoers die net iets meer heeft dan een trainingskoers. Immers staat de titel "Kampioen van Amsterdam" op het spel. Voor de organisatie is een kampioen van Amsterdam uit Amsterdam wellicht wel het mooiste wat er is. Als renner van Team Amsterdam stond er dus een mooi klusje te wachten.

Een deel van onze ploeg had gisteren al mooi werk geleverd in de Ronde van Groningen die gewonnen werd door ploegmaat Jim. Ik was een van de renners die daar niet reed en gisteren gewoon 'moest' trainen. 130 kilometer in het zonnetje was overigens geen straf en deed mij zichtbaar goed.

De benen waren vandaag dan ook prima en ik wist dat een goede klassering in het kampioenschap van Amsterdam er misschien wel in zat. Al in de eerste ronde sprong ik mee met een klein groepje, maar helaas hield dat geen stand. Ook na de eerste uitlooppoging heb ik gepoogd mee te zitten in enkele ontsnappingen. Helaas zat de juiste ontsnapping er niet tussen.

Ploegmaat Freek reed wel op het juiste moment weg en reed samen met Jorne Videler een rondje of tien vooruit. Op anderhalve ronde werd Freek moegestreden teruggegrepen door het jagende peloton. Jorne Videler verdapperde en bleef nog even vooruit rijden.

Bij het ingaan van de laatste ronde zette ik alles op alles om nog weg te geraken. Ik schakelde een tandje groter en sprong weg. Al snel sloot ik aan bij Videler en probeerde even in zijn wiel uit te rusten. Helaas ging mijn vluchtgenoot niet echt hard meer, waarop ik besloot opnieuw aan te zetten.

Ik ging op het viaduct af en had nog steeds een lichte voorsprong. Net na het viaduct hoorde ik al dat het peloton zeer dicht bij was. Ik ging het niet halen. Gelukkig besloot ploegmaat Pascal net voor de laatste bocht een ultieme sprint in te zetten. Hij pakte een tiental meters voorsprong en won de koers. Een Amsterdamse winnaar, van Team Amsterdam die kampioen werd van Amsterdam. Mooi.

Eerste finish van het seizoen

2011-03-07T12:42:00.002+01:00

Met z'n vieren trokken we zaterdag opnieuw richting België voor een tweetal koersjes. Zaterdag werd de start genomen in Molenbeek-Wersbeek, zondag stond Lierde op het program. Twee mooie, echt Belgische, omlopen van pakweg zeven kilometer, met een totale afstand van ruim 110 kilometer.

Molenbeek-Wersbeek kende op een heuveltje na, weinig echt lastige stukken. Het werd een snelle koers. 112 kilometer werden in iets meer dan tweeëneenhalf uur afgelegd. Een gemiddelde van zo'n 44 km/uur. Het peloton was, met 194 renners, groot en schuilen was geen probleem. Ik kon in Molenbeek m'n eerste finish van het seizoen noteren, want ik reed achterin het peloton uit. Mijn drie ploeggenoten, Jan, Thomas Hartog, en Lars reden alledrie bij de eerste vijftig uit, waarvan Thomas met zijn 24e plek het best geklasseerd was.

Zondag startten we in Lierde, de plek waar ik in september het WK journalisten reed. Mijn benen waren slecht en ik had het moeilijk op de stukjes bergop. Thomas stond al vroeg langs de kant met een lekke band en zag zijn koers daar eindigen. Voor mij duurde het avontuur iets langer, maar toen er even flink doorgetrokken werd, stond de deur achteraan het peloton open.

In een groepje probeerde ik terug te keren, maar van een waaiertje opzetten hebben enkele Belgen nog nooit gehoord. Terwijl de wind van links kwam, reed de voorste man uiterst rechts. Het complete groepje werd op de kant gezet doordat de voorste man aan de verkeerde kant van de weg bleef rijden. De tweede man in de groep demarreerde liever uit ons groepje om vervolgens honderd meter verder weer terug te vallen. De achterstand werd groter en doorrijden had weinig zin. Bij het opdraaien van de finishstraat heb ik me dan ook bij Thomas gevoegd.

Lars en Jan reden de koers wel uit. Lars maakte zelfs indruk en heeft zo'n zeventig kilometer vooraan gereden. Helaas voor hem werd de kopgroep van 12 waarin hij zat op drie ronden voor het einde teruggepakt door een grote achtervolgende groep. Lars werd 32e en mocht een goed gevoel overhouden aan deze koers in Lierde. Jan kwam na een mooie 'Chasse patat' op anderhalve minuut met het peloton over de streep.

Over de koers in Lierde ben ik niet zo tevreden. Met het uitrijden van Molenbeek-Wersbeek daarentegen wel. Het goede gevoel zit eraan te komen en komt hopelijk met de week dichterbij!

Revanche in Lierde

2011-03-03T19:44:00.002+01:00

Zaterdag gaan we met een groepje Team Amsterdammers opnieuw België onveilig maken. Sommige kiezen voor de trainingsomloop in Enkhuizen op zondag, wij rijden liever twee koersen en starten zaterdag in Molenbeek-Wersbeek en zondag in Lierde. Jawel, het Lierde nabij Ninove, nabij Oudenaarde, nabij Brakel, nabij Geraardsbergen. Het Lierde van het WK journalisten 2010. Het Lierde waar ik met lege handen vandaan trok afgelopen september.

Dat ik ooit nog eens zou terugkeren in Lierde stond bijna wel vast. Op training in de 'Vlaamse Ardennenstreek' of misschien bij een bezoekje aan de Ronde van Vlaanderen. Maar een koers in Lierde aan het begin van het seizoen? Nee, dat had ik niet verwacht. Een mooie kans om in het wielergekke dorp revanche te nemen op de verspeelde medaille van afgelopen seizoen.

Het betreft een 1.12B koers van de Wielerbond Vlaanderen, een koers voor elite en belofte zonder contract. De omgeving van Lierde ken ik een beetje en dus zal de koers niet voor heel veel verrassingen zorgen. Zolang die Eykenmolen er maar niet inzit, vind ik alles best. We gaan er in ieder geval een mooi weekend van maken.

Daarnaast kreeg ik het mooie nieuws te horen dat ik in de selectie zit van de Ronde van Marokko. Een UCI 2.2 koers van een dag of tien door Marokko. Mijn eerste rittenkoers en zonder twijfel de mooiste koerservaring die ik ga opdoen. Ook daar ga ik de komende tijd naar uitzien!

Het seizoen is begonnen

2011-02-28T10:29:00.003+01:00

Regen, kou, valpartijen en bijna een Nederlandse winnaar. De koers in St. Severin leek wat dat betreft een beetje op de Omloop het Nieuwsblad. Ware het niet dat niet Rabobank, maar Team Amsterdam aan het vertrek stond in dit Waalse dorp. Het eliteseizoen is losgeschoten en zal waarschijnlijk niet meer stilvallen.

Met een ploeg van zestien man en drie begeleiders werd de zuidwaartse reis afgelegd. Iedereen heeft de afgelopen maanden de kou getrotseerd om hier een flitsende start te maken. In de regen, in de kou, tussen de heuvels.

Vanuit het vertrek regende het al pijpenstelen en met een kletsnatte outfit en koude vingers trokken we de heuveltjes in. Echt lange klimmen bleven in de openingsfase bespaard en ik kon prima volgen. Na vijf kilometer was de eerste valpartij van het seizoen een feit. Ik was net door en hoorde achter mij een motor tegen de grond gaan. Het gevolg was dat er twee ploegmaten flink gehinderd werden en op achterstand gereden werden.

Voor hen was de koers al vroeg voorbij. Ik handhaafde mezelf prima en voelde mezelf steeds beter worden in de regen. Als een vis in het water was echt een toepasselijk spreekwoord op deze natte dag. De korte klimmetjes verteerde ik goed.

Halverwege de koers ging een tweede motor tegen het asfalt. Ploegmaat Jim kon ternauwernood ontsnappen aan een onzachte aanraking met de ondergrond. Ik zat aan zijn wiel en kon net op tijd uitwijken. Met als gevolg dat wij in de achtervolging op het peloton moesten. Ik voelde mezelf goed een reed het gaatje in een ruk dicht.

Na een kilometer of negentig zat ik slecht geplaatst bij een langere klim. Op 500 meter kreeg ik het zwaar en zakte ik erdoor. Omdat ik al ver van achteren zat, kwam ik, samen met ploegmaat Sandor, met een seconde of twintig achterstand boven. Het groepje waarin wij zaten wilde niet rijden, terwijl in het peloton juist gas gegeven werd.

Sandor en ik deden de achtervolging samen, maar dichterbij kwamen we niet. De achterstand groeide gestaag en na een paar kilometer was het besef aanwezig dat het einde koers was. Ploegmaat Freek sloot van achteruit bij ons aan na een lekke band op een ongelukkig moment. Ook zijn koers was gereden.

Voorin ging Jim sprinten voor de overwinning. Deze zege leek op zak te zijn, maar helaas gingen de handen te vroeg in de lucht. Links van hem drukte een Belg nog net voor hem zijn wiel over de streep. Een klassiek 'Zabeltje' tot gevolg.

De tweede dag stond er een vlakkere rit op het programma in en rond Brustem. De wind speelde aardig op en dat leverde af en toe leuke situaties op. Halverwege de koers ging het flink op de kant gedurende een kilometer of tien. Ik zat halverwege het peloton, maar toen ik omkeek was ik al een van de laatsten. De rest was er al afgereden en ik vermoedde al wat er met mij ging gebeuren.

Een paar kilometer kantrijden verder was het een feit. De wind stond schuin in de rug en het ging erg hard. Ik had mezelf dom uit het wiel van ploegmaat Thomas laten drukken. Opschuiven kon niet meer en juist op dat moment lostte de renners die mij uit het wiel hadden gedrukt. Ik reed nog terug naar Thomas' wiel, maar merkte toen dat de benen niet meer verder wilden. Een tweetal kilometers verder was ik nog niet van het kantje af en werd ik met 57 kilometer per uur gelost. Klote! In de finale sprintte Koos naar plek zes en daarmee was hij de beste Team Amsterdammer.

Ik heb mezelf beide koersen laten aftroeven, omdat ik niet goed geplaatst zat. Ook dat is een kwestie van leren en ervaring opdoen, maar vooral brutaler worden. In ieder geval is de weg naar de top nog lang zat. Volgende week weer een koers!?

Gekleurd debuut

2011-02-20T21:02:00.004+01:00

Een nieuw seizoen, een nieuwe ploeg, een nieuwe outfit. Gisteren was de eerste keer dat ik te zien was in een ARC Ulysses-outfit. Een vertrouwde kleur gezien mijn 14-jarige voetbalcarrière in een oranje-zwart tenue. Op het parcours van Sloten mistte ik eerst de slag, reed vervolgens lek en zag daarna ploegmaat Pascal winnen. De foto's spreken voor zich. Het seizoen kan beginnen.

Eerder deze week mocht ik mijn tijdritfiets ophalen. Nou ja, fiets... Monster. Futuristischer dan dit zijn ze er niet. Het frame moet nog worden opgebouwd, maar tegen de tijd dat het moet, ben ik er zeker klaar voor.

Benidorm Bastards (8): Laatste ronde

2011-02-13T18:02:00.007+01:00

De laatste training zit erop. Opnieuw vier uurtjes peddelen door het Spaanse land. De thermometer gaf 21 graden aan, wat voor ons het seintje was de armen en benen iets bij te bruinen. De laatste keer Coll de Rates, laatste keer afzien bergop, laatste keer koffie langs de kust. Bakkie koffie in Calpe, één euro en tien cent, veruit het goedkoopst van de hele week. Geen gebak, er werd hard getraind vandaag.

De laatste training van de week betekende de laatste trainingsuren van 38 uren training in tien dagen. Bergop heb ik nogal eens afgezien tijdens de blokjes D3. Bergaf genietend van het lekkere zonnetje en de schone Spaanse natuur. Traditioneel werd de training afgesloten met een bakkie koffie aan de boulevard.

Morgen is het weer tijd voor de terugvlucht naar Nederland. Daar zullen we ons verder klaarstomen voor het seizoen 2011. Jan en ik hebben toch wel enige aspiraties en verwachtingen dit seizoen, dus moet er in Nederland nog hard doorgetraind worden. Wellicht dat ik volgende week deel kan nemen aan een trainingskoersje, dan komt de snelheid weer in de benen en mag het seizoen echt beginnen.

Benidorm Bastards (7): Vrienden

2011-02-12T22:55:00.002+01:00

Onze voorlaatste echte trainingsdag zit erop. Maandag kunnen we weliswaar nog twee uur fietsen, maar dit zal vooral nog even losrijden in de vroege ochtend zijn. Vandaag mochten we nog even een paar uur spelen op de flanken van de Coll de Rates. Deze klim en wij zijn dikke vrienden geworden de afgelopen week. Zo'n beetje al onze blokkentrainingen werden afgelegd op de 800 meter hoge berg.

Tijdens dit soort trainingen vielen een aantal zaken op. Namelijk dat de meeste renners de klim liever van de andere kant bestijgen, dat veel dezelfde renners de klim oversteken en dat wij de warmere zonkant beklommen.

Het duurde drie dagen voor Jan en ik eindelijk een renner dezelfde kant zagen beklimmen als dat wij deden. Wij reden de stijlere, zonnige kant op, terwijl zo'n beetje alle renners die wij tegenkwamen aan het afdalen waren, terwijl wij klommen. Wellicht heeft het te maken met de startplaats van de renners. De achterkant van de Rates ligt dichter bij Calpe, 'the place to be' voor wielrenners in de omgeving van Alicante. Vanuit Benidorm is 'onze' voorkant het dichtst bij en dus beklimmen wij vooral die kant.

Alle keren dat wij de Coll de Rates beklommen zijn we een Vacansoleil renner tegengekomen die juist aan het afdalen was. Hij was niet de enige renner die we meermaals tegen gekomen zijn. Ook de opleidings ploeg van Omega-Pharma-Lotto, Lotto-Davo, kwamen we tweemaal tegen.

Wat voor ons ideaal was aan de Rates, was de mogelijkheid van blokkenrijden bergop. De Rates is niet heel stijl, ongeveer 20 minuten klimmen lang en lang genoeg voor een mooie blokkentraining. In de afgelopen weken is de Rates, naast het gemiddelde Benidormse terras aan de boulevard, onze beste vriend geworden. Morgen nog eenmaal ertegenop en dan kunnen we het Hollandse voorseizoen met vertrouwen tegemoet zien.

Benidorm Bastards (6): Duurtraining

2011-02-10T22:02:00.002+01:00

Lange training, vlak, rustig aan, bakkie koffie. Het waren zo'n beetje de sleutelwoorden voor de training van vandaag. De laatste dagen was er intensief gereden en dan is het op de dag voor de rustdag tijd voor een lange, rustige training. Deniá was zo'n beetje het verste punt dat we gingen bereiken en daar deden we dan ook een bakkie koffie met een wafel.

Het weer zat niet tegen en de route was een heel stuk vlakker dan de vorige lange rit. Dit maal had ik de route uitgekozen en moest Jan zich schikken in mijn parcours. De eerste 2,5 uur hielden we de hartslag laag en de snelheid constant rond de dertig per uur. Het bakkie koffie halverwege leverde genoeg moraal op nog zo'n ruk richting Benidorm te maken.

Na vier uur rijden kreeg ik weer wat last van mijn knie. Opnieuw ter hoogte van Benissa, een dorp waarvan de hoofdstraat schuin afloopt. Benissa ligt net achter Calpe op een klein uur rijden van Benidorm. Toen we rond half zes 'Old Town' Benidorm indraaide was het mooi geweest voor mij. Jan wilde graag nog een ommetje maken en plakte nog zo'n 20-25 kilometer eraan vast. De rustdag van morgen zal wellicht goed doen en misschien kunnen we net zo'n lekker (schuim)gebakje scoren als de vorige keer.

Benidorm Bastards (5): Blokken bergop

2011-02-09T22:15:00.002+01:00

De wolken van gisteren waren verdwenen en de zon had weer overhand. De luchtvochtigheid rondom Benidorm is hoog, waardoor er lekker veel zuurstof in de lucht hangt. Op het programma stond een mooie training van vier uur. Bergop vier blokken D3 van ieder vijftien minuten, gevolgd door tien minuutjes rust.

Na het eerste blokje voelden de benen toch iets zwaar aan, maar in de tweede keer omhoog ging het alweer ietsje beter. Het derde blokje ging het beste en legde ik in een kwartier de grootste afstand af. Jan reed z'n eigen tempo en reed makkelijker bergop dan ik. Zijn afgelegde afstand in een kwartier was dus groter dan die van mij.

Na een uur of drie rijden begon ik last van mijn knie te krijgen. Of het nu door het vele klimmen van de afgelopen dagen komt of door iets anders weet ik nog niet. Op de terugweg reden we nog verkeerd en lagen we op schema om een uur om te rijden. Om geen hongerklop te krijgen hebben we bij een plaatselijk tankstation een broodje gehaald.

Een verkeerde keuze. Na het broodje werd ik licht in m'n hoofd en schoot de hartslag de lucht in. Jan had weinig last en trapte stoïcijns door. Na een kilometertje kwam hij er achter dat ik ergens langs de weg stond en ik zijn wiel allang niet meer vast hield.

Na een goed half uur was de ellende van het broodje verdwenen. Mijn lichaam herpakte zich alsof het verlangde naar een kop koffie aan de boulevard. Na vijf uur op de fiets te hebben gezeten bereikten we de lelijkste stad van de Costa Blanca weer. De zon zorgde nog voor een lekker temperatuurtje in de namiddag en dus waren we precies op tijd voor koffie met appeltaart aan de boulevard. Morgen nog een lange training en dan rustdag!

Benidorm Bastards (4): Uitgerust

2011-02-08T18:26:00.006+01:00

Gisteren bestond onze dag vooral uit hangen, liggen, rusten, een uurtje trappelen en terrasjes. Het was immers de eerste rustdag en de dagen ervoor hadden we hard getraind. Appeltaart hadden we nog niet bij de koffie gehad en dus was het gisteren de taak om een geschikt terras te vinden, waar men wel gebak bij de koffie serveert.

Na een rustige, fijne zoektocht over de boulevard lukte het ons koffie met gebak te scoren. De suikers, koolhydraten en eitwitvoorraden die we de dagen voor de rustdag verbuikt hadden werden danig aangevuld. De zon deed haar werk en bezorgde ons een aangename middag langs de Costa Brava, goede zaak.

De dag van vandaag beloofde een stuk zwaarder te worden. Een training van ruim drie uur met enkele pittige blokjes erin. Eerst enkele sprint, daarna een minuutje vollebak. Om de training te completeren een trapsgewijze wattagetest. En dat alles op de flanken van de Col de Rates, een klim naar zo'n 800 meter hoogte.

Het was vandaag de koudste dag van de week. De zon werd bijgestaan door enkele wolken en er stond een lichte bries. Met een graad of zestien voelde het niet bijzonder warm aan en mocht het lange jackie nog eens mee op training. Gelukkig werd het richting het eind van de middag iets warmer en toen wij na ruim drie uur trainen weer op een Benidorms terras belandde, was het zelfs aangenaam vertoeven.

De benen voelden een stuk beter aan dan voor de rustdag. De gebakjes hadden dus dienst gedaan. Ook Jan was vandaag in goede doen en hij reed zelfs een persoonlijk wattagerecord over vijf minuten. Volgende maand wil hij graag goed zijn in de Ronde van Groningen en dus werkt hij niet alleen aan de conditie, maar ook aan het zelfvertrouwen. Morgen trekken we opnieuw het achterland in voor een paar mooie trainingsuren, in de hoop dat de benen opnieuw zo lekker aanvoelen.

Benidorm Bastards (3): Pijn

2011-02-06T21:14:00.002+01:00

Vanmorgen aan het ontbijt werd er nog gesproken over een vlakke rit van vijfeneenhalf uur. De reepjes gingen mee en de arm- en beenstukken waren weer uit de kast gehaald. Het was vandaag een paar graden frisser dan gisteren en dan is een korte broek net niet lekker.

Na een uurtje rijden bereikten we de voorsteden van Alicante. Dat was ook de plek waar wij de kust zouden verlaten en richting het binnenland zouden trekken. Zo gezegd, zo gedaan, maar geen rekening gehouden met het bergachtige binnenland. Gaf Jan's polar eerst nog vier honderd hoogtemeters aan, niet veel later begon het nog verder te stijgen.

We reden op La Carrasqueta, een klim naar ruim duizend meter. Het duurde niet lang voor ik Jan moest laten rijden en ik zelf al ploeterend omhoog reed. Ik ben een slechte klimmer en een duizendmeterklim is dan geen pretje. Mijn benen begonnen al vrij snel pijn te doen en we waren nog op 80 kilometer van Benidorm.

Na de top volgde een mooie afdaling en kwamen bekendere plaatsnamen weer op de borden te staan. Toen we terug waren op een metertje of driehonderd boven N.A.P, was het weer klimtijd. Ditmaal bijna naar duizend meter. Opnieuw lange tijd pijn lijden.

Het zware klimwerk zat erop en in de afdaling konden we nog even lekker doortrappen tot zo'n 85 kilometer per uur. De kilometers vlogen weg en na 5,5 uur waren we weer terug in onze verblijfplaats. De dag werd (traditioneel) afgesloten met een bakkie koffie op het terras. De nasi-maaltijd viel ook in goede aarde, dus we zullen straks weer lekker kunnen slapen. Morgen een beetje lostrappen en goed rusten. Een uurtje aan het strand liggen zou wel lekker zijn.

Benidorm Bastards (2): Korte broek

2011-02-05T20:27:00.002+01:00

Terwijl het in Nederland behoorlijk aan het waaien is en er dus waaiers opgezet kunnen worden, vertrokken Jan en ik vanmorgen opnieuw onder een strak blauwe hemel en een steeds warmer wordende zon. Rond het middaguur hadden we de Col de Rates bereikt die door ons gebruikt ging worden al trainingsobject.

Om enkele intensieve blokjes te rijden, startten we aan de voet en reden twaalf minuten in hartslagzone D3 omhoog. Als de tijd verstreken was, rechtsomkeert maken, tien minuten rust houden en opnieuw twaalf minuten omhoog. In totaal vier keer twaalf minuten D3 omhoog.

Voordat we begonnen met onze fanatieke blokkentraining hebben we besloten de arm- en beenstukken uit te trekken, want het was er immers warm genoeg voor. Een graad of 23 is doorgaans wel voldoende om niet meer als een ingepakte sneeuwman op de fiets te zitten. Heerlijk, de eerste kilometers van 2011 in korte broek.

In z'n totaliteit reden we vier uur voordat we weer terugkwamen in Benidorm. Dit maal gelukkig zonder kettingbreuk of andere ongein. Als afsluiter nog een kop koffie aan de boulevard. Ook de pastamaaltijd smaakte weer bijzonder goed, dus zie ik alweer uit naar dag drie!

Benidorm Bastards (1): Kettingbreuk

2011-02-04T21:27:00.002+01:00

Vandaag het eerste ritje in en rondom Benidorm gemaakt. Vooral op zoek naar enkele mooie klimmetjes om later deze week nog wat intensieve blokjes te kunnen maken. De parallelweg langs de kust leverde een heuvelachtige route op die ons via Altea richting Calpe bracht.

Na zo'n twee uur fietsen kwamen we in het dorpje Gata, waar we ergens rechtsomkeert wilden maken richting Benidorm. We draaiden een mooie, maar steile klim op, waarna ik moest terugschakelen richting de 23. M'n ketting liep wat aan en sloeg wat over en na zo'n driehonderd meter bergop stoempen begaf hij het.

Mijn kettinkje lag zielloos op het asfalt. Hij had z'n beste tijd duidelijk gehad en het zag er naar uit dat hij zelfs niet meer voor nood op de tandwielen geponst wilde worden. Sinds mei al was mijn ketting één met mijn cassette, derrailleurwieltjes en voorbladen. Een Nederlandse overwinteraar op de fiets bood nog wel zijn Aldi-kettingpons aan, maar mijn ketting wilde echt niet meer. Hij ging er niet meer op.

Gelukkig reden Jan en ik boven het plaatsje Gata. Na een korte afdaling konden Jan en ik zo rond tien over drie de plaatselijke fietsenmaker bereiken. Gesloten. Horario por la Tarde, de openingstijden voor de middag: 16.00 uur. Uiteraard, het was Siësta, net nu ik een keer met een gebroken ketting stond.

Een terrasje en vijftig minuten verder klopten we opnieuw aan bij de fietsenwinkel. Nog steeds geen hond te bekennen. Jan en ik besloten dat Jan maar alvast moest gaan fietsen, wilde hij nog voor het donker thuis komen. Mocht de fietsenmaker nog komen, dan kon ik het boemeltreintje richting Benidorm nemen.

Net toen Jan wilde vertrekken kwam er een autotje aanscheuren. Het was inmiddels tien voor half vijf en de man zag er duidelijk niet al te gehaast uit. Half met het hoofd schuddend zette hij er een nieuwe Dura Ace-ketting op. Ik kon weer fietsen, yes.

Jan en ik zette de terugweg in met een lekker vaartje. D1 werd ingeruild voor D2 en de afdalingen werden niet meer onder de 60 per uur genomen. Om half zeven waren we terug in ons appartement en kon Jan z'n kookkunsten laten zien. De pasta smaakte goed en nu is het tijd voor een uur of tien slaap. Morgen staat een mooie blokkentraining op het programma!

Benidorm Bastards

2011-02-01T16:24:00.003+01:00

Ik kijk er nu al naar uit. Donderdagavond stijgt er vanaf Eindhoven een vliegtuig op dat de eindbestemming Alicante heeft. Als het goed is zitten ploegmaat Jan Lof en ik in dat vliegtuig met bestemming Alicante. Even voor tien dagen de kou verlaten om te trainen in de zomerzon rondom Benidorm.

Daar, in het overwinterwalhalla voor bejaarden, is het goed trainen. Afgelopen maand was ook de ploeg van Vacansoleil er te vinden en vermoeddelijk kunnen wij zo aansluiten bij andere trainingsgroepjes. Hard trainen is in deze fase van het jaar erg belangrijk en in Spanje is dat trainen net iets lekkerder dan in Nederland.

Hopelijk gaat de zon nog net iets harder schijnen dan dat hij nu er doet. Momenteel is het veertien graden en dat is net te koud voor een eerste ritje in korte broek. Een terugkomst met gebruinde armen en benen zie ik wel zitten!

Koersen op De Mol, de baan en een Shiv

2011-01-26T11:11:00.005+01:00

Ik zit in een rustweek, nou ja, halve rustweek. Zaterdag reed ik mijn eerste trainingskoers van het seizoen op het parcours van De Mol. Een mooi rondje waar afzien en meepeddelen tussen de wielen tot de opties behoort. Ik zou het rustig aan doen, want ik heb immers al genoeg getraind de afgelopen weken. Daarnaast moest ik ook zondag en maandag nog een baanwedstrijdje rijden.

Er werd af en toe hard gereden op De Mol. Mede door Huub Duyn en de broertjes Van der Velde lag het niveau redelijk hoog. Er startte zo'n tachtig man, maar toen ik in de laatste ronde om me heen keek, zag ik nog de helft rijden. Dat was ook niet verwonderlijk, want af en toe werd de finishlijn gepasseerd met een noodgang van zestig kilometer per uur.

Gelukkig had ik het niet al te moeilijk en werd ik zelfs beter naarmate de koers vorderde. Huub Duyn reed weg en ging met Ricardo van der Velde en nog twee vluchters rijden voor de zege. Daarachter probeerden nog zo'n tien renners weg te rijden in de laatste ronde. Maatje Maxim reed ook op De Mol en was vorig jaar tweede in de eindstand. Omdat hij bijna iedere week gaat deelnemen spoorde ik hem aan toch mee te sprinten. Op die manier kon hij toch nog wat punten meepakken voor de stand.

Maar... er waren nog tien renners vooruit en daarvoor reden nog vier renners. De nummer 15 krijgt nog zes punten en alles wat daaronder komt vijf. Zo was er dus maar 1 punt om voor te sprinten, tenzij het gat gedicht werd.

Ik reed naar voren en zette mezelf tegen de wind in op kop. Ik sleurde het klimmetje op en trok door de afdaling in. De voorsprong van de groep voor mij slonk en met een goede jump kon Maxim misschien nog net over het groepje heen sprinten. Zij zette de sprint ook in en Maxim werd nog negende. Toch nog 12 punten verdiend en een lekker gevoel overgehouden aan de eerste wegkoers.

Zowel zondag als maandag reed ik een baanwedstrijdje. Zondag een omnium over vier onderdelen. Ik stevende af op een derde plek, maar verspeelde in de derny omdat mijn derny kapot was. Ik riep talloze keren ga, maar kreeg geen gehoor. Ik ben dan maar de derny gepasseerd en in het wiel gaan zitten van de renner in voorlaatste positie. Er werd nog een nieuwe derny de baan ingestuurd maar ik kon niet meer voorkomen dat ik vijfde werd en zo mijn derde plek met 1 punt verspeelde. Gelukkig gaf de vierde plek ook nog recht op prijzengeld, dus helemaal met lege handen stond ik niet.

Maandag reed ik de laatste superpopulaire in Apeldoorn. Ik had de eerste twee edities al een beetje prijzengeld bijeen gereden en mocht dat maandag op gaan halen. Ik reed nog een scratch en een dernyrace, wat resulteerde in een achtste en een tweede plek. Al met al een weekendje met een klein, maar leuk, bedrag aan prijzengeld. Het was direct mijn laatste baanwedstrijdje voor het seizoen en de focus gaat nu volledig op de weg.

Dinsdag heb ik mij kunnen verzekeren van de allerlaatste Specialized Shiv die in de handel te verkrijgen is. Met een beetje geluk is deze vrijdag al af te halen in Goirle. Dan ga ik mij eens buigen over een mooie afmontage en mag het tijdritseizoen wat mij betreft ook beginnen!

Yes, waaiertraining

2011-01-15T17:33:00.003+01:00

Na een avontuur in Costa Rica, een jaarwisseling en al dat soort gesnor, was het vandaag tijd voor de eerste georganiseerd Grontmij Team Amsterdam training. Met zestien man trokken we de Flevopolder in. Onder ons begaven zich ook Dion Beukeboom, Bart van Haaren en Leon Burger, die komend seizoen weinig in het Grontmij Team Amsterdam-tenue uitkomen.

Dit drietal rijdt komend seizoen bij andere (LSE)ploegen, maar is wel lid bij een van de drie Amsterdamse verenigingen. In ieder geval zorgen zij er mede voor dat het niveau van de training best hoog ligt. De wind waaide stevig, regen viel er nauwelijks. Overal werden snelheden van dik boven de dertig gehaald.

Halverwege werd er bij gebrek aan bergen, maar voldoende wind, nog even geoefend op waaierrijden. Op de weg terug naar Amsterdam werden we geteisterd door de enige lekke band van de dag. Sandor stond lek, maar gelukkig konden we een reepje inslaan bij het tankstation.

Na dik 120 kilometers plofte ik thuis op de bank neer. Met een voldaan gevoel. De benen hadden een lekkere inspanning gedaan en mijn fiets was weer smerig. Ik ben toe aan een pizzatje!

Macht tekort, machtige ervaringe erbij

2010-12-31T12:19:00.003+01:00

De puntenkoers, zestig ronden koers met na iedere tien ronden een sprint voor 5,3,2,1 punten. Een rondje pakken levert twintig bonuspunten op. De puntenkoers is niet alleen heel hard fietsen, maar ook nog slim fietsen. Pijn lijden in benen én het hoofd.

Gelukkig zat ik in de eerste serie, waarin, op papier, minder sterke renners zaten. Ik hoefde slechts af te rekenen met onder andere Peter Schep, Vd Zwet, Van Bon, Raymond Kreder, Jeff Vermeulen. In de andere serie zaten kleppers als Theo Bos, Stroetinga, Michel Kreder, Stam, Markus, Ligthart en Veldt.

Na het startschot keek men de kat uit de boom. Direct demarreren zou funest zijn. Iedereen is fris en countert. Ik besluit de eerste sprint te laten lopen en te hopen dat het tempo er dan iets uit valt. Met nog 52 ronden op de klok gaat het los. Met zestig per uur denderen we op de streep af. Punten pakken zit er niet en ik ben blij dat ik het leven nog heb.

Na de streep trekken een paar Koga-mannen direct door. Ik twijfel of ik mee moet glippen en besluit dat niet te doen. Ik stuur van kop af en laat me weer afzakken naar achteren. Op het moment dat ik boven de groep rij, stuurt Niels van Otterloo, die na mij van kop was gegaan, naar beneden. Daar reed ik al en dus raakte mijn voorwiel van Otterloo's achterwiel.

Ik voel dat ik de controle over mijn wiel verlies, maar er is een belangrijke regel. Druk houden op de wielen. Op wonderbaarlijke wijze houd ik mijn fiets recht, maar ik was kansloos voor de tweede puntensprint.

Gokken op de derde dan maar. Ik zat achteraan de groep in het wiel van Dennis Kreder. Na de tweede sprint werd flink doorgetrokken. Kreder moest lossen en ik zat aan zijn wiel. Klote... Ik moest een gaatje dicht rijden met 55 kilometer per uur. Drie ronden lang reed ik alleen om aan het wiel van mijn voorganger te komen.

Dat waren Brian Lust (volgend jaar mijn ploegmaat) en Niels van Otterloo en die hadden ook alle moeite om het peloton te volgen. Dit was het cruciale moment in de wedstrijd, lossen of niet lossen. Op het tandvlees reden we op de volgende sprint af, maar voor het zover kwam werden we gered door de jury.

De wedstrijd werd vlak voor de derde sprint afgeschoten wegens een brandalarm. Het bleek vals alarm te zijn en de wedstrijd werd aan de balustrade hervat. Ik kon even lekker herstellen en mijn plek weer vinden in het peloton.

De derde sprint werd geschrapt en we hervatten met de vierde. Ik mistte de macht om punten te pakken en hoopte nog op een ontsnapping. Die kwam er voor de vijfde sprint. Drie man waren vooruit. Jenning Huizenga was ook ontsnapt en ik reageerde te laat op Huizenga. Ik sprong er toch achteraan en probeerde hem bij te halen. Ik kwam dichter en dichter, maar niet meer aan het wiel.

Jammer maar helaas, weer geen punt. De laatste sprint kon ik niet meer mee doen voor de punten. Brian sprintte moedig mee, maar werd in de slotmeters voorbij gereden. Beide werden we puntloos uitgeschakeld. Ik heb mezelf weer kranig geweerd tussen het groffe geweld en dat was voor mij de grootste winst. Voor een finaleplek kon ik nog niet meestrijden. Gelukkig heb ik iets om het komende seizoen naar toe te leven. Vanaf nu rijd ik enkel nog ondergeschikte baanwedstrijden en staat alles in teken van het wegseizoen. Vanaf morgen ben ik ook echt lid van ARC Ulysses en Team Amsterdam. Happy New Year!

Mooi debuut tussen de profs

2010-12-29T23:11:00.003+01:00

Het was acht ronden voor het einde in de kwalificatie van de scratch. Het peloton viel even stil en ik rook mijn kans. Ik liet mijn benen een hogere frequentie draaien en sprong tussen twee renners door. Het peloton liet mij even begaan. Een ronde lang rook ik de finale van de scratch.

Het rondebord stond op zeven ronden en ik keek over mijn rechterschouder. Twintig meter niets, Michel Kreder schoot in gang met daarachter zijn broertje Raymond Kreder. Als een ware Garmin-trein reden ze achter een broekie aan dat net zijn amateur licentie verruild heeft voor een elite licentie.

De Kreders zorgde ervoor dat mijn gat nooit een serieus gat werd en dat ik ook weer ingelopen werd. Ik sloot weer aan in het peloton en moest me opmaken voor de sprint. De grote jongens lieten mij weer even zien waarom zij al wel jaren een elite licentie hebben en ik niet. Ik reed tegen de zestig en had alle moeite om het wiel te houden. De bel klonk en er werd een tempotje opgegooid. Het wiel voor me werd steeds lastiger te houden en ik verloor langzaam het contact.

Gelukkig was daar de finish. Ik eindigde achteraan in het peloton. Ik vermoed als 17e van mijn serie. De eerste twaalf plaatsten zich voor de finale. Hoewel ik me daar niet voor kwalificeerde, vond ik het toch een mooi debuut. Ik sloeg geen modderfiguur en dat tussen de echt grote namen. Dat belooft wat voor komend seizoen! Morgen nog de puntenkoers. 15.00 uur, Omnisport Apeldoorn. Support is altijd welkom!

NK kriebels

2010-12-27T16:53:00.002+01:00

Nog maar twee dagen en dan sta ik aan de start van het Nederlands kampioenschap baanwielrennen. Hoewel ik pas sinds kort een elite licentie in het bezit heb, heb ik toch lang uitgekeken naar deze wedstrijd. Het hele jaar heb ik gewerkt naar die elite licentie en dan is het NK de eerste wedstrijd die ik kan meedoen.

Woensdag start ik in de kwalificatie van de scratch. Zoals het er nu naar uitziet rijden we met 21 renners een koers van 10 kilometer. De eerste 12 kwalificeren zich voor de finale die later op de dag gereden gaat worden.

Dat kwalificeren zal overigens geen eenvoudige klus worden. Zo'n beetje de gehele Nederlandse (baan)top staat aan het vertrek. Van hen wordt verwacht dat ze zich bij de beste twaalf scharen.

Mocht ik de finale bereiken dan rijden we in de namiddag opnieuw een scratch met de beste 24 renners uit de twee kwalificatiereeksen. De scratchfinale gaat over 15 kilometer, oftewel zestig ronden. Wat de scratch vooral lastig maakt is de gemiddelde snelheid die naar verwachting tussen de 50 en 55 kilometer per uur ligt.

Donderdag is dan de puntenkoers. Vandaag vernam ik dat Theo Bos en Danny Stam nog aan de startlijst zijn toegevoegd. Het maakt het deelnemersveld alleen maar interessanter en de uitdaging groter. Eerst maar eens de scratch, hopelijk zit er een stuntje in.

Derde licentie in één seizoen

2010-12-17T22:24:00.003+01:00

Sinds vandaag ben ik officieel elite renner. Twee weken geleden heb ik de KNWU gevraagd mijn licentie om te zetten om deel te kunnen nemen aan het NK baan. Het werd mijn derde licentie binnen een jaar. Ik begon het seizoen als amateur B, werd in april amateur A en stap nu over naar de elite. Wellicht zijn er niet heel veel renners die in drie verschillende categorieën wedstrijden hebben gereden.

Inmiddels ben ik al aan het aftellen naar het naderende NK. Deze week ontving ik tevens al mijn uitnodigingen voor het NK scratch op 29 december en het NK puntenkoers op 30 december.

In ieder geval ben ik klaar voor het NK. Ook de afgelopen week heb ik de nodige baanuurtjes er weer opzitten. Komende week ga ik er nog hard tegenaan, waarna ik een aantal dagen rust ga pakken. Met de kerst zal ik de kalkoen overslaan en een eenvoudig pastatje naar binnen werken. Alles voor die driekleur.

Na 1 januari ben ik officieel renner van Grontmij Team Amsterdam. Sinds november trainen we al samen en dat gaat vooralsnog prima. Zo fitnessen we eens per week samen en maken we in het weekend een gezamelijke tocht. Over ruim twee maanden zal het seizoen weer gaan beginnen. Ik kan er haast niet op wachten.

150 kilometer Markermeer

2010-12-10T19:55:00.002+01:00

De meeste sneeuw is weer verdwenen en even vanmorgen kreeg ik een ingeving om een t-shirtje aan te trekken. Mijn gezonde verstand wist me van dit gekke idee te weerhouden en dus trok ik eerst een longsleeveshirt aan, alvorens ik mijn t-shirtje aantrok.

De kou is uit de lucht en vandaag is er een temperatuur gemeten van zo'n zes graden. Morgen en zondag wordt het nog warmer en gaan we zelfs naar een graad of acht toe. Voor de winter is het heerlijk weer en dat moet dus worden uitgebuit. Zondag gaan we met een groot deel van de ploeg op pad.

We gaan een rondje om het Markermeer rijden. Een toch waarop ik me nu al vergheug, aangezien ik dit nog niet eerder gedaan heb. Het waterige winterzonnetje kan de rit nog wat veraangenamen en hopelijk blijven lekke banden ons dit maal bespaard.

Een rondje om het Markermeer is ongeveer 150 kilometer en wij rijden hem met de klok mee. Dat betekent dat we vanuit Amsterdam naar het noorden fietsen en bij Bovenkarspel de oversteek maken naar Lelystad. Vanaf Lelystad rijden we over Almere terug richting Amsterdam. Ik verheug me erop!

Op naar het NK baan

2010-12-03T08:56:00.004+01:00

De kogel is door de kerk. Ik word eerder elite dan verwacht, namelijk al met ingang van volgende week. Per direct laat ik mijn licentie veranderen van amateur naar elite om mee te kunnen doen aan het Nederlands kampioenschap baanwielrennen voor beloften, elite en profs. Als amateur zat deelname er niet in, waardoor ik moest kiezen voor een vervroegde overstap.

Het NK wordt eind december verreden. 'Mijn' onderdelen, de scratch en puntenkoers, staan voor 29 en 30 december op het programma. In ieder geval rijd ik een kwalificatie van 10 kilometer voor de scratch en 15 kilometer voor de puntenkoers. Ik ga proberen in ieder geval één finaleplek af te dwingen, hoewel ik weet dat dat op dit niveau een zeer zware opgave is. Veel baanrenners hebben nog net ff dat extra versnellinkje dat bij mij nog mist.

Desalniettemin is een finaleplek niet onhaalbaar. Ik hoef niet te lossen in dit geweld en hoop door aanvallend te rijden, een plek in de finale af te dwingen. Daarbij ben ik er wel van afhankelijk dat het enigszins stil valt in het peloton. Want geweldenaars als Schep, Veldt, Ligthart en Vermeulen voorblijven zal niet eenvoudig zijn.

Ik ben in ieder geval behoorlijk in training, zonder dat ik mijn wegplannen van volgend seizoen in de war schop. Daarom hoop ik komende dagen op stevige dooi, dan kan ik zondag nog een paar uur op de weg trainen. Overigens had ik gisteravond te kampen met een kleine tegenslag toen ik mijn voorband lek reed. Gelukkig geen valpartij tot gevolg, maar er moet wel een nieuwe tube op.

Busy rider

2010-11-24T23:49:00.002+01:00

Ik heb er op z'n zachtst gezegd een druk fietsweekje opzitten. Zaterdag een lange trainingsdag voor november, zondag baanwedstrijdjes in Amsterdam. Maandagavond opnieuw een baanwedstrijdje in Apeldoorn en dan dinsdagavond en woensdagochtend nog baantraining. Na een middagje rust was het woensdagavond fitness-avond.

Zondag reed ik mee in Amsterdam tijdens het 'Velodrome op zondag'. Mijn benen voelden nog wat zwaar aan en dus deed ik rustig aan. Echt hoog in de ranking kwam ik niet voor. Ik reed vooral lekker mee en spaarde krachten voor de maandagavond.

In Apeldoorn werd namelijk de tweede superpopulaire gereden. Een mooi baanwedstrijdje op prima niveau. Het was maandag druk in Alkmaar. Maar liefst 32 renners meldde zich aan voor een drietal onderdelen. De scratch, een dernykoers en een afsluitende koppelkoers.

De scratch is vaak een loterij. Vaak valt het stil bij het ingaan van de 'finale'. Dit keer ook. Don Duizings durfde het op ruim vier ronden van het einde aan om de aanval in te zetten. Ik zat te ver om direct te volgen. Met nog drie ronden te gaan ging ik er alleen achteraan. Duizings won de scratch, ik werd in de laatste bocht geklopt om plek twee. Geert Jan Jonkman had zijn zinnen gezet op die tweede plek en had de laatste ronde flink gas gegeven. Hij trok het peloton uiteen en kwam met nog vier renners over mij heen op het laatste rechte stuk.

De dernyrace gaat mij steeds beter liggen. Ik reed in mijn heat tegen andere renners met een amateurlicentie. Maas van Beek was voor mij onklopbaar, gewoon een maatje te groot. Ik werd daar achter keurig tweede en pakte op die manier wat extra premiegeld.

Op de koppelkoers waren de benen iets minder. Ik koppelde met Don Duizings en na een paar mindere koppels in het begin, waren we naar mate de koers vorderde beter op elkaar ingespeeld. We reden lekker mee met het peloton, maar kregen het op het einde lastig. Met een achtste plek sloten we de avond af.

Na een paar rustige baantrainingen was het vanavond weer tijd voor de Team Amsterdam-fitnesstraining. Na een fijn uurtje spinnen hebben we nog een veertigtal minuten stabiliteisoefeningen gedaan. Heerlijk, maar ik vrees de spierpijn alweer!

Sportschool de day after: Spierpijn

2010-11-18T11:57:00.002+01:00

De buikspieren, armspieren, rugspieren en hamstrings, ze voelen allemaal stram aan. Het is het gevolg van een avondje 'sportscholen' met Team Amsterdam, mijn debuut, terwijl de rest vorige week ook al de sportschool indook. Naast krachttraining oefenen we ook op gewichtheffen én doen we core stability-oefeningen. Iemand (zoals ik) die dat niet gewend is, heeft de dag erna geheid last van de spieren.

Hoewel we ons met gewichtheffen nog beperken tot techniek oefenen, kraakten de hamstrings van sommige renners al behoorlijk. Zo ook de mijne. Aan de gewichten zaten we op dat moment nog niet, de techniek werd geoefend met een stok die amper een kilo weegt.

Na een half uurtje stoten en rare schouderbewegingen was het tijd voor krachttraining. Leg pull, leg press en andere oefeningen om snelle en trage spiervezels te trainen. Naast dat het goed is voor de spierontwikkeling, wordt ook het teamproces getraind in de sportschool.

Het halve uurtje core stability is genoeg om de spierpijn er definitief in te krijgen. Ik merk aan mezelf dat de balans en houding nog niet helemaal is zoals het moet zijn, maar dat zal vast komen met de weken. En gelukkig ben ik niet de enige die niet uitblinkt in de sportschool, maar ik heb het wel naar m'n zin gehad en dat is ook belangrijk.

Domme fout op scratch kost podiumplek

2010-11-15T09:55:00.006+01:00

Zondag 14-11 stond al lange tijd in mijn agenda. Het Nederlands Kampioenschap wielrennen voor amateurs op de baan is een prestigieuze titel die ik vóór mijn overstap naar de elite graag aan mijn palmares zou toevoegen. Maar... De concurrentie is moordend en het niveau is gewoon hoog. Dat zorgde ervoor dat er in Apeldoorn een mooie wielermiddag ontstond.

Op het programma stonden drie verschillende onderdelen, een puntenkoers, scratch en dernyrace. Voor zowel de puntenkoers als de dernyrace moesten eerst een kwalificatie gereden worden. We startten met de puntenkoers kwalificatie. 25 ronden met een puntensprint na iedere vijf ronden.

Omdat de eerste acht zich zouden plaatsen moest ik in ieder geval een keer punten halen. Dit wilde ik direct bij de eerste sprint doen. Ik werd tweede en pakte drie punten, waarna zes man wegreden. Prima voor mij, want zolang de kopgroep vooruit bleef slokte zij alle punten op. Ik had al drie punten en zou dan meeglippen naar de finale zonder bovenmatige inspanning.

Toen de koplopers dichterbij kwamen, moest ik zelf gas geven om ze de aansluiting niet te laten vinden. Als de koplopers aansluiten krijgen ze 20 bonuspunten en komen de punten weer vrij voor het hele peloton. Omdat in het peloton vooral renners zaten die belang hadden bij de punten, wachtten zij op de koplopers. Ik deed dat niet en reed op vier ronden weg. Het peloton liet me rijden en ik had al snel een gat. Toen de koplopers aansloten bij het peloton, was het gat met mij zo'n halve ronde. Ik won de laatste puntensprint en ging onbedreigd naar de finale.

De finale was een gesloten koers, zonder aanvallen. Ik deed in vier van de zes sprints mee om de punten en behaalde 7 punten. Dat betekend dat ik een keer tweede, een keer derde en twee keer vierde was. Ik werd daarmee vierde en verzamelde vier punten voor het omnium.

De scratch volgde als tweede onderdeel. 20 ronden rijden en wie als eerste over de streep komt is de winnaar, heel simpel dus. Ook de scratch werd heel gesloten gereden. Aanvallen waren niet te bespeuren en het tempo lag erg laag. Op 1 kilometer (4 ronden)voor het einde, was ik het zat, ik koos de aanval. Ik kreeg geen ruimte en stuurde weer omhoog. Op twee ronden ging ik vollebak aan. Ik trok door en probeerde er een sprint van 500 meter van te maken. De streep kwam dichterbij en ik viel niet stil, maar in de laatste bocht kwamen renners over mij heen. Ik was te vroeg aangegaan, werd negende en vergooide mijn kansen voor het omnium.

De dernyrace wilde ik nog goed rijden om het NK enigszins goed af te sluiten. Ik reed zo'n beetje de hele koers aan de leiding en parreerde een aanval van Thijs Visscher. In de laatste ronde was ik niet meer bij machte om een aanval van John Burger ongedaan te maken en ik werd tweede in mijn heat. Herkansing.

In de herkansing reed ik met Maxim, uittredend kampioen Jan van Oosterom en leider Christian Bosch. Mijn benen waren nog goed, maar het tempo lag hoog. Alleen de eerste twee gingen door. Ik werd helaas derde in de herkansing en mocht de finale niet rijden.
Ik werd zesde overall, maar zonder domme fouten had er zeker meer ingezeten. Christian werd verdiend kampioen en mag een jaar lang in het rood-wit-blauw rijden. Voor mij rest nog 1 kans op een amateurtitel. Het NK koppelkoers op 30 december. Dan sta ik aan de start met Maxim en willen we een ijzersterk duo vormen. (foto's Fred Draisma BF-One.com en Gerrit Bonestroo geebeefoto.nl)

NK Amateurs voor de deur

2010-11-08T21:15:00.002+01:00

Zondag is het NK amateurs op de baan en de vorm wordt steeds beter. Twee weken geleden reed ik een wedstrijdje in Apeldoorn en toen was zowel de conditie als de vorm nog niet op orde. Inmiddels merk ik tijdens de trainingen dat het hardrijden op de baan steeds beter gaat.

De afgelopen week heb ik maar een enkele keer op de weg getraind. Zaterdag reed ik na mijn baantraining door naar de Amsterdamse brug, waar Team Amsterdam zich verzamelde voor de tweede training van het seizoen. Na 2 uur baantraining en 3 uur wegtraining was ik moe en voldaan.

Zondag rijden we in Apeldoorn een omnium over drie onderdelen. De puntenkoers, dernyrace en pelotonsrit. Ik hoop een plaats op het podium te verwerven door aanvallend en fris te rijden. Misschien levert het wel iets op.

2011: Kans bij Grontmij-Team Amsterdam

2010-10-30T21:42:00.003+02:00

Sinds het einde van het seizoen was ik op zoek naar een eliteploeg voor 2011. Na een prima seizoen bij de amateurs van WV Eemland, is het voor mij tijd voor de volgende uitdaging. Tot deze week was ik dan ook druk met het zoeken van een nieuwe ploeg. Doorgaans staan ploegen niet te springen voor een renner van de amateurs en ook bij mij was het niet heel anders. Gelukkig kreeg ik deze week een verlossend mailtje: "Welkom bij Team Amsterdam".

Voor mij reden om definitief de stap van de amateurs naar de elite te maken. Ik ga bij Grontmij-Team Amsterdam rijden en krijg er de kans om rustig aan het niveau te wennen en mezelf langzaam de klassiekers binnen te fietsen. Een unieke kans om het eerste jaar door te brengen bij de elite. Bovendien kan ik van de ervaren jongens veel leren en de nodige hardheid opdoen.

Om op niveau te komen zijn we vandaag al begonnen met trainen. De eerste training van zo'n drie uur, waarin ik vooral mooi kennis kon maken met mijn nieuwe ploeggenoten. Stuk voor stuk jongens waarvan ik kan leren en een leuk jaar mee ga draaien, dat kan haast niet missen.

De komende weken ga ik me eerst richten op het NK baan voor amateurs. Dat houdt in dat ik zo'n beetje elke dag op de baan te vinden ben om de soepele tred weer tot in de puntjes onder de knie te krijgen. Tot nu toe heb ik nog niet genoeg baantraining gehad om echt lekker op de baan te rijden. Maar daar gaat verandering in komen en ik sta fit en getraind aan de start, count on me.

Wat rest is keelpijn

2010-10-26T08:15:00.003+02:00

Voor het eerst sinds een jaar reed ik weer eens mee in een wedstrijd op de baan. Echt goed voorbereid was ik niet, de baan in Amsterdam was immers al twee weken dicht. Tot overmaat van ramp stak gisteren ook nog eens een verkoudheidje de kop op. Mijn neusholtes zaten behoorlijk verstopt en de keel deed lichtelijk zeer.

Met paracetamol probeerde ik te redden wat er te redden valt, maar echt positief werken voor een koersje doet het natuurlijk niet. Desalniettemin stond ik met goede moed aan de start in Apeldoorn.

Het Omnisportcentrum in de Veluwestad is behoorlijk verwarmd en de lucht is er kurkdroog. Onze eerste rit is de puntenkoers over 25 ronden. Ik val direct aan en sprokkel zo direct wat punten. Uiteindelijk strand ik op een punt of vier en eindig daarmee als vijfde of zesde.

Als ik van de fiets af stap doet alles zeer. De lucht is zo droog dat ik in mijn keel iets stuk gemaakt heb. Naast slijm spuug ik bloed wat er duidelijk op wijst dat er iets niet helemaal goed is. Een half uur en een paar flesjes water later stap ik toch op voor de (korte) scratch.

Ik besluit een andere tactiek te hanteren dan bij de puntenkoers. De scratch is een onderdeel waarbij de eerste finisher de winnaar is, easy dus. Vanuit laatste wiel probeer ik de boel te overzien en een beetje te bluffen. Op vier ronden voor het einde wil ik aanvallen.

Echter, op vijf ronden van het einde rijden twee jongens weg. Ik laat ze rijden, want besluit mijn eigen plan door te trekken. Als ik ze ga halen, trek ik het peloton ook naar hen toe. De rest laat ze helaas ook gaan en ze krijgen een mooie voorsprong cadeau. Met nog vier ronden te gaan trek ik ten strijde. De koplopers haal ik niet meer bij, hun voorsprong was onoverbrugbaar geworden. Een Adelaar-renner komt in mijn wiel. Hij klopt mij in de sprint voor de derde plek en ik word vierde.

Het sluitstuk van de avond was de dernyrace en ik kan er kort over zijn. Ik reed hard, constant rond de zestig kilometer per uur, maar miste de echte power nog. Wellicht te weinig getraind op de baan. Ik sloot dit onderdeel verdienstelijk als derde af. Overall zal ik bij de top vijf geëindigd zijn, een prima resultaat, maar er is zat werk aan de winkel. Die souplesse moet er snel in komen, want over twee weken is het NK voor amateurs. Wat rest is keelpijn en een boel training.

Verliefd op een monster

2010-10-23T10:49:00.002+02:00

Wauw! Dat was mijn eerste gedachte toen ik mijn potentiële nieuwe tijdritfiets daar zag staan. De Specialized-stand was zo ingericht dat er een aparte ruimte alleen voor de Shiv ingericht was. Het monster stond er afgemonteerd zoals Cancellara er wedstrijden mee rijdt, schitterend.

Ik kijk mijn ogen uit naar deze wreedaard op tijdritgebied. Het frame is superaerodynamisch en bovendien een 'nieuwe generatie tijdritframe'. Bij dit soort frames zit de stuurpen 'aan het frame' in plaats van 'op het frame'. Aerodynamischer en ook veel mooier.

Ik ben op slag verliefd en schiet een medewerker aan. "Ja meneer, deze is nog wel leverbaar voor u. In Nederland of in België zijn nog wel een paar van dit soort frames op voorraad". Verzot als ik ben loop ik verder over de beurs. Mijn gedachten laten de Shiv niet meer los. Concurrenten als Trek en Giant leveren gelijkaardige frames. Ik vind ze mooi, maar er is geen liefde op het eerste gezicht.

Dat ene frame spookt een dag later nog door mijn hoofd. De vlinders in mijn buik zijn nog steeds niet verdwenen. Gebeurt dat nog wel? Of is dit gevoel voor altijd? Wellicht moet ik mezelf eerst beseffen dat ik zelf nog een (hele dure) tijdridfiets heb staan en dat deze eerst verkocht moet worden. Daarnaast besef ik wellicht niet dat de Shiv een prijskaartje heeft van vier duizend euro.... Liefde maakt blind, maar dat gevoel is schitterend.

Seizoen 2010: Grote stap voorwaarts

2010-10-10T10:56:00.003+02:00

Veertien dagen geleden zette ik een punt achter het seizoen en dat is fysiek duidelijk merkbaar. De benen voelen af en toe onrustig en willen het liefst een paar uur 'los gelaten' worden. Daarnaast eet ik aanzienlijk meer dan tijdens het seizoen en dus zitten er al snel twee kilo's meer aan.

Heb ik dan helemaal niets gedaan? Jawel, dat wel. Twee weken zonder fietsen had te veel van het goede geweest en daarom ben ik 2 keer in de week een paar rondjes gaan maken op de wielerbaan in Amsterdam. Gisteren haalde ik mijn wegfiets nog maar eens van stal voor een twee uur durende plezierrit.

Het moet een van de laatste keren geweest zijn dat de BMC de schuur nog is uitgekomen. Vanaf komende week is het Velodrome dicht (voor de zesdaagse), waardoor ik me nog wel een paar keer buiten moet vermaken. Het liefst had ik vanaf 1 oktober het fietspad ingeruild voor de wielerbaan, maar helaas, dat is geen optie.

Hoe gek het ook klinkt, over zeven dagen begin ik al aan het nieuwe seizoen. De profs rijden dan nog Lombardije en eindigen dan 2010. Van de profs trek ik me niets aan, ik start met de voorbereiding op het NK baan amateurs, misschien het NK baan voor eliterenners én het wegseizoen 2011. Eliterenner wil ik zijn, dus er moet hard getraind worden.

Over seizoen 2010 kan ik eigenlijk alleen maar tevreden zijn. Ik startte een jaar geleden mijn missie met als doel binnen drie jaar elite renner te zijn. Als een amateur b kwam ik 2010 binnen. Ik reed er een aantal wedstrijden mee en stapte toen over naar de amateurs a. Ook daar ging het voorspoedig en op mijn specialisme pakte ik zelfs een amateur a-zege, het DK tijdrijden.

Tijdens klassiekers liet ik me steeds vaker van voren zien en in een aantal wedstrijden had ik zelfs de waan dat ik kon winnen. Ik ben geen sprinter, maar probeer in de slotfase altijd weg te komen. Ik reed vooruit in de slotfase, maar werd telkens weer teruggegrepen. In Frankrijk werd ik pas op 50 meter voor de streep geklopt.

Op het NK amateurs reed ik prima mee, ik deed nooit echt mee voor de zege, maar liet zien dat ik het niveau prima aan kan. Daarna volgde een periode van rust en een weekje klimmen in Zwitserland. In het alpenland kwam ik voor het eerst in aanraking met de elite. Vijftig kilometers reed ik mee, alvorens we gingen klimmen. Ik als bergidioot loste snel en was snel klaar.

In België een paar weken later had ik mijn tweede ervaring met de elite. Ik heb de volle 100 kilometers aangehaakt en reed een mooie koers uit, terwijl de helft van het peloton er de brui aan gaf. Een week later reed ik zelfs mee bij de beste twintig. In Nederland zou het voldoende zijn voor een mooie premie, in België reden alleen de eerste vijftien prijs.

Mijn doel was een NK-WK-NK drieluik, te beginnen met het NK tijdrijden. In de stromende regen werd ik vijftiende in Groningen. Stiekem hoopte ik op een top tien plek, maar dat zat er gewoonweg niet in.

Het WK journalisten was toch wel het echte speerpunt. In Kranj was ik tweede en dus wilde ik beter doen. Ik eindigde als zevende op de tijdrit en als 24e in de wegrace. Ik was beter dan ooit en heb nergens iets laten liggen. Jammer genoeg waren de andere deelnemers ook van hoge klasse, waardoor de gehele top zeven binnen de 30 seconden bleef.

Als afsluiter reed ik het NSK wielrennen in Enschede. Ondanks verwoedde pogingen, mislukte mijn opzet een massasprint te ontlopen. Ik finishte bij de eerste dertig en sloot mijn seizoen af. Het was mooi geweest. Met meer dan veertig koersdagen heb ik een volwaardig seizoen gereden en hoop ik klaar te zijn voor de volgende stap. Als ik in december genoeg perspectief zie, vraag ik hem een jaar eerder dan gepland aan; de elitelicentie.

Seizoen eindigt met massasprint

2010-09-26T10:26:00.004+02:00

Het NSK wielrennen was mijn laatste koers van het jaar. Een koers over 70 vlakke kilometers over een mooi omloopje van ruim zes kilometer. Er stonden niet heel veel studenten aan de start, hooguit 65. Maar de 5 wielerverenigingen voor studenten waren allen goed vertegenwoordigd. Ik als individualist moest opboksen tegen een paar blokken van studentenverenigingen.

Onmogelijk om de overwinning te stelen is het nooit. Dat liet Niki Terpstra tijdens het NK maar weer eens zien. Maar dit NSK-parcours was niet zo lastig. Het parcours was biljartlakenvlak en er stond net te weinig wind om het peloton uit elkaar te trekken. Als er dan ook nog gewoon niet hard genoeg gereden wordt om renners pijn te doen, wordt het een echte sprintkoers.

Om de koers een beetje te openen ging ik er in de tweede ronde al vandoor. Helaas kreeg ik niemand mee en moest ik alleen voor het peloton uit rijden. Voor mij goed om even over mijn 'eerste adem' heen te komen, maar na driekwart ronde solo, ving het peloton mij terug.

Kleine ontsnappinkjes volgden elkaar op. Alles werd weer teniet gedaan, want de studentenploegen wilden een sprint. In de voorlaatste ronde schoof ik naar voren om nog iets te proberen. Net na het ingaan van de laatste ronde koos ik de aanval. Ik trok alles uit de kast om weg te blijven, raapte nog wat vluchters op en ging door.

Maar het peloton liet mij niet gaan. Zij wilden sprinten om de winst en gunde het niet aan solist van Eemland. Het tempo werd flink opgedreven en ik waande me even een echte sprinter. In de laatste kilometers werd constant hard gereden. Ontsnappen was niet meer mogelijk.

Het werd een massasprint van het uitgedunde peloton. Ik sprintte al niet meer mee, want die sprint zou ik toch niet winnen. Ik bolde als 29e over de streep en vond het jammer dat er niet meer gereden werd in de koers.

Mijn wegseizoen zit er nu op en de komende drie weken zal de fiets niet vaak de schuur uit komen. Een enkel ritje of een paar rondjes op de baan zijn het enige wat ik zal doen. Daarna pak ik de training weer op en zal ik proberen in goede conditie op het NK baan voor amateurs te verschijnen. Als blijkt dat ik genoeg progressie heb geboekt, doe ik zelfs misschien wel mee aan het NK baan voor elite. Maar nu eerst drie weken rust.

Zonder WK-medaille terug in Nederland

2010-09-20T20:52:00.002+02:00

Het WK wielrennen voor persmensen is achter de rug. Keerde ik vorig jaar nog met een zilveren plak terug, dit jaar was de oogst beduidend minder. Mijn zevende plek op de tijdrit was niet om echt trots op te zijn en ook de 24e plek op de wegrit is geen denderende prestatie. Toch heb ik er alles aan gedaan en kon ik gewoon niet harder.

Tijdens de wegrit moest voor mij een wonder gebeuren wilde ik met goud weggaan. In het peloton was Oranje goed vertegenwoordigd. Dankzij BioRacer stonden we met Oranje outfits aan de start en konden we elkaar goed herkennen.

Al in de eerste ronde ontsnapten twee oranjehemden. Daarachter konden wij prima afstoppen, maar nog voor de Eikenmolen werden mijn landgenoten teruggehaald. Nederland bleef goed van voren rijden en telkens zat een oranje-mannetje mee. We hoefden de achtervolging nooit te leiden.

In de derde ronde reed Mark Koghee weg. Mark bouwde zijn voorsprong netjes uit naar meer dan een minuut, maar toch liet niemand Mark echt wegrijden. De voorsprong werd speelbaar gehouden en in de vierde ronde was Mark alweer binnen schot.

Tijdens die vierde ronde wilde ik eigenlijk aanvallen. Maar als ik zou gaan rijden, zouden ze zeker achter mij aanspringen en zou ik het gat naar Mark dichtrijden. Ik hield mijn benen dus stil en probeerde de aanvallen nog te neutraliseren.

In de slotronde werd Mark teruggepakt. Ik probeerde nog vollebak aan te vallen, maar kreeg geen ruimte meer. Het peloton wilde het nog eenmaal proberen op de Eikenmolen en dan afsprinten. Mijn aanval deed mij op de 'laatste Eikenmolen' de das om. Het peloton had een klein gaatje en ik kon niet meedoen voor de winst. Op mijn eigen tempo ben ik de laatste kilometer naar de finish gereden. Een 24e plek was het gevolg.

Het parcours van de wegrace was mij eigenlijk net te zwaar. Er zijn gewoon renners die harder heuvelop kunnen rijden dan ik en daar moet ik me bij neerleggen. Volgend jaar Gabbice Mare in Italië. Daar wordt veel geklommen en ook daar ben ik niet in het voordeel. Maar misschien kan ik met een jaar van veel trainen voor een verrassing zorgen!

Zevende plek hoogst haalbare

2010-09-18T19:04:00.001+02:00

Het ultieme doel voor 2010, het WK tijdrijden voor journalisten. Tiptop voorbereid, een kleine tegenslag met de auto, maar daarvan geen hinder ondervonden. Stoker R. stond op de startlijst voor 15.32. Opgewarmd en gezond gespannen verscheen ik rond die tijd aan de start.

Geen bocht mocht ik schuwen, het woord risico stond hoog aangekruist in de agenda. Vandaag moest alles 100% om kans te maken op de titel. Het deelnemersveld was beter dan ooit en ik moest nog ruim een minuut goedmaken die ik vorig jaar, als zilveren medaille winnaar, achter lag.

Aan de conditie mocht het niet liggen, die was prima. Dit jaar veel trainingsarbeid verricht en ook echte koersen gereden. Alles was perfect voor die ene jaarlijkse WK-race.

Met de blik op oneindig stortte ik me in de tijdrit. Het beginstuk naar beneden ging met 65 km/u. De eerste bochten kwam ik goed door, al nam ik ze ontzettend scherp. Ik bleef gaan en bleef gaan. De hartslag constant 8 slagen boven omslag. Op de heuvels zelfs tegen de max van 184 slagen aan.

Iedere bocht ging ik vol doorheen en het scheelde niet veel of de stoeprand had mijn voorwiel onder mij vandaan geslagen. Mijn snelheid bleef erin en ik gaf maximale inspanning. Mijn finish was na 15.09 minuten.

Er waren er maar liefst zes sneller dan ik. Jeff Jones, de onbetwiste favoriet werd kampioen voor (Ezel of Koerspaard) Jonas Heyerick en thuisrijder Frederick Backelandt. Aantekening: Ten opzichte van vorig jaar waren de leeftijdscatergoriën gewijzigd en had ik veel meer competitie.

De marge tot het podium bleef beperkt tot 20 seconde. Het goud was iets meer dan 30 tellen van mij verwijderd. In ieder geval heb ik alweer een doel voor volgend seizoen. Het WK in Gabbice Mare!

Maar eerst rijden we morgen nog de wegrace. Ik ben geen favoriet zoals wel bij de tijdrit, maar wellicht een goede outsider. Het is sowieso de laatste kans op een WK-trui in 2010, dus morgen ga ik er 100% voor.

WK journalisten 2010 Lierde

2010-09-16T10:34:00.003+02:00

Ik ben de uurtjes aan het aftellen. Vannacht sliep ik nog goed, maar vannacht kan dat zo weer anders zijn. Vanavond is de officiële opening van het WK wielrennen voor journalisten. Mijn vakgebied, dus voor mij de uitgelezen kans om een 'wereldtitelrace' te rijden. Vorig jaar was ik dicht bij een wereldtitel op het onderdeel tijdrit. Dit jaar heb ik progressie geboekt, maar of het genoeg is? Dat weet ik zaterdag pas.

Vorig jaar reden we in Slovenië over een rechte weg met één enkel keerpunt. Dit jaar rijden we in Lierde over een parcours met meerdere bochten en veel vals platte stukken. Recht toe, recht aan ligt me goed, maar ook 11,5 kilometer bochtenrijden mag geen probleem meer opleveren.

Een paar weken geleden ben ik al in Lierde geweest om het parcours grondig te verkennen. Ik leerde er dat de wind behoorlijk kan opspelen en dat het wegdek niet overal even goed is. De afstand is in mijn voordeel. Dit jaar reed ik al een paar harde korte tijdritten en ook deze is met 11,5 kilometer, niet al te lang.

Over een paar uurtjes vertrek ik richting Lierde. Vandaag en morgen zijn voor mij nog mooie dagen om op het parcours te rijden. Morgen wil ik de tijdrit eenmaal op 70% rijden, zodat ik zaterdag geen bochten fout inschat. Zondag staat de wegrit op het programma met de lastige Eikenmolen op het einde.

De Nederlandse equipe staat met ongeveer 27 man aan de start. Een enorme hoeveelheid natuurlijk. Dankzij kledingfabrikant BioRacer kunnen wij vertrekken in een oranje outfit. De sponsor van onze bond was zo vriendelijk naast de Belgische equipe ook de Nederlandse afvaardiging van kleding te voorzien. Of die oranje kleding helpt weten we pas zondag, dan zijn alle prijzen verdeeld.
1 treetje hoger in 2010?

Vijtiende op het NK tijdrijden

2010-09-12T23:42:00.005+02:00

Met bakken, maar dan ook echt grote bakken, kwam hem water uit de hemel zetten tijdens het NK tijdrijden voor amateurs A. Ik was een vroege starter en op het moment dat ik klaar stond voor mijn rit over 26 kilometer, was het niet droog. Integendeel, het regende pijpenstelen boven Vries en ik had dus een extra handicap tijdens mijn NK-rit.

Het parcours heb ik niet kunnen verkennen, maar gelukkig reed er een motorrijder voor me uit, zodat ik kon zien of ik hard of zacht moest remmen voor een bocht. Het parcours leidde ons over twee ronden van 13 kilometer. Halfverwege de eerste ronde was mijn bril al compleet beslagen en zag ik weinig van wat er voor me lag.

Tijdens de doorkomst gooide ik die bril ook snel naar de kant en ging ik brilloos verder. Mijn doorkomsttijd was niet briljant en er was dan ook al snel duidelijk dat ik niet ging winnen.

Tijdens de tweede ronde ging het minder hard regenen en kreeg ik mijn voorganger in het vizier. Hoewel ik niet echt top reed, had ik toch twee minuten dichtgereden. Een richtpunt is altijd mooi en ik reed in rap tempo naar hem toe. Op 10 km voor de finish haalde ik hem in.

Het stopte met regenen en ik kwam dichter bij de finish. De weg was nat en de klinkers in het dorp waren spekglad. Voor de titel reed ik allang niet meer, maar wel voor het goede gevoel. Heel veel harder dan de 37,11 die ik uiteindelijk klokte kon ik vandaag echt niet.

De regen is niet meer terug gekomen en alle starters na mij, hebben het beter gehad dan ik. Hoewel de weg nooit echt kurkdroog is geworden denk ik wel dat de regen enige invloed op de race heeft gehad. Maar goed, dat is wielrennen. De ene keer heb je geluk, de andere keer pech.

De top 10 heb ik niet kunnen halen, maar ik werd vijftiende. Deze week ga ik goed op krachten komen en hier en daar wat trainen, want volgende week staat alweer het volgende hoofddoel op het programma: Het WK journalisten te Lierde. Ik kom er mijn zilveren medaille verdedigen en misschien wel een gooi doen naar een felbegeerd truitje!

Zeventien kilometer testen

2010-09-06T17:16:00.003+02:00

Mijn laatste koersje voor het drietal kampioenschappen reed ik gisteren in het Belgische Eksel. Een 1.18 wedstrijd voor amateurs en masters over een mooie omloop van 5 kilometer. Echte ambities had ik niet, maar ik wilde mezelf wel eens flink testen en goed laten zien.

Met zo'n zeventig renners vertrokken we voor een kleine 75 kilometer door de straten van Eksel. De koers werd langzaam op gang getrokken en echt heel hard werd er in de beginfase niet gereden. Na vier ronden meldde ik me voor het eerst vooraan om een paar kilometer gas te geven. Wegkomen was helaas nog geen optie en ik moest nog blijven wachten.

De koers werd niet harder en ik bleef eenvoudig meepeddelen. Telkens ontstonden kleine groepjes die niet veel later weer werden bijgehaald. Tot halverwege de koers een groepje niet meer werd teruggehaald. Zo'n vijftien renners scheidde zich af en ik zat er niet bij. Een achtervolging kwam niet op gang.

Ik had me domweg in slaap laten sukkelen door het lage tempo. De voorsprong van de koplopers groeide en groeide. Zij kregen de zege cadeau. Ik had me nog nauwelijks getest en kon ook niet meer rijden voor de dagzege.

Mij restte niets dan nog een aanval te plaatsen. Op drieënenhalve ronde voor het einde versnelde ik, niemand kwam achter mij aan en ik kreeg een paar meter ruimte. Mijn teller gaf inmiddels 48 km/u aan en de groep achter mij werd steeds kleiner. Zonder om te kijken reed ik de laatste drie ronden binnen, nog vijftien kilometer.

Het gat werd groter en groter en mijn tempo lag rond de 40 km/u. Twee ronden lang zag ik enkel het publiek langs de weg, maar verder niemand. Tot in de laatste ronde plotseling een groepje van vier man snel dichterbij kwam. Zij hadden zich ook afgescheiden van het peloton en inmiddels een voorsprong van ruim 30 seconden te pakken.

Op twee kilometer voor de streep haalden ze mij bij. Ik zag mijn zestiende plek in gevaar komen. De groep draaide prima en ik sloot achteraan aan. Meedraaien deed ik niet meer, want ik had immers al vijftien kilometer kopwerk gedaan.

We draaiden de laatste rechtelijn op en vanuit het laatste wiel plaatste ik nog een krachtige demarrage. Mijn medevluchters hadden geen antwoord op die laatste aanval en zo kon ik toch nog als zestiende over de streep komen. Geen prijs, maar wel mijn benen even flink getest. Ze zijn in orde en ik werk dan ook met vertrouwen naar het NK tijdrijden toe.

Jochie

2010-09-01T09:40:00.002+02:00

Gisteren heb ik de tijdrit van WTC de Amstel gereden en naderhand kan ik één conclusie trekken. Ik ben nog maar een jochie. Negentien kilometers worstelen op een tijdritfiets leverde mij een tijd op van 25.59, een gemiddelde van 43,6 km/u. Goed voor een bronzen medaille, dat wel, maar ik ben naar huis gereden door de echte top. Het niveauverschil is enorm.

Giel de Nijs, de nederlands kampioen tijdrijden bij de elite zonder contract, zette de eerste tijd neer in een parcoursrecord van 23.49. Nooit eerder was iemand zo snel op deze negentien kilometers. Giel de Nijs was goed voor een gemiddelde van 48! kilometer per uur. Wat een klasbak.

Tweede werd Mark Touwen die met 25.11 ook nog een stuk sneller was dan ik. Met 25.59 heb ik me wel in de top-10 van de all time ranking gereden. Morgen rijd ik nog de laatste tijdrit in de Zuid-Holland competitie en dan ben ik klaar voor het NK Amateurs.

Weekendje België

2010-08-29T21:34:00.005+02:00

Het weekendje België zit er alweer op. Zaterdag heb ik meegedaan aan een prachtige koers in Asbeek. Het niveau lag best hoog en er werd flink gereden over een geaccidenteerd terrein, maar ik wist goed stand te houden. Zo goed zelfs, dat ik de koers eindigde bij de beste 20.

Halverwege de wedstrijd onstond er een kopgroep van 17 renner. Ik zat er niet bij, maar voelde me wel heel erg lekker. Toen we voor de zesde keer de kasseienstrook van een paar honderd meter opdraaide, zette ik eens flink aan. Aan het einde van de stenenstrook zaten er nog vier renners in mijn wiel. Ik trok door en maakte een flink gat met de rest van het peloton.

De 20 seconden naar de kopgroep reden we met z'n vijven binnen een ronde (van 6,3km) dicht. Met 22 man gingen we op de finish af. Het peloton was geklopt en werd door ons op meer dan drie minuten gereden.

Op anderhalve kilometer voor de streep was er door het geduw en getrek in de kopgroep een valpartij ontstaan. Ik kreeg een been van een valler tegen mij aan en moest remmen en uitwijken. Mijn zegekansen waren verkeken, maar ik finishte nog wel als 17e.

De vorm is duidelijk op komst en sinds vandaag zit het ook met de parcourskennis wel snor. Vandaag heb ik het WK-parcours grondig verkend, waardoor ik halverwege september niet voor verrassingen kom te staan. Als afsluiter van een mooi weekend heb ik voor de eerste keer in mijn leven de Muur-Kapelmuur opgereden en dat gaf toch een beetje een heroisch gevoel. Ik ben klaar voor het NK-WK-NK drieluik!

Blik op Lierde

2010-08-27T12:12:00.002+02:00

Het aftellen naar het WK in Lierde is echt begonnen. Mezelf kwalitatief verbeteren zit er niet meer in, enkel nog de topvorm bereiken. Over drie weken mag het nergens meer aan ontbreken. De Goudkoorts is begonnen.

Morgen reis ik af naar het WK-dorpje, om er op een dertigtal kilometers afstand een koersje te rijden. Gepland was een koers in Verrebroek, maar deze is inmiddels vervangen voor Asbeek. Ik hoop er verder te kunnen werken naar mijn topvorm, die er zeker aan zit te komen. Woensdag op Sloten voelde ik mezelf heel sterk en kreeg ik een aardige indicatie van mijn huidige vormpijl. Deze valt nog iets te verbeteren en daar heb ik de komende twee weken dan ook voor.

Zondag heb ik een verkenning van het WK-parcours gepland. Omdat het parcours van de tijdrit helemaal niet zo makkelijk is, denk ik dat het loont om de route van een grondige inspectie te voorzien. Elf tijdritkilometers zijn er niet zo veel en ik weet inmiddels van mezelf dat ik goed ben op deze korte afstandjes. Na de verkenning mag het ook niet meer liggen aan het ontbreken van parcourskennis.

Volgende week gebruik ik om mijn tijdritbenen alvast warm te draaien. Als het goed is start ik dinsdagavond op een 19 km lange tijdrit, terwijl ik donderdag 14,5 kilometer voor de kiezen krijg. Volgende week zaterdag reis ik nog eenmaal af naar België voor een koersje in Eksel.

Al deze arbeid moet voldoende zijn om op 12 september in mijn geplande topvorm te zijn. Dan is het NK tijdrijden de eerste 'finale' van drie weken kampioenschaprijden. Met een weekje lichte training en vooral rust, moet het WK in Lierde precies op het juiste moment komen.

Kermisartiest

2010-08-22T11:13:00.003+02:00

Vroeger was het heel gewoon om gehandicapten, misvormden of andere gek uitziende mensen op de kermis te zetten. Die tijd is al lang niet meer. In België gebruiken ze de koers voor dit soort vertier. Gisteren was ik onderdeel van een kermiskoers in Hoeleden. Alle 96 kilometers voelde ik mezelf een kermisartiest.

Allereerst was het al inschrijven in de danstent. Geen sporthal, geen café, nee een grote circustent. Het was de afgelopen twee weken kermis geweest in Hoeleden en dan kon de grote tent nog mooi gebruikt worden om de wielrenners in te laten schrijven. Ik mocht starten met nummer 106 en was dus niet bepaald de eerste inschrijver.

Om klokslag drie uur werden wij kermisartiesten losgelaten voor 12 omlopen van 8 kilometer. Het parcours was niet geheel vlak, maar herbergde een paar kleine heuveltjes. Het maakte de koers extra lastig, alhoewel er best goed tegenop te rijden was.

Een paar weken gelden had ik in Zwitserland al eens tussen de eliten en beloften gereden en ook de koers gisteren in Hoeleden was er een van dat niveau. Open voor amateurs, maar bepaald door de eliten. En ik maar harken om het wiel voor me te volgen.

Vanaf het startschot tot de vijfde passage heb ik het moeilijk gehad. Ik ben een 'diesel' die langzaam op gang komt en naarmate de koers vordert, beter wordt. Vanaf kilometer veertig werden mijn benen beter en reed ik lekkerder mee in het peloton.

Eigenlijk is 'lekker' niet het goede woord. De wegen in het Vlaams-Brabantse plaatsje waren zo erbarmelijk dat ik er niet van opkeek als ik weer een band leeg hoorde lopen. Onze zuiderburen leggen in de dorpje nog geen asfalt aan, maar rijden nog steeds over de welbekende betonplaten. Opzich is dat niet zo'n probleem, maar deze wegen hadden zijn beste tijd gehad. Overal zaten gaten en kuilen in de weg en dat leverde hier en daar benarde situaties op. Het wegdek was zo slecht, dat de KNWU een koers op zo'n weg nimmer doorgang zou laten vinden.

Gelukkig gebeurde er geen (of achter me??) ongelukken. Het aantal lekke banden was nog net op twee handen te tellen, maar mijn banden bleven gespaard. Ik kon de koers goed volgen en ging mijn doelstelling, het uitrijden tussen elite en beloften, volbrengen.

Op een tweetal kilometers voor de meet kreeg ik een kwak van mijn voorganger. Kennelijk wilde hij er alles aan doen om een gat in de weg te ontwijken. Hij stuurde vollebak naar rechts en bracht mij in een hachelijke situatie. Ik moest uitwijken en de berm in. Toen ik een paar tellen later weer op de weg verzeilde, zat ik achter het peloton. Het gaatje ging ik niet meer dichtrijden, want mijn benen waren moe. Ik schakelde terug en bolde rustig richting de finish.

Het WK journalisten is al over vier weken in Lierde. Deze koersen rijd ik vooral als voorbereiding om in Lierde goed te zijn. In ieder geval heb ik de eerste van drie kermiskoersen goed doorstaan en begint mijn vorm steeds beter te worden.

Sparren met de wind

2010-08-20T11:29:00.004+02:00

Het WK komt dichter en dichter en langzaam begin ik ook de juiste vorm te pakken te krijgen. Om in topvorm aan de start te verschijnen op de 18e september, reed ik woensdag mee in de tijdritcompetitie van Zuid-Holland. 21 kilometer afzien in de polder bij Noordeloos is niet eenvoudig. Maar gelukkig was ik op tijd aanwezig, zodat niets een goede warming up in de weg zou liggen.

Even voor acht uur was het zover. Ik moest mijzel naar de start begeven voor mijn 21 kilometers door de wind. Gelukkig was de kracht van de wind enigszins afgenomen en kon ik onder normale omstandigheden vertrekken. 5,4,3,2,1..... Het laatste woord dat de starter zegt hoor ik al niet meer. Ik ben vertrokken voor mijn race over 21 kilometers.

Al vroeg in de tijdrit heb ik een goed ritme te pakken. De eerste drie kilometers zijn grotendeels wind tegen en zorgen al voor een vroeg krachtverlies. Als ik drieduizend meter na de start naar rechts draai, voel ik dat de wind in mijn rug blaast.

Ik probeer de wind als mijn grootste vriend te omarmen, terwijl ik mijn versnellingsapparaat juist meer pijn wil gaan doen. Ik schakel mijn ketting een tandje naar beneden en ga een versnelling groter rijden. Als ik na een paar honderd meter op mijn teller kijk, zie ik een snelheid van bijna vijftig kilometer per uur, het gaat lekker.

Vijf kilometer wind in de rug, ik voel mezelf een kleine auto. Aan het einde van de straat zie ik een man in een oranje hesje staan, ik moet een ruime u-bocht naar rechts nemen. Mijn vriend slaat zijn armen van mij af en bokst nu weer in mijn gezicht. Nog 3 kilometer tot de eerste passage. De wind beukt tegen mij aan, maar ik beuk terug.

Ik schakel een tandje lichter maar blijf rond de 43km/u rijden. Een paar honderd meter voor mij zie ik een renner rijden. Het is nummer 88 die voor mij gestart is. Het geeft mij de bevestiging dat ik op de goede weg ben. Even verlies ik nummer 88 uit het oog als de weg naar rechts knikt. Al snel zie ik hem weer, evenals de passage bij de finish. Ik moet nog een rondje van 10 kilometer afleggen.

De wind blijft mij kastijden, maar ik geef niet op. Nog voordat ik de wind in de rug krijg, vreet ik mijn voorganger op. Ik draai weer naar rechts en de wind stopt met beuken. Op adem komen kan ik niet, want ik geef gas bij om tijd te winnen. Vermoeid ben ik wel, maar toch gaat mijn snelheid richting de 47 km/u.

Vol overgave snel ik op de finish af. Opnieuw blaast de wind in mijn nadeel, maar in de wetenschap dat de finish niet ver meer is, geef ik alles wat er nog in zit. 28 minuten en 47 seconden heb ik over mijn 21 kilometer en een paar honderd meter gedaan. Negen renners waren sterker en dat onderschrijft maar weer eens dat deze tijdritcompetitie enorm sterk bezet is. Ik ben tevreden en ga hard werken om in topvorm het WK te bereiken.

Klik hier om de uitslag te bekijken

Ik en de grote stijle berg

2010-08-14T16:26:00.003+02:00

Zo'n elf dagen geleden vertrok ik naar Zwitserland voor een weekje trainen in de bergen. Met Seelisberg de eerste vijf dagen en Veysonnaz de resterende dagen als uitvalsbasis, moest het met het klimmen wel goed komen. Seelisberg ligt immers op 800 meter hoogte en Veysonnaz nog zo'n 500 meter hoger. Het enige wat tussendoor veranderde was de taal, want in Seelisberg spreekt men Duits, terwijl 200 kilometer verderop in Veysonnaz Frans gesproken wordt.

In tien dagen heb ik duizenden hoogtemeters overwonnen en heb ik de top van de Furkapass, Grimselpass en Grand Saint-Bernard gezien. Ook Thyon 2000 ligt ruim 2000 meter boven de zeespiegel, evenals Le Barrage de Grande Dixence.

Het afdalen van dit soort reuzencols was iets wat mij wel beviel. In de afdaling van de Furkapass en de afdaling van de Barrage de la Grand Dixence heb ik mijn tellen net boven de 100 km per uur zien komen. Dat dalen bevalt me wel!

Tussendoor reed ik een mooie koers in Gansingen. Na een 'vlakke' aanloop van 45 kilometer brak de koers los op de eerste heuvel van 2 kilometer aan 8% stijging. Het was een koers waar veel eliterenners en profs uit zo'n beetje heel de wereld aan meededen. Het niveau lag daarom behoorlijk hoog en toen ik er na het eerste uur nog bijzat, was ik niet ontevreden.

De klim werd opgereden met een snelheid van ruim boven de 30 kilometer per uur. Aan de achterkant stond het hek open en na een kilometer klimmen had ik mijn benen volledig opgeblazen. Ik verloor zat tijd en ondanks een kamikaze-afdaling geraakte ik niet meer terug in het peloton. Ik trakteerde mezelf maar op een straftraining nadat ik uit koers gestapt was.

In totaal maakte ik in tien dagen rond de duizend kilometer. Het klimmen is niet mijn sterkste kant, maar eenmaal een ritme gevonden, weet ik vaak toch de top te bereiken. Ik vermoed dat deze trainingsweek goede stap is in de richting van opnieuw een niveautje hoger. Vanaf deze week weer veel koersen rijden om in vorm te komen voor het naseizoen. Ik heb er zin in.

Koersen in Zwitserland

2010-08-02T22:09:00.002+02:00

Morgen vertrek ik voor een dag of tien naar Zwitserland. Daar ga ik mijn best doen om mijn vorm en conditie te verbeteren. Mijn conditie staat er momenteel best redelijk voor en om dat te testen rijd ik komend weekend de GP Oberes Fricktal in het noorden van Zwitserland.

De overige negen dagen beklim ik de bergen. Eerst in het midden van Zwitserland, later in de Zwitserse alpen. Ik wil in ieder geval een rit maken naar de Grote Sint Bernardpas. Een tocht van een kilometer of 100, waarin ik net na Martigny begin aan de beklimming van de Alpenreus. De Grote Sint Bernard is ruim 2400 meter hoog en was vorig jaar het dak van de Tour de France.

Daarnaast wil ik een nieuw record Sion-Veysonnaz vestigen. Een eerste categorie klim van 15 kilometer aan een procentje of 7 gemiddeld. Als 16-jarige jongen fietste ik deze klim in 1 uur en 1 minuut. Dit jaar moet dat naar de 50 minuten toe.

Als alles goed verloopt ben ik over ruim anderhalve week weer terug met een verbeterde vorm en conditie. Vanaf dan rijd ik ieder weekend een koers in de aanloop naar het NK tijdrijden en het WK journalisten. Ik doe er alles aan om een truitje te behalen dit jaar.

Vakantieband

2010-07-31T12:03:00.004+02:00

Pssssssssssssssssssss. Na een ruim uur rijden stond ik van de week nabij Woudenberg met een lekke band. Klote, maar gelukkig heb ik altijd een extra bandje bij me. Toen ik 's morgens vertrok dacht ik nog dat een pechgevalletje nu wel eens moest gaan komen. Ik reed immers al 11.000 km zonder lekke band of wat dan ook.

Ik trok mijn achterwiel eruit, met mijn bandenlichters het bandje eraf en bij een korte inspectie trof ik een spijker aan in mijn achterband. De punt van de spijker was dwars door mijn binnen- en buitenband heengegaan. Geen wonder dat ik binnen een paar tellen alle acht barren uit mijn achterband kwijt was.

Ik vond geen andere schade aan mijn buitenband en nadat de spijker eruit was, heb ik een nieuwe binnenband om mijn wiel gelegd. Met mijn patroonpomp knalde ik er een bar of vijf lucht in om op zoek te gaan naar een fietsenmaker die mij van wat lucht en een nieuw bandje kon voorzien.

Die zoektocht bleek lastiger dan het aanleggen van een nieuw bandje. In Woudenberg trof ik twee fietsenwinkels aan. Beiden waren wegens vakantie gesloten. Ik besloot een paar kilometer door te rijden naar Scherpenzeel. Ook daar waren de fietsenwinkels gesloten.

Barneveld 8km, Ede 14 km, Veenendaal 11 km. Ik kon drie kanten uit. Ik koos voor de middelste optie. Ede, nog 14 km ver, maar wel een 'grote' plaats. Bovendien ken ik er de weg en weet ik een aantal fietsenmakers. Alleen moest ik nog 14 km overbruggen zonder opnieuw lek te rijden, want anders moest ik verder lopen.

Ik heb Ede gehaald en ook een fietsenmaker die niet op vakantie was. Daarna heb ik er bij Frank een colaatje gedronken en ben met een nieuwe binnenband op zak weer verder gegaan. Onderweg heb ik de Amerongse berg en Grebbeberg nog een aantal keer beklommen. Na ruim vijf uur fietsen keerde ik weer terug. Ik heb mijn eerste lekke (draad) band van het seizoen er ook op zitten.

Uit het wiel gereden door de kampioen

2010-07-25T15:03:00.002+02:00

In zijn agenda stond een tijdrit van Bordeaux naar Pauillac, maar hij reed gewoon mee in een koers op Sloten. Niki Terpstra verscheen als Nederlands kampioen in een prachtige rood-wit-blauwe trui aan de start. Ik wist op wie ik moest letten.

Samen met Maxime vertrok in al in de tweede ronde voor een aanval. Een kilometer of vijf reden we vooruit, voor een aantal renners aansloten. Nog een paar kilometer verder, wist ook het peloton aansluiting te vinden. De koers was verder saai, maar er werd wel redelijk doorgereden. Het was vooral kilometers slijten en opletten tot Niki Terpstra gas ging geven.

Dat was na 20 ronden het geval. Ook Van Vliet-renner Bart van Haaren zat voorin en trok vooraan mee. Ik zat bij de twee profs in het wiel en deed als derde een aflossing met zo'n 50 km/u. Het kostte me veel kracht, maar ik sloot in zesde wiel weer aan. We waren los van het peloton en gingen vlot richting de eerder ontstane kopgroep van acht man.

Na een paar kilometer zat ik nog steeds in zesde wiel en liet ik een klein gaatje om Van Haaren er tussen te laten. Ik had zelf niet de macht om mee te draaien en wilde even op adem komen. Van Haaren wilde niet inhaken en het gaatje tussen ons en de renners voor ons groeide. Terpstra reed vollebak door op kop en maakte het gat steeds groter. Van Haaren kon ook niet meer en samen gingen we eraf. We gingen niet meedoen om de zege.

Ik viel terug in het peloton en reed de wedstrijd rustig uit. Met een gemiddelde van 44 km/u was de snelheid nog behoorlijk hoog. De trainingskilomerers zitten weer in de benen en ik voel mezelf ook sterker worden.

Het jaar gaat echt beginnen

2010-07-19T22:29:00.003+02:00

Na twee weken de fiets in de schuur te hebben gelaten, ben ik vandaag weer gestart met trainen. Drie uurtjes trainen, waarvan een iets intensiever dan de andere twee. Gelukkig scheen de zon, het was een graad of 31, heerlijk.

Ook morgen, woensdag, vrijdag, zaterdag en zondag staan trainingsritten op de agenda. In totaal zo'n 17 uur, maar misschien maak ik er zelf wel 20 van. Ik ben van plan hard te trainen de komende zes weken. Over twee maanden staat immers het WK voor journalisten alweer te wachten, daar wil ik echt goed zijn.

Over twee weken vertrek ik voor tien dagen naar Zwitserland om lekker op hoogte te trainen. Niet alleen het klimmen is goed voor mij, maar ook het slapen op hoogte (1500 meter) kan in mijn voordeel uitpakken. Als het meezit kan ik in Zwitserland zelfs aan een koers deelnemen.

Daarnaast ga ik nog flink trainen op de tijdrit. De komende weken probeer ik minimaal een keer per week op de tijdritfiets te gaan trainen. Flink intensief rijden in de tijdrithouding kan flink wat voordeel opleveren. Ik doe er alles aan om in September in topconditie te zijn!

66e van Nederland

2010-07-05T10:57:00.003+02:00

Zondag heb ik het NK voor Amateurs gereden in Aalten. Een mooie ronde met twee straten waarin toch enigszins hoogteverschil op te tekenen was. De klimmetjes, de warmte en het aantal rondes (17!) zorgde ervoor dat het NK een slopende koers werd. Hoewel ik niet meespeelde voor de overwinning, heb ik nooit echt moeite gehad om de koers bij te benen.

Aan de start verschenen 160 renners, onderwie de allerbeste van dit seizoen. Het NK wordt namelijk op uitnodiging verreden en dat betekent dat niet iedereen bij voorbaat toegestaan is. Vorige week kreeg ik mijn uitnodiging binnen en dus was ik wel een van de 160 kanshebbers op het rood-wit-blauw.

Ik heb me eigenlijk de hele koers koest gehouden en lekker achterin het peloton gezeten. Ik was me ervan bewust dat dit weleens een gevaarlijke plek kan zijn gezien de moeilijkheid van het parcours. Op het lange rechte stuk werd er tot 55 km/u gereden en achterin vallen dan de hardste klappen. Mijn benen waren goed en als je dan goed oplet hoeft je achterin niet te lossen.

Het kwam slechts een enkele keer voor dat er een grotere groep brak. 20 plekken voor mij kon iemand het tempo niet meer aan en wij leken te moeten lossen. Ik wist dat ik nu voor mezelf op moest komen en zette een spurt in. Gelukkig wist in nog aan te sluiten bij het peloton.

De meeste chaos was telkens weer op het verzorgingspunt. Door de warmte was voldoende drinken een vereiste. Er was slechts een verzorgingsstrook ingericht voor 160 renners en daardoor was het op dat stuk straat vooral gevallen bidonnen ontwijken. Gelukkig ging er al met al niets mis.

Tegen het einde begonnen meer en meer renners vermoeid te raken. In de laatste ronde deed ik nog een poging vooraan te raken. Er was al een grote groep ontsnapt en wij deden niet meer mee om de titel. Vlak voor de slotklim maakte een renner zo'n rare manoevre dat ik direct tien plekken verloor.

Het maakte me niet veel meer uit, want ik ging toch niet meer meespurten voor de 30e plek. Ik reed rustig naar de streep toe en nam genoegen met de 66e plek. Mijn benen waren moe, wat resulteerde in een behoorlijke krampaanval in beide dijbenen. Na 109 kilometer NK zit mijn eerste deel van het seizoen erop. Eerst twee weken de fiets aan de haak hangen en vervolgens weer de draad oppakken richting het WK journalisten in Lierde.

Op vier na beste

2010-07-03T00:21:00.002+02:00

Het NK journalisten 2010, een slijtageslag in de warmte. Het deelnemersveld was sterker dan ooit en ik was ook sterker dan ooit. Op het spel stond een rood-wit-blauwe tricot, die ik graag om de schouders wilde hebben. Helemaal omdat het parcours gelijk was aan de Tour-proloog en er veel publiek langs de kant stond.

Dankzij Serge van Bikeparts4u.nl kon ik de koers rijden op een 6cm hoge velg-wiel. Ik startte op mijn BMC Pro Machine met Dura Ace en dus hoge velgen. Gecombineerd met mijn zwart-rode Eemland-outfit, zag ik er toch behoorlijk gesoigneerd uit. Samen met de wetenschap dat ik al eens tweede was op het WK voor Journalisten, zagen velen mij vooraf als favoriet.

Maar in het wielrennen is het des te moeilijker om te winnen als favoriet. Tegenstanders rijden meer en meer op jouw wiel en laten je minder makkelijk gaan. Toch lukte het mij om halverwege de koers afgescheiden te raken.

Ik sprong op het goede moment weg uit het peloton en sloot aan bij de, eerder ontstane, 5 man sterke kopgroep. Na mij sloten nog twee renners aan en met acht man hadden we de goede ontsnapping te pakken. Het peloton was al vrij snel op een onoverbrugbare afstand gezet.

Ik keek om me heen en herkende toch zeker één renner. Thijs Zonneveld, ex-profrenner, maar nog steeds een prima wielrenner. De samenwerking in de groep was best redelijk, maar als het tempo eruit viel, trok ik de gang er weer in. In de voorlaatste ronde demarreerde een renner. Wij lieten hem spartelen en toen we de laatste ronde in moesten gaan draaien, reed de ontsnapte renner rechtdoor in plaats van rechtsaf. Hij zette zichzelf buitenspel en wij gingen met zeven man op de finish af.

In de laatste ronde waren er een aantal aanvalletjes. Ik kon overal op reageren en besloot op 3,5 kilometer voor het einde om zelf een versnelling in te zetten. Ik dacht dat ik het wel kon halen, maar had me duidelijk vergist in de nog af te leggen afstand. Achter mij reden Thijs Zonneveld en co behoorlijk door om mij bij te halen. Op een kleine kilometer voor de meet was de hergroepering een feit.

Ik probeerde nog wat krachten te vinden voor de sprint. Op 200 meter zette Zonneveld aan. Er kwam nog een renner over hem heen. Roel van Schalen werd eerste, hij had weinig gedaan in de kopgroep, maar sprintte wel naar de winst. Ik werd vijfde, had niet het geluk dat ze mij de titel gunde. Daarnaast had ik gewoonweg niet de macht om nóg een kilometer door te trekken.

Volgend jaar een nieuwe kans op een journalistentitel. Komend weekend moet ik nog het NK amateurs A rijden. Dat wordt ook een zware rit, waar de weersomstandigheden opnieuw een belangrijke rol gaan spelen.

Rondje om de kerk

2010-06-27T23:32:00.002+02:00

M'n eerste korte rondje van het seizoen is dan eindelijk gereden. Het was zaterdag nog geen echt criterium, maar wel een kleine omloop met een paar bochten en dus flink aanzetten. De Ronde van Herwijnen ging mij in de warmte goed af en ik ben klaar voor het kampioensweekend.

3800 meter was het parcours in Herwijnen lang. Een dorpsstraat en een dijkje besloegen het grootste deel van het parcours. Ik moest achteraan starten omdat ik een zogenaamde 'bijschrijver' was. Iemand die zich niet heeft aangemeld vóór de wedstrijd, maar ter plekke heeft ingeschreven.

De start was hard, maar ik kon goed volgen. De eerste 25 kilometers zijn voor mij doorgaans kilometers om te overleven. Nu ook, als de snelheid ruim boven de 50 km/u ging, dan moest ik even op de tanden bijten, want echt goed was ik nog niet.

Pas na het dertig kilometerpunt waren mijn benen echt bevrijd en kon ik serieus mee gaan rijden. Ik besloot lekker mee te peddelen en niet te veel te doen. Er werd strak tempo gereden en af en toe een rondje echt hard (rond de 50 km/u per rondje!). We reden met een grote groep op de streep af.

Op 12 kilometer voor het einde vertrok een duo op kousevoeten. Het was geen demarrage, maar een versnelling. Niemand reageerde en het tweetal reed langzaam weg. Ze mochten gaan strijden om de zege. Wij in het peloton reden om het brons.

In de voorlaatste ronde schoof ik op naar voren. Ik handhaafde mezelf in de kop van het peloton om in de laatste kilometers iets te proberen. Het tempo bleef hoog om ontsnappers geen ruimte meer te geven.

Nadat de bel geklonken had, probeerde ik het toch. Ik reed weg in de lange dorpsstraat en trok met 50 km/u door. Na achthonderd meter keek ik om en zag ik dat het gaatje naar het peloton nog geen vijf seconden was. Ze lieten me niet rijden en pakten me vlak voor het dijkje terug.

Ik viel terug in het peloton en ging me niet meer met de sprint bemoeien en reed uit achterin het uitgedunde peloton. Mijn voorbereiding voor het NK-weekend zat (geslaagd) op. Komende weekend het NK journalisten in Rotterdam en zondag het échte NK voor Amateurs. Ik wacht nog op een uitnodiging, maar ga er vanuit dat dat wel goed zit. Ik ga voor de mooiste trui van het land. Wat Niki Terpstra kan, kan ik ook!

Meesterknecht

2010-06-23T10:26:00.003+02:00

Maandagavond was ik even naar Sloten toe gereden, want afgelopen weekend had ik weinig gedaan. Maxim Harteloh was ook naar Sloten toe gekomen en dan is gezelligheid bijna verzekerd. Bovendien is Maxim een goede sprinter, die altijd voor de winst mee moet kunnen rijden.

Als er geen groepje weg is, is er voor mij weinig eer te behalen. Het is dan leuker om mijn kansen op te offeren voor een sprintzege van Maxim. Ik zat in het begin van de koers nog wel een tweetal keren voorin mee, maar toen kwam ik erachter dat het eigenlijk nutteloze pogingen waren. Beide keren werd de aanval onschadelijk gemaakt en kwam het peloton bijeen.

Dat was ook het geval toen Maxim vooruit zat. Maxim sprong naar een kopgroep toe en toen deze werd bijgehaald ging hij zelf op avontuur. Ik stopte daarachter af, maar op een gegeven moment kwam het peloton toch weer terug. Met nog een paar rondes te rijden was een massasprint onvermijdelijk.

In de laatste ronde schoof ik op naar voren en sloot vooraan aan. Ik wurmde me een aantal keer door een klein gaatje en als ik achterom keek, zag ik dat Maxim nog steeds in m'n wiel zat. Hij kan goed sturen, dat is zeker.

Op 500 meter van de streep kwam ik op kop van het peloton te zitten. Bovenop het viaductje en dan vollebak naar beneden met Maxim in mijn wiel. Ik trok vol door en sleepte het peloton in mijn wiel mee. Er was nog een renner vooruit, maar die was binnen bereik gebleven.

Maxim kwam op het goede moment uit mijn wiel en sprintte vollebak langs mij heen. Mijn werk zat erop en ik kon rustig naar de finish peddelen. Na een mooie sprint pakte Maxim de welverdiende zege. Mijn sleurwerk was dus niet voor niets geweest. Omdat de winnaar altijd betaald, dronk ik een AA'tje en stapte ik op de fiets terug naar huis.

In het zicht van de Franse haven

2010-06-14T20:52:00.004+02:00

Romilly sur Seine was dit weekend het toneel waar ik als wielrenner ging optreden. Ik was dit weekend opnieuw uitgenodigd door de Pedaalridders en reed met hen deze prachtige tweedaagse. Koersen in Frankrijk is leuk en zwaar, want Fransen kennen geen vlakke wegen. Je rijdt omhoog en omlaag en toch noemen ze het een vlakke etappe. Nou, voor ons Hollanders leek het wel een bergrit, wij zijn niet veel gewend.

De zaterdagetappe voerde ons over een ruim veertien kilometer lange omloop die begon met een klimmetje van zo'n drie kilometer à vier procent. Het einde van de klim liep nog iets steiler op en daar zou eventueel verschil gemaakt kunnen worden.

Al snel vertrokken drie renners, waaronder de winnaar van vorig jaar. Een goede renner die niet alleen makkelijk omhoog reed, maar ook op het vlakke goed door kon trekken. Halverwege de koers was de voorsprong van het trio een seconde of veertig, waarna ik mijzelf op kop ging zetten. Ik sleurde op kop van het peloton samen met oud-prof Jan Hordijk en het gat slonk zienderogen.

Na tien kilometer beulswerk door het heuvelland was het gat zo goed als dicht en konden we de finale gaan beginnen met een compact peloton. Mijn benen verteerde de heuveltjes goed en ik had weinig moeite mezelf voorin te handhaven. In de laatste ronde zag ik mijn kans schoon en koos voor de aanval. Ploegmaat William de Wolf wist nog aan te sluiten, maar langer dan paar kilometer mochten we niet vooruit rijden. Het werd een sprint met een uitgedund peloton, die gewonnen werd door een Fransman.

Zonder leiderstrui maar met goede moed en veel aanvalslust startten we aan de tweede etappe. Dertien ronden van ruim zes kilometer met een kort klimmetje van zo'n 6 à 7 procent stijl waar de finishstreep op de top lag. Na de streep draaiden we rechtsaf en dan ging het nog valsplat omhoog. Vooral slopend als je dertien keer dat kuitenbijtertje voor de kiezen gehad hebt.

De benen voelden vanaf het begin al lekker aan en nadat ik de eerste twee ronden overleefd had, koos ik in de derde ronde voor de aanval. Samen met Jan Hordijk zat ik mee en met nog een Fransoos erbij, vormde we een mooi trio. Het peloton liet ons niet gaan en ik zag Marco Vermeij (oud-prof en deelnemer van de Tour in 1995) samen met William de Wolf en wat Fransen in de aanval komen.

Ik pikte weer aan in de volgende aanval, die de aanval van de dag bleek te zijn. Langzaam bouwden we een mooie voorsprong op en lange tijd dacht ik dat ze ons nooit meer terug gingen zien. Maar we reden niet hard genoeg en plots zat het peloton weer vlak achter ons. We hadden zo'n dertig kilometer op kop gereden met z'n zessen, maar werden alsnog ingerekend.

Uitlooppogingen waren er in het restant nog voldoende maar niemand kwam echt weg. Tot ik in de slotronde opnieuw voor de aanval koos. Ik kreeg twee Fransen mee, maar die wilden of konden niet overnemen. Onze voorsprong slonk door hun gekijk van 10 naar 5 seconden. Ik demarreerde opnieuw en schudde ze nu wel af. Ik was alleen opweg naar de finish.

Ik hield een mooi tempotje aan, maar de afstand tussen mij en het peloton bleef overbrugbaar. Echter, de Belgen probeerden het gaatje te dichten, maar faalden hierin door goed afstopwerk van mijn ploegmaten. Op drie kilometer voor de finish zette een Franse ploeg zich op kop. Zij reden hard en reduceerde de voorsprong van 20 seconden naar een handvol tellen.

Ik draaide de slotklim op, nog 200 meter zwaar afzien. Ik schakelde nog een maal en ging op de pedalen staan, maar met nog 100 meter voor de finish sprintte de sprinters mij al voorbij. Mijn poging strandde op 100 meter voor de streep. Ploeggenoot Edwin Vrauwdeunt werd nog knap vierde, maar voor mij zat er net geen overwinning in.

Al met al heb ik een heel leuk, leerzaam en nuttig koersweekend achter de rug. Hierin heb ik ontdekt dat ik op een zwaar parcours als daar in Frankrijk goed uit de voeten kan en dat ik zeker niet kansloos ben. Komende week ga ik weer een tijdritje rijden en misschien nog een koersje in België rijden. In ieder geval zijn de benen helemaal niet slecht.

Prestigestrijd

2010-06-09T00:00:00.002+02:00

Op Sloten ben ik dit seizoen nog niet vaak wezen koersen. Dat komt doordat ik zowel in het weekend als doordeweeks vaak andere, belangrijkere, koersen rijdt. Gelukkig kon ik maandag wél eens een keer aan de start staan.

Ik was op het fietsje vanuit Hilversum vertrokken en bereikte Sloten na een rit van anderhalf uur. Constant reed ik in mijn D1-zone om nog geen krachten te verspelen. Het was niet druk bij de inschrijving en alles wees erop dat we met een kleine groep (50-60 man) gingen starten. Onder hen wel een paar eliterenners. Tim Veldt, die mij er vorige week nog oplegde in een tijdrit en Dennis Smit, een beloftevol renner van het Metec team.

Met een relatief kleine groep is het lastig wegkomen. Vooral als er behoorlijk doorgereden wordt en veel mensen voor de overwinning willen rijden. Ik handhaafde me vooral voorin en reageerde op vele uitvallen. Er kwam niemand weg.

Ook niet toen Metec-renner Dennis Smit gas begon te geven. De man in het blauw probeerde het meermaals, maar ik zocht telkens zijn wiel op. Hij werd er duidelijk moe van. Af en toe probeerde ik wel over te nemen als ik vooruit was, maar bij machte was ik niet. Telkens kwam het jagende peloton weer langszij.

Op Sloten winnen is geen must. Voor het prijzengeld hoef je het niet te doen en het wordt ook in geen enkel klassement opgenomen. De koers is dus meer een prestigestrijd. Als je aan de start staat, wil je winnen, zo werkt dat. Dat gold duidelijk ook voor Smit. Op twee ronden voor het einde plaatste hij nog een ultieme jump. Ik moest de energie uit mijn tenen halen om aan het wiel te komen.

Blijkbaar had ik nog wat over, want ik kwam bij hem. Ik nam kort over en vroeg opnieuw om zijn steun. Hij deed niets en bleef aan mijn wiel hangen. Toen ik achterom keek zag ik dat we twintig meter hadden. Ik kon niet meer op tempo blijven rijden als hij geen hulp bood. Smit deed niets. Ik verwachtte direct nog een aanval vanuit mijn wiel, maar ook die kwam niet.

In plaats daarvan wachtte hij vanuit mijn wiel op het peloton. Die kwam langszij en direct demarreerde een Gaul-renner. Ik keek toe. De man van Gaul pakte meters en meters. Bij het ingaan van de laatste ronde reed Smit ineens weer naar voren. Hij ging het gaatje dichtrijden naar de eenzame vluchter.

Ik zat goed voor de sprint, maar ik had niet genoeg energie meer over om nog naar mijn topsnelheid te komen. Bovendien zou ik er door deze mannen absoluut opgelegd worden. Toen we bij het viaduct kwamen, koos ik dus voor een andere tactiek, de demarrage.

Daar ging ik, met mijn laatste beetje kracht. Ik vloog het viaduct op en viel niet stil in de 'afdaling'. Volle bak trok ik door en bij de bocht kwam ik alleen door. Nog 250 meter met een voorsprong van 10 meter. Ik zette alles op alles en schakelde nog één tandje bij. Ik hoorde de sprinters al komen, ze gingen me kloppen.

In de sprint werd ik door negen renners verslagen. De rest sprintte niet mee of moest van te ver komen. 150 meter kwam ik tekort, slechts 150 meter scheidde mij van een overwinning in deze prestigestrijd. De vorm komt terug, Viva la France!

Terug in koers

2010-06-06T15:28:00.003+02:00

Mijn handblessure geneest langzaam, maar voor de Omloop van de Ijsseldelta was ik startklaar. Zaterdagochtend om 9.30 stond ik dus met nog zo'n 114 andere renners klaar om een prachtige koers door het Zwolse landschap te rijden. Omdat mijn koersfiets nog altijd niet terug gebracht is in koersconditie, startte ik op mijn topfiets.

Er stond weinig wind in de polder rond de Ijssel en de zon maakte het een rustige koersdag. Bij vlagen schoot de kilometerteller uit naar snelheden tot 55 kilometer per uur, maar over het algemeen werd er rustig gereden. Toch wisten enkele renners het weer te presteren om over de breedte van de weg een valpartij te veroorzaken.

Ik moest met mij zere hand een noodstop maken en wonder boven wonder was ik de eerste die niet viel. Snel stapte ik van mijn fiets af en liep door het gras weer de weg op, sprong op mijn fiets en vervolgde mijn weg. Ik sloot aan in een groepje die gemakkelijk weer konden aansluiten bij het peloton.

Richting de finale schoof ik op naar voren. Ik kwam wat vroeg op kop te zitten en waagde dus maar een poging. Meer dan tien seconden kreeg ik nooit en toen het peloton de finishstreep rook, denderden ze over mij heen. Ik sprintte niet meer mee en finishte als 53e. Gelukkig heb ik weer een mooie koers uit kunnen rijden en zelfs nog mee kunnen doen in de finale.

Vrijdag reed ik een tijdrit in Baambrugge, over het parcours waar ik het DK gewonnen heb. Dit keer werd ik tweede achter profrenner Tim Veldt. Hoewel ik 58 seconden langzamer was dan Veldt, kan ik niet ontevreden zijn.

De komende week ga ik hard mijn best doen om weer helemaal 100% te geraken. Donderdag staat er, op mijn verjaardag, een tijdrit op het programma. Zaterdag en Zondag start ik met de Pedaalridders in een Franse koers in Romilly sur Seine, zo'n honderd kilometer ten oosten van Parijs. Hopelijk kan ik in het buitenland wat potten breken.

Philippe Gilbert

2010-05-31T21:13:00.002+02:00

Door een pijnlijke hand zat ik zaterdagmiddag noodgedwongen op de bank in plaats van op de fiets. Om twee uur begon de Ronde van België, waar een tijdrit op het programma stond. Philippe Gilbert was drager van de zwarte leiderstrui en mocht als laatste starten. Hij had pech, een hoosbui verpestte de kansen van Gilbert. Het water kwam met bakken uit de hemel, terwijl de echte 'concurrenten' van Gilbert een volledig rit koers hadden. Gilbert verloor veel tijd en kon de eindzege op zijn buik schrijven.

Zondag startte ik in de GP Vijfhuizen. Een tijdrit over 10 kilometer door het Noord-Hollandse dorp. Het weer was slecht, nee nog erger, dramatisch. Het regende pijpestelen en er stond een behoorlijke wind. Bovendien kwam de temperatuur niet eens voorbij de veertien graden. Het leek wel herfst.

Mijn start was gepland voor 12.15, maar door schermutselingen in het programma werd ik niet eerder dan 12.55 opgeroepen. Gelukkig heb ik nog even warm kunnen draaien op de tacx en hoefde ik geen kou te lijden terwijl het programma uitliep.

De regen verpestte de sfeer tijdens de tijdrit behoorlijk. Ik zag enkel de eerste meters wat paraplu's, maar verder bleef publiek achterwege. De klinkers lagen er behoorlijk nat bij en voorzichtigheid was dan ook geboden. Toch was mijn start niet verkeerd en kon ik behoorlijk ronddraaien.

Al snel haalde ik renners in. We startten om de halve minuut en de renners in mijn startgroep waren van een veel lager kaliber. In totaal ben ik zo'n zeven renners voorbij gereden. Vanwege mijn A-licentie was ik enkel welkom in de niet-licentiehouders groep en reed ik mee buiten mededinging. Voor mij was het dus een nuttige trainingstijdrit.

Ik finishte in 13 minuten en 38 seconden. Veruit de snelste tijd van de dag, maar de vergelijkbare tijden moesten gaan komen van de Amateurs B. Er stonden enkele goede B-renners aan de start, die mij in voorgaande tijdritten al klopten.

Ook het programma van de Amateurs B liep uit. Achteraf bleek het niet ongelukkig te zijn, want het weer klaarde langzaam maar zeker op. Toen de kanshebbers van start gingen was het al anderhalf uur droog en was het wegdek vele malen droger dan toen ik reed. Bovendien was de strakke wind iets gaan liggen en stonden de vlaggen bij de finish niet meer constant strak.

Ik stond te kijken bij de finish en hoorde keer op keer tijden langskomen die boven mijn tijd zaten. Slechts tegen het einde lukte het een drietal renners om onder mijn tijd te rijden. Zij reden in een stuk betere omstandigheden dan ik anderhalf uur eerder. Ik voelde me een beetje de Gilbert van Vijhuizen.

Gezien mijn voorbereiding van de afgelopen week was het een prima tijdrit. Gedurende mijn rit had ik alleen op de klinkerstroken last van mijn handen, een vervelende bijkomstigheid van die valpartij van vorige week. Vandaag heb ik nog een foto laten maken in het ziekenhuis, waaruit bleek dat mijn linkerhand geen scheurtjes heeft. Zaterdag dan maar aan de start verschijnen in de Omloop van de Ijsseldelta.

Au, geen Hoekse Waard

2010-05-28T22:47:00.002+02:00

Na vier revalidatie dagen is het niet zozeer de rechterhand die problemen oplevert, maar mijn linkerhand. Maandagavond is deze erg op gaan spelen en ik kan er eigenlijk niet op steunen. Woensdag heb ik een uur op de tacx gezeten, dat was niet zo'n succes. Vandaag heb ik anderhalf uur op de weg gereden, maar ook dan merk ik dat ik mijn linkerhand niet volledig kan belasten.

Om een koers te rijden moet je met beide handen volledig kunnen functioneren. Dat is niet het geval en dus heb ik me afgemeld voor de Omloop van de Hoekse Waard. Zondag rijd ik wel een tijdrit in Vijfhuizen. Dan rust ik namelijk op mijn ellebogen en worden de handen iets ontzien. Om nog een beetje ritme te houden zal ik voor volgend weekend wellicht een extra koers inlassen. Wellicht wordt het een mooie Belgische omloop.

Spookrijder...BOEM

2010-05-24T21:52:00.002+02:00

Tweede pinksterdag is traditioneel Districts Kampioenschapsdag. Gisteren had ik mijn fietsje al in orde gemaakt om vandaag niet te veel aan het hoofd te hebben. In een stralende zomerzon stond ik rond 12.45 klaar voor de start, op de eerste rij nog wel om een goede ronde te rijden.

Zeventig kilometer over een parcours van 4,5 kilometer. Het rondje liep goed, was niet al te lastig en nodigde uit tot hard rijden. Vooral de rechte lijn naar de finish. Dat stuk was heuvelaf en met de wind in de rug. Keihard koersen dus.

Ik zat zo rond de vijftiende positie toen we de finishstraat opdraaide. De snelheid zat er flink in, toen er voor mij iets vreemds gebeurde. Een deelneemster van de vrouwenkoers, die voor ons verreden werd, reed over de weg terug richting de finish. Ze reed als een spookrijder over het parcours.

De eersten uit het peloton konden de spookrijdster nog ontwijken, maar ploegmaat Marco de Jong zag de tegenligger te laat. Hij botste frontaal op de vrouw en sloeg tegen het asfalt. Ik zat niet ver van Marco's wiel en kon hem niet meer ontwijken. Met een snelheid van rond de 50 km/u sloeg ik over de vallende renners heen en voor ik het wist gaf ik het asfalt zelf een kusje.

Uiteindelijk kwam ik best met de schrik vrij. Ik wilde zelfs mijn fiets weer pakken om verder te koersen, maar deze lag in kreukels en koersen zat er niet meer in. Achteraf beter, want vrijwel direct werd mijn hand dik. Ook mijn achillespees begon pijn te doen, waardoor ik toch besloot een check te doen in het ziekenhuis.

Onderzoek wees uit dat mijn achillespees hooguit een klein scheurtje heeft opgelopen, maar niet is afgescheurd. Ook een foto van mijn hand was negatief: geen gebroken hand. De schaafwonden zorgen voor een brandend gevoel, maar leveren verder weinig problemen op.

Deze week de fiets maar weer in orde maken en hopen dat ik niet al te veel last heb. Dan probeer ik deze week al weer wat te trainen om zaterdag weer aan de start te staan in de Omloop van de Hoekse Waard. Mocht dat niet lukken, dan heb ik zondag een tijdrit in Vijfhuizen of zelfs een langere wedstrijdloze periode.

Opnieuw bij de beste tien

2010-05-19T14:53:00.002+02:00

De tijdritcompetitie van Zuid-Holland was na zo'n vier weken aanbeland bij de tweede tijdrit te Alphen aan den Rijn. Een stayersrondje van ongeveer 6,4 kilometer die vier keer bereden moest worden. Veel deelnemers, wind en een onduidelijke startlijst maakte deze tijdrit complex, maar aan het einde stond ik toch weer bij de beste tien.

Volgens de jury moest ik pas 117 minuten na de eerste start vertrekken. Mijn starttijd zou 21.12 uur zijn. Echter, drie kwartier eerder werd ik al opgeroepen voor de start. Nog niet helemaal warm, maar wel enigszins voorbereid.

Ik vertrok vollebak en had al snel een mooie snelheid te pakken. Voor mij reed een De Mol-renner die er al een rondje op had zitten. Al snel zat ik aan het wiel en vloog ik hem voorbij. Stayeren is dan wel verboden, maar hij pakte direct mijn wiel. Ik bleef stoicijns doorrijden en haspelde mijn rondjes af.

Vlak voor het ingaan van mijn laatste ronde schoot de renner uit mijn wiel mij voorbij. Hij moest finishen en perste alles eruit. Ik heb hem aan een mooie tijd geholpen. Zelf bleef ik geconcentreed maar voelde het zuur in de benen zitten. Na 35 minuten en 43 seconden had ik mijn tijdrit erop zitten. 43 kilometer per uur, een prima gemiddelde voor een tijdrit over ruim 25 kilometer.

Keihard afzien

2010-05-16T22:21:00.002+02:00

De Hel van Brabant moest voor mij een mooi toetje worden na het gewonnen DK tijdrijden. Aanvankelijk zou ik niet meerijden in deze tweedaagse koers, maar fietsmaat Johan belde deze week op. Hij kon zelf niet meedoen, maar vroeg of ik zijn plek in wilde nemen. Ik moest dus als gastrenner fungeren bij de Pedaalridders uit Rotterdam.

Zaterdag meldde ik me in het hotel waar we gingen verblijven. Ik kreeg er een keurig blauw tenue uitgerijkt en kleedde me met mijn teamgenoten om. Ik reed met nummer 71. In een ronde ben je met nummer 1 vaak kopman, maar ik had niet zo veel te eisen.

Om 13.00 uur gingen we van start vanaf het stadhuisplein in Eindhoven. Nadat we geneutraliseerd de stad uit reden, kwamen we na vijf kilometers als op de eerste kasseienstrook terecht. Ik zat erg ver van achteren en liet me verrassen. Voor mij brak het en terugkomen was bijna onmogelijk. Er ontstond een waaier met zo'n twintig man die allen in een geslagen positie zaten.

Ik draaide vollebak mee op kop, want het gaatje moest snel dicht. Het duurde ruim 20 kilometer tot we de aansluiting konden gaan maken. Ik zat op de bumper van de laatste volgwagen toen ik vol in de remmen moest. Valpartij. De weg werd versperd door liggende renners en ik moest opnieuw achtervolgen op het peloton.

Opnieuw gas geven achter het peloton is zwaar, maar ik toonde karakter en na nog eens twintig zware kilometers hervond ik de aansluiting met het peloton. Het kostte veel kracht, maar ik was terug op de plek waar ik hoorde. Ik streed weer mee voor de dagzege.

Niet veel later achtervolgde de pech me opnieuw. Na ruim twee uur koersen reed ik met mijn fiets door een kuil heen. De achterrem liep aan aan het achterwiel en ik moest van de fiets. Rem rechtgezet en weer op de fiets geklommen. Ik zat achter volgwagen zes, maar het was smal en het peloton reed hard. Ik moest opnieuw achtervolgen.

Na zo'n acht kilometer was ik terug en reed ik direct weer naar het midden van het peloton. Het beste was eraf, ik had mijn energie kansloos verspeeld. Na 100 kilometer precies was de koek echt op. We draaiden linksaf en mijn benen verkrampten. Ik besloot in eigen tempo naar de finish toe te rijden.

Na een gezellige avond met de ploeg en een heerlijke Italiaanse maaltijd was het vandaag tijd voor de tweede etappe. Na 45 kilometer doemde de eerste kasseienstrook op van zo'n 45 kilometer. Ik zat op dat moment nog soeverein in het peloton. Zonder al te veel moeite overleefde ik de eerste strook met kasseien, maar er werd vooraan flink doorgetrokken.

Zo'n tien kilometer verderop wachtte de langste kasseienstrook van de dag. Pakweg 2,6 kilometer stenen, maar gelukkig een kantje om in te schuilen. Het kantje bracht zat gevaren met zich mee en dat bleek maar weer halverwege de tweede strook. Het peloton veranderde in waaiers en werd flink uit elkaar geslagen. Ik zat in de derde groep die later veranderde in de tweede groep.

Onze waaier werd door de wind opnieuw uit elkaar geslagen. Ik zat op dat moment achterin, omdat ik mijn kopwerk net achter de rug had. Ik kon het gaatje naar de waaier voor mij niet alleen overbruggen en bleef tussen de twee groepjes in hangen. Langzaam viel ik terug in de derde groep.

Ik kwam terecht in een 'mongolenwaaier' zoals dat zo mooi heet in wielertermen. Er zat niet veel goeds meer in mijn benen en ik wist dat de etappe gedaan was voor ons. De Hel van Brabant eindigde als een echte hel. Nu eerst maar een beetje rusten en dan toewerken naar de DK op de weg.

Districtskampioen; missie geslaagd

2010-05-13T20:13:00.003+02:00

Met een cirkeltje stond deze dag aangegeven in mijn agenda. Het was de dag van het districtskampioenschap tijdrijden. Voor mij als tijdrijder een uitgelezen kans mezelf te laten zien in een KNWU-tijdrit. Bovendien stond er een NK-plekje op het spel, reden genoeg dus om in een goede conditie aan de start te willen verschijnen.

Nadat ik de afgelopen weken al een steeds betere vorm kreeg, heb ik het deze week iets rustiger aan gedaan. Maandag heb ik een kleine tijdrittraining gedaan, waarbij ik even naar het parcours gereden ben. Ik voelde me niet heel lekker, maar wist precies welke stukken asfalt goed en slecht waren.

Om één minuut over tien moest ik aan de start staan. Ik was vroeg aanwezig in Baambrugge en had tijd genoeg om me goed op te warmen. Nadat ik mijn startnummer, voor het eerst als A-renner, had opgehaald, kroop ik op de Tacx voor een goede warming-up.

Voor de start wisselde ik mijn koerstenue in voor mijn snelpak en reed ik rustig naar de start. Mijn voorgangers stonden al klaar. Ik was gespannen, maar zelfverzekerd. De vorm was prima en mijn fysieke gesteldheid ook.

Toen de starter begon af te tellen drukte ik op het knopje van mijn polar. Mijn hartslag was al boven de 100 slagen op het moment dat ik vertrok. In een lichte versnelling voerde ik mijn snelheid op, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48 kilometer per uur. Ik had de lichte wind in de rug en wilde hier optimaal van profiteren. Met 48 km/u reed ik op het keerpunt, na drie kilometer, af.

Een 180 graden-draai zorgde ervoor dat het tempo even stil lag. Ik trok mezelf weer in gang, maar merkte dat de tegenwind mijn ritme behoorlijk drukte. Mijn snelheid viel terug richting de 41 km/u. Geen nood, iedereen heeft last van tegenwind. Het rechte stuk langs het kanaal was zo'n negen kilometer lang, maar ik had een lekker ritme te pakken.

Ik zag de voor mij gestarte renner al rijden. Het rugnummer 30 kwam steeds dichterbij en werd met de kilometer beter zichtbaar. Aan het einde van het stuk tegen de wind in reed ik nummer 30 voorbij. Yes, ik word geen laatste.

Na opnieuw een draai van 180 graden, schoot ik mezelf weer in gang. De wind zat weer in de rug, maar de benen hadden al het een en ander te verduren gehad. De vijf resterende kilometers wilde ik zo constant mogelijk fietsen. Mijn teller bleef keurig op de 44 km/u en als hij iets zakte schakelde ik een tandje terug om het beenritme weer op te pikken.

Nog geen 25 minuten na mijn start, was ik weer binnen. 24.47 werd mijn eindtijd, een prima tijd. Achteraf bleek dat de door mij ingehaalde renner de nummer twee werd. Ik was dus afgetekend kampioen. Ook als ik mijn tijd vergelijk met tijden uit andere categorieën, sla ik geen modderfiguur. Bij de beloften was ik bijvoorbeeld tweede geweest en bij de elite vijfde. Gelukkig ben ik nu amateur a en mag ik mij een heel jaar de beste amateur a-tijdrijder van midden nederland noemen.

Girogids

2010-05-07T23:21:00.002+02:00

Donderdagochtend stapte ik al vroeg op de fiets voor een trainingstocht met Danny Bekker. Een trainingsmaat van Sloten die ook nog steeds progressie aan het boeken is in het wielrennen. Samen maakten we een toch van ruim drie uur, waarna we weer terugkeerden op ons beginpunt, Abcoude.

Nadat we nog een minuut of vijf stonden te babbelen, passeerde de Footon-Servettoploeg. Een Spaanse wielerploeg met de Oostenrijks kampioen en andere behoorlijke renners in de ploeg. In het laatste wiel reed Enrico Gasparotto, prof bij Astana. Hij trainde mee met de Spanjaarden.

Na een aantal kilometers in het wiel te hebben gezeten, boog trainingsmaat Danny af naar huis, waarna ik alleen doorreed met de doorgewinterde profs. In Duivendrecht raakte de goudhemden het spoor bijster en vroegen ze mij als 'local' de weg naar het hotel. Ik zette mezelf op kop van het groepje renners en reed aan de zijde van de Engelssprekende Martin Pedersen uit Denemarken.

Na een paar kilometer arriveerden we bij het Novotel Duivendrecht. 'Many thanks to you, Dutch friend! Take care.' De Spaanse formatie verdween naar het hotel, maar Gasparotto bleef alleen achter. 'Do you know Schiphol? I've to go to Novotel Schiphol', aldus de gebrekkig Engels sprekende Italiaan.

Schiphol is nou niet bepaald in de buurt van Duivendrecht (kilometer of 20 met de fiets). Samen met Gasparotto ging ik op pad voor nog een tripje door Amsterdam. Ondanks de taalbarriere wist Gasparotto zich prima verstaanbaar te maken en na een drie kwartier fietsen bereikte we het hotel bij het vliegveld.

Ik gaf Gasparotto nog wat informatie mee over de etappe van maandag, die ongetwijfeld eindigt in waaiers. Gasparotto: 'Take my bottle and my food, you deserved it'. Ik kreeg een nagenoeg volle Astana-bidon mee naar huis en een paar reepjes en gelletjes. Lekker, ik had er ruim 140 kilometer opzitten en kon met eten en drinken naar huis fietsen.

Alleen aan de streep

2010-05-05T23:04:00.003+02:00

90 D1 staat er in een groen balkje als ik op mijn trainingsschema kijk. Simpel, negentig minuten in mijn harstlagzone D1. Niet lang, niet hard, niet zwaar. Ik ben dan ook drie dagen 'rust' aan het houden. Nou, vanavond niet. Ik heb gezondigd.

Na twee dagen relatieve rust kriebelde het vanmiddag zo in mij, dat ik besloot te gaan koersen op Sloten. Een lekker trainingskoersje van ruim anderhalf uur, waarin ik de benen lekker 'los kan laten'. Sinds dit jaar mogen er alleen nog amateurs deelnemen aan de woensdagavond wedstrijden en dus is de kans op groepvorming minder.

Vanaf het begin zat ik al mee in diverse groepjes. Mijn benen voelden sterk en dus reageerde ik op bijna iedere uitval. Moe werd ik niet, maar ik had door dat er geen groepje weg ging rijden vanavond. Af en toe zakte ik dus maar wat af voor een babbeltje met medefietsers.

Toen de overige categorieën afgesprint waren en er nog zo'n drie ronden te rijden waren, schoof ik op naar voren. Een rondje later zette ik aan en versnelde ik. Ik probeerde het peloton achter me te laten. Het lukte enigszins, want binnen een paar honderd meter had ik al een voorsprong van zo'n tien seconde te pakken.

Het peloton kwam amper dichterbij en ik ging in de Cancellara-houding liggen. Onderarmen op het stuur en zo hard mogelijk blijven rijden. Overal waar de wind niet op de kop stond, moest het tempo naar de 45 km/u. Tegen de wind in viel dat iets terug, maar het was voldoende om het peloton achter me te houden.

Ik hoorde de bel en moest nog 2,5 kilometer doordraaien. Mijn voorsprong groeide en ik begon er zelf in te geloven. Eenmaal aanbeland bij het viaduct, wist ik dat ze het peloton te laat ging komen. Het tempo mocht er iets uit en een armpje mocht de lucht in, een solofinish..... Mooi!

En hier staat de uitslag!

Finalerijden

2010-05-02T22:05:00.003+02:00

Desolaat, troosteloos, bedroevend. Deze woorden kwamen in mij op toen ik zondagochtend uit mijn raampje keek. De regen kwam met bakken uit de hemel zetten en de vooruitzichten waren evenmin positief. Ik moest nog wel een klassieker rijden in Brabant, de provincie waar volgens Guus Meeuwis altijd een lichtje brandt.

Met ruim 200 man stonden we aan het vertrek in het dorpje Liessel. Zowaar, het was even droog. Bij het lossen van het startschot kwamen de eerste druppels alweer naar beneden zeilen. Pang, we waren weg voor een geneutraliseerde start van zo'n twee kilometer. Mijn voorwiel was circa vijf centimeter verwijderd van de voorrijwagen, ik starte helemaal vooraan.

Bij de eerste rotonde ging het al gelijk mis. We waren nog geen kilometer onderweg toen een paar jongens al een eerste schuiver maakte. De weg was glad en ze reden te hard over de rotonde. Niet veel later een tweede valpartij, en dat allemaal binnen de eerste drie kilometer. De organisatie besloot de koers opnieuw te neutraliseren. Bovendien waren de spoorbomen gesloten en moesten we even wachten.

Toen we goed en wel vetrokken waren heb ik een plekje middenin het peloton opgezocht. Ik reed lekker mee tussen de wielen en hapte veel zand van mijn voorgangers achterwiel. De koers was niet spannend, maar vanwege de regen was het goed opletten geblazen.

Na een kilometer of 70 koers, schoof ik op naar voren. Ik ging op de eerste rij rijden en hield alles prima in de gaten. Mijn benen voelden lekker en ik wilde per se voorin rijden in de finale. We kwamen steeds dichter bij Liessel, waar nog drie plaatselijke ronden van 10 kilometer gereden moesten worden.

Na 90 kilometer volgde ik een renner van RTC Groenewoud, die in de aanval trok. We waren los met een groepje van vijf renners en kregen een voorsprong van maximaal vijftien seconden. Bij de eerste doorkomst in Liessel, na zo'n 100 kilometer, passeerde ik als vijfde de streep, met een voorsprong van tien seconde op het peloton.

In de eerste ronde werden we teruggegrepen. Talloze aanvalletjes volgden. Een keer of drie zat ik mee, maar telkens werd de aanval teniet gedaan. In de tweede omloop, ging er een groepje vandoor. Ik twijfelde, maar hield mn benen stil. Dom, het was de beslissende demarrage.

Ik probeerde nog wel weg te springen uit het peloton, maar in het wielrennen werkt het dan niet meer. Zo'n peloton reageert dan op alle uitvallen, maar weigert een serieuze achtervolging in te zetten. De koplopers mochten gaan rijden voor de zege. Voor ons restte nog ereplekken.

Ik had mezelf voorgenomen in de laatste ronde nog te demarreren. Bij het bord 'Liessel' op zo'n twee kilometer voor de meet. Met een flinke jump reed ik weg, maar direct kreeg ik tien man op mijn wiel. Voor mij was er geen eer meer te behalen. Rustig liet ik me uitzakken in het peloton en kwam ik ergens middenin over de finish. Ik heb tot diep in de finale meegedaan en had vandaag goede benen. Het stemt me hoopvol voor de toekomst, wanneer het DK tijdrijden gereden wordt en nog een aantal grote amateur A-wedstrijden.

Koud op de fiets

2010-04-30T23:17:00.002+02:00

De kalender was vol, overvol. Drie koersen in drie dagen, waarvan twee KNWU-wedstrijden en één tijdrit. Mijn vorm was goed en met het oog op het naderende DK, wilde ik vooral geen risico's nemen. Nog een koersje overeind blijven.

Woensdag reed ik in Amerongen. Een koers over 50 kilometer met finish bovenop de Amerongseberg. Het werd uiteindelijk een soort van wandeletappe. Bijna de gehele koers reed ik binnen mn D2 en D3 zone. Alleen het laatste stuk naar de finish, bergop, ging ik naar m'n maximale hartslag toe.

Ik heb de hele koers in het peloton gezeten. Toen we de Amerongseberg opreden, zat ik in 70e positie. Ik finishte ronde de 35e plek, de slotklim ging dus goed. Ook bergop kan ik met de betere mee.

Vandaag was de koninginneronde van Amsterdam. Op een klein ruzietje na, gebeurde er in de koers niet veel. Ik deelde een kwakje uit aan een irritante Gaul-renner, waarna hij mij boos aansprak. Ik won niet en finishte in het peloton.

Gisteren was voor mij een belangrijkere dag. De tweede tijdrit in Woubrugge werd verreden, de eerste over 14,40 km. Vorig seizoen reed ik 20.09 over deze afstand en ik heb eerder dit seizoen al laten zien dat ik steeds harder ga fietsen.

Door de file was er helaas geen tijd voor opwarmen bij. Ik was tien minuten voor de start in Woubrugge aangekomen en stapte koud op de tijdritfiets. Het belette me niet om een goed tempo te vinden. De voorbereiding niet ideaal, maar na 19 minuten en 37 seconden, was ik weer terug op het punt waar ik ook begonnen was.

Een gemiddelde van ruim 44 kilometer per uur en dat zonder warming-up. Het geeft me moed en hoop op een goede uitslag tijdens het Districts kampioenschap van 13 mei. Daar zal ik overigens starten als Amateur A. Die B-licentie is ingeleverd, ik ben gepromoveerd.

Sterven aan het wiel

2010-04-25T12:54:00.002+02:00

Drie meter was het verschil tussen meerijden om de winst en rijden voor de veertiende plek. Helaas werd het voor mij het laatste, al waren mijn benen super. Ik had net niet het geluk dat nodig is voor een plek bij de besten. Toch bekijk ik het positief, ik ga steeds beter meespelen in de zwaardere koersen.

Halverwege de eerste ronde kletterde het chaotische peloton tegen het asfalt. Ik zat goed van voren, zo rond plek twintig. Voor mij vielen ze, over de gehele breedte van de weg. Gelukkig zat ik aan de linkerkant en was ik de eerste die aan de valpartij kon ontsnappen. Dertien man zaten voor de valpartij en hadden totaal geen last, zij waren door. Ik ontweek de valpartij en reed het gras in.

Maar ik lag niet en dus probeerde ik zo snel mogelijk weer op de weg te raken en het gaatje naar de dertien te dichten. Ik keek achterom of ik hulp kreeg, maar ik zag alleen liggende renners. Mijn achterstand was een meter of twintig. Met man en macht kreeg ik er zeventien meter van af. Het gaatje was hooguit drie meter, maar mijn hartslag was 184, hoger dan ooit gemeten.

Ik blies mezelf volledig op. Drie meter werden er vijf en vijf werden er tien. Ik miste het geluk, want hadden ze vooraan niet vollebak (48 km/u) doorgereden, dan was ik erbij geweest. Ik stierf aan het wiel, maar wel in schoonheid.

Met mijn mond wijd open viel ik terug in het peloton, dat zo'n 25 seconden achterstand had. In de tweede ronde werd de koers stilgelegd. De ambulance moest het parcours betreden en de gewonde renners afvoeren. Na tien minuten werd de koers geneutraliseerd hervat, maar de koplopers kregen één minuut voorsprong.

Wij reden voor plek veertien en zelfs dan gaan mensen nog lopen linkeballen. Ik maakte er een veredelde training van, waarin ik veel op kop reed en goed meedraaide. Tot de laatste ronde, want ik wil aanvallen. Afwachten staat niet in mijn woordenboek.

Op het stuk tegen de wind in ging ik er vandoor. Ik onderschatte de wind iets en moest mijn ritme weer zoeken, maar ik was weg met een voor mij onbekende renner. We hadden een meter of dertig voorsprong, maar jumpen uit het peloton deden ze niet. Mijn vluchtgezel had het beste al lang niet meer in de benen zitten en onze voorsprong kromp.

Met nog een meter of 800 te gaan ging in nog een keer, maar het peloton zat bijna op mijn wiel. Ik reed voor wat ik waard was, maar werd op de laatste rechte lijn voorbij gesprint. Ik werd geen veertiende, maar negentiende. En ook dan mag je een beetje prijzengeld ophalen.

Tiende plek in Puttershoek

2010-04-22T12:40:00.005+02:00

Gisteravond maakte ik mijn debuut in de tijdritcompetitie van Zuid-Holland. Een tijdrit van zo'n twintig kilometer over het vlakke land. Ik had dit seizoen nog niet zo'n lange tijdrit gereden en dus was dit een goede training voor het Districtskampioenschap tijdrijden.

Puttershoek ligt op zo'n vijf kilometer van 's-Gravendeel en dus stond ook Marion aan de start. Voor mij betekent dat een leuke afleiding tijdens de warming-up en hier en daar wat assistentie verlenen. Omdat Marion komend weekend een grote internationale koers rijdt, reed ze gisteravond alvast met mijn voorwiel, zodat ze zondag in de tijdrit (als ze weer met dat wiel start) niet met een totaal vreemd wiel rijdt.

Nadat Marion haar race gereden had, kon ik mooi wat parcoursinformatie van haar overnemen. Ik rondde mijn voorbereiding af en mocht om 19.44 naar de start. Mijn baan-maatje Maxim startte één minuut voor mij en hij was dus een mooi richtpunt om naartoe te rijden. Al is Maxim al jaren een gerespecteerd Eliterenner en werd het dus een hels karwei hem bij te halen.

De koers ging over drie ronden van 6,8 kilometer. Vanaf de start probeerde ik in een ritme te komen, maar de wind maakte dat flink lastig. Ik gooide de snelheid erin, terwijl de wind vanaf de zijkant tegen mij aan waaide. Heel in de verte zag ik Maxim rijden. Het gat was in de eerste kilometers niet kleiner geworden.

Na de eerste ronde deed alles al zeer. Mijn hartslag bleef ruim boven omslagpunt (174 slagen per minuut), maar ik had het gevoel wel iets meer in een ritme te komen. Ik haalde wat achterblijvers in, maar van Maxim was nog geen spoor te bekennen. Hij reed nog minstens 30 seconde voor mij en dat is toch een behoorlijk gat.

Bij het ingaan van de laatste ronde kreeg ik Maxim in het vizier. Ik schakelde nog een tandje groter, want wilde graag naar hem toe rijden. Op het stuk met de wind op de kop, kroop ik steeds dichter naar Maxim toe. Vlak voordat we de bocht namen en de wind in de rug kregen, was het verschil nog vijf seconden. Ik ging hem pakken.

Maar met de wind in de rug, gooide Maxim het gas weer open. Het gat bleef vijf seconden en werd maar niet kleiner. Ik deed wat ik kan en moest wachten tot op de finishstraat. Daar ging het iets naar beneden en perste ik alles eruit, Ik reed bijna 60 km/u en scheurde Maxim nog voorbij. Ik riep nog wat naar hem toe en hij kroop nog in mijn wiel. 28.12,08 over 20 kilometer. Ruim 42 kilometer per uur gemiddeld.

In de uitslag nestel ik mezelf tussen de elite renners. Zo was Erick Tol, vorige week nog voor mij, nu achter mij en ook Jack Vermeulen, een renner van Van Vliet, kon het niet van mij winnen. De voorbereiding richting het DK is nu echt begonnen. Het is nu nog een kwestie van heel blijven.

Knallen tegen de wind in

Afzien met Marion d'r clownsbril

Marion aan het afzien

Omloop der Peel etappe 2: Volle bak koers

2010-04-18T21:02:00.003+02:00

Gisteren eindigde de dag met een dosis pech, maar vandaag startte ik weer vol goede moed aan de tweede etappe. Een rit over 130 kilometer in de buurt van Someren. Gisteren lag de gemiddelde snelheid ongeveer op 43 km/u, vandaag ging het eerste uur een stuk minder hard(40km/u).

Wellicht was het lekkere weer de drukker van het tempo. Het geluid van de draaiende wielen en ratelende cassettes alsof zij het volkslied van Fietsland zongen. Het was een uitgelezen dag om de beentjes weer wat extra kleur toe te brengen. Bovendien was het de bedoeling een flink aantal kilometers te rijden en wie weet wat nog meer.

Vlak na de neutralisatie was er een fikse valpartij op de eerste rij. Gelukkig was ik net iets naar achteren gezakt en kan ik, op de derde rij, precies op tijd remmen. Ik reed wel tegen de gevallen renner op, maar viel niet. Snel tilde ik mijn fiets over één van de ongelukkigen heen en stapte weer op. Ik lag weer helemaal achteraan, maar had geen averij opgelopen.

Haastig reed ik weer terug naar voren en nestelde mezelf achter de eerste rij. Ik wilde vooral lekker meerijden tussen de wielen, zonder al te veel op kop te rijden. Achterin gaat het nog wel eens op de kant en dan kom je in de problemen, maar voorin meerijden is geen probleem.

Na een uur meegereden te hebben moest ik mezelf even testen. Ik ging voorin meedraaien en reed zelfs even mee in een kopgroep. We reden met zeven jongens licht voor het peloton uit, maar kwamen nooit echt weg. Ik besloot mijn plek in het peloton weer in te nemen om weinig krachten te verspelen.

Er gebeurde weinig in de koers en het tempo liep iets op. Met nog zo'n veertig kilometer te rijden voelde ik een lichte kramp opkomen. Door veel te drinken en te strekken verdween dit gevoel weer, maar ik wist dat ik niet meer met krachten moest smijten.

We reden als een compact peloton naar de streep. In de laatste, plaatselijke, ronde van 17 kilometer kon ik een bidonnetje van Jeroen aanpakken. Ik telde de kilometers af, maar nadat ik de 130 kilometer op het tellertje zag staan, was het klaar. Ik kijk uit naar de uitrijtraining.

Omloop der Peel dag 1: PECH

2010-04-17T22:43:00.002+02:00

De eerste van de twee klassiekers in de Omloop der Peel is voor mij teleurstellend geëindigd. Ik reed goed mee, kon mezelf constant voorin handhaven en had nooit een te hoge hartslag. Tot op 80 kilometer. We reden ergens in een Brabants plaatsje en mijn bidon stuiterde uit zijn houder. Ik voel de bidon langs mijn been naar achteren glijden. Hij komt terecht in mijn spaken.

Mijn wiel slaat vast, ik moet alle zeilen bijzetten om niet onderuit te gaan. Veilig kom ik tot stilstand, trek de bidon uit mijn wiel en ga weer op pad. Bij het aanzetten voel ik het al, het wiel is krom. Gelukkig reed ik voorin op het moment dat het gebeurde en kwam ik terecht achter de zesde volgwagen. Met een fikse inspanning reed ik terug naar het peloton.

Doordat mijn wiel niet meer recht was, liep hij constant aan tegen de rem. Ik verloor veel kracht en kon me niet meer naar voren rijden. Bij het ingaan van de plaatselijke rondes, was het klaar voor mij. Etappe 1 eindigt in veel pech en in een abandon. Morgen een nieuwe dag, met een nieuw wiel, misschien wil het dan lukken.

Fly like an eagle

2010-04-16T12:21:00.003+02:00

Mijn tweede tijdrit van het seizoen was er een bij de Leidse vereniging Swift. Deze club organiseert al jaren een tijdritcompetitie, waaraan ik vorig seizoen al enkele keren deelnam. Gisteravond stond de proloog, 7,3 kilometer, op het programma.

Dit jaar stonden er meer goede renners aan het vertrek dan vorig jaar en dus wist ik dat ik een absoluut PR moest rijden om enigszins in de buurt te komen. In had het parcours verkend en was erachter gekomen dat de eerste drie kilometers zwaar waren, omdat de wind hier schuin op de kop stond. De rest van de ronde moesten zeer hard gaan om het verliest van de eerste drie kilometer goed te maken.

Ik startte om iets voor half acht en zocht direct een lekker beentempo op. Deze vond ik op de 54x16. Ik probeerde tegen de wind in een hoog beentempo te houden om niet te veel krachten te verspelen. De teller tikte voortdurend de 43 kilometer per uur aan, totdat de weg iets omhoog liep. Mijn tempo zakte terug naar rond de 40 km/u en ik moest mijn best doen om terug in mijn ritme te komen.

Al werkend tilde ik mijn snelheid in het laatste stuk wind tegen op naar de 42 km/u. Ik draaide de bocht om en schakelde direct twee tandjes zwaarder. Ik moest een tractor op de weg ontwijken, verloor een paar tellen, maar had verder weinig hinder. Al snel zocht ik de '13' op en knalde het mijn snelheid boven de 50 kilometer per uur. Het was nog 3,5 kilometer naar de finish. Ik had een lekker ritme te pakken en hoefde niet meer terug te schakelen.

Na 9 minuten en 25 seconden was ik terug in Woubrugge. Onder windstille omstandigheden reed ik vorig jaar 9.59. Ik was ruim een halve minuut sneller. Mijn tijd was goed voor een gemiddelde snelheid van 46,51 kilometer per uur. Sneller was ik nooit. Helaas was het niet goed genoeg voor een podiumplek.

Mijn tijd was uiteindelijk de 9e tijd. De Erik van Lakerveld, een van de betere amateurtijdrijders van het land, won glansrijk in een nieuw parcoursrecord (8.53). Ook de tijd van de nummer twee, 9.08, was ongrijpbaar. De nummer drie, Dennis Vermeulen reed 'maar' negen seconden sneller dan ik. De rest zit allemaal binnen die negen seconden en zijn dus allemaal binnen handbereik.

Ik ben op de goede weg en heb eens gevoeld hoe het is om 'to fly like an eagle'. Zaterdag en zondag de eerste echte klassiekers van het seizoen en dan woensdag weer een tijdrit in Puttershoek. Een vormpiek is op komst!

Diep in het rood

2010-04-12T22:41:00.004+02:00

Zondag reed ik in het zuiden van het land de St. Jozef klassier. Een omloop over zo'n honderd kilometer. Makkelijk? Nee, het werd de zwaarste koers uit mijn koersloopbaan.

Werkelijk overal stond wind, schuilen was er niet bij. Al bij de start werd de eerste slag geslagen. Als kleine kinderen die op een snoepje duiken, doken 140 renners op de streep af om maar vooraan te kunnen starten. Ik startte in de voorste helft van het peloton, maar stond niet helemaal vooraan.

Ja hoor, al in de eerste ronden werden waaiers getrokken. Door een valpartij brak ons voorste deel in stukken en belandde ik in de tweede waaier. Voor mij zaten ongeveer veertig renners verdeeld over twee groepen. In de derde groep verzette we veel werk om weer terug te keren bij de voorste groep en dat lukte ons na dertig kilometers koers. Voor mij was dat het moment dat de man met de hamer langs kwam.

Het werk tegen de wind in was zwaar en ik had veel gegeven. Toen we aansloten bij de voorste groep, kon ik het tempo niet meer volgen. Ik zakte langzaam terug. Na een rondje in de tweede groep, gleed ik af naar groep drie en probeerde daar zo lang mogelijk mee te draaien.

De wind had veel renners gesloopt en ik kwam er achter dat alles wat achter mij zat, zo'n 90 renners, uit koers gehaald waren. De achterstand van hen was te groot en dus moesten zij de koers verlaten. Na 70 km koers hoorde ik de wagen achter ons drie keer toeteren, hij wilde er langs. Ik weet wat dat betekent..... DNF, Did Not Finish.

Verkrampt als ik was, stapte ik de auto in. Tevreden? Enigszins. Een zwaardere koers had ik nog niet eerder gereden. De omstandigheden waren zwaar en het parcours selectief.

Om volgende week beslagen ten ijs te komen, moest ik vandaag alweer aan de bak. Ik ben met Marion (foto)op pad geweest voor een lichte duurtraining. De beentjes zijn weer los, morgen en woensdag een fikse training en donderdag een tijdrit in Woubrugge. Ik ga voor een PR.

Foto's en uitslagen

2010-04-06T21:46:00.008+02:00

Uitslag Tijdrit Warns zaterdag 03-04-2010

H3
1	108	Stoker	Rafael	HILVERSUM	H3	10.16.88	43.19
2	97	Hulzebos	Marc	DEN HELDER	H3	10.23.54	42.72
3	98	Koomen	Sander	ALKMAAR	H3	10.32.16	42.14
4	89	Dijkstra	Guus	GRONINGEN	H3	10.52.64	40.82
5	103	Palstra	Lieuwe	BOLSWARD	H3	11.00.45	40.34
6	94	Hendriks	Ronald	DEN HAAG	H3	11.10.04	39.76
7	84	Brijder	Bertijn	HEERENVEEN	H3	11.10.12	39.75
8	106	Sienot	Jeroen	WEHE DEN HOORN	H3	11.13.47	39.56
9	101	Meer van der	Tim	IJLST	H3	11.15.93	39.41
10	99	Kuipers	Sybolt	SNEEK	H3	11.16.69	39.37

Uitslag Midden Nederland Competitie Nieuwegein zondag 04-04-2010

1. Rafael Stoker

2. Mitja van Toorenburg

3. Harry Ruiterkamp

4. Peter van Koetsveld

5. Jan Sanders

6. Peter Temming

7. Paul Massaud

8. Marijn v.d. Ploeg

9. Yorrick Jongbloed

10. Mark Kouwenberg

Zegeweekend: Tweede overwinning op rij!

2010-04-04T12:46:00.003+02:00

Ik heb de smaak te pakken, de smaak van het winnen. Gisteren mocht ik de handen heffen in Warns na de 7 kilometer tijdrit, vandaag was er een MNC-wedstrijd in Nieuwegein. Ook hier was ik de sterkste en mocht in na een dik uur regen en wind het zegegebaar maken.

De koers was door de weersomstandigheden lastiger dan gedacht. Echt koud was het niet, maar door regen en wind werd het lichaam nooit echt warm. Toen na 20 minuten koers een serieuze groep vertrok, moest ik nog van achter naar voor toe rijden.

Het groepje met daarin o.a. Hans Voorn, hadden al een aardige voorsprong te pakken. Ik was inmiddels opgeschoven naar voren en zat klaar om te gaan. Omdat er geen achtervolging ontstond, ging ik maar alleen. Het kostte kracht, duurde een ronde, maar ik had de aansluiting gemaakt. Bovendien deed ik het alleen en bereidde ik de kopgroep uit naar acht.

Met zn achten reden we richting de streep. Van achteren kwam geen bedreiging meer en de samenwerking in de kopgroep was dik in orde. Met nog één ronde te gaan besloot ik niet meer uit het wiel van mijn concurrent Mitja van Toorenburg te komen.

Het werd een sprint-a-deux, de rest van onze groep waren masters en die sprinten niet tegelijk af. Mitja ging best vroeg aan, maar had de versnelling wel erg licht staan. Ik had hem al op de 13 liggen en moest nog maar een tandje bijschakelen. In de laatste 100 meter kwam ik uit het wiel van mijn clubgenoot en sprintte hem eruit. Ik won met een fietslengte voorsprong. Mijn weekend is geslaagd, 2 uit 2 beter kan haast niet. Volgende week de eerste klassieker van het seizoen. Ik heb er zin in.

Eerste overwinning is binnen!!

2010-04-04T00:44:00.006+02:00

3 april 2010, mijn eerste serieuze wedstrijd stond op het programma. Ik hoef nog niet echt goed te zijn in het voorseizoen, maar wil mezelf wel graag laten zien. Ik heb deze winter hard en veel getraind en vandaag moest dat eruit komen in Warns. Mijn eerste tijdrit van het seizoen, iets meer dan zeven kilometer werken tegen regen en wind.

Vorig jaar kwam ik naar Warns en reed ik na 200 meter lek. Ook dit jaar was het me niet gezind in Friesland, want al tijdens mijn verkenningsronde kreeg ik te maken met een lekke tube. Net als vorig jaar was het mijn disc die leeg stond. Mijn voorbereiding was behoorlijk door de war.

Doordat ik terug moest lopen, verloor ik kostbare tijd. Ik kroop toch maar op de tacx (geleend van Marion en waarvoor 1000 maal dank!!) om me voor te bereiden op mijn rit. Jeroen en paps gingen achter een wieltje aan. Deze vonden ze bij een aardige Fries, die mij vorig jaar ook al eens zijn discwiel leende.

Met een voorbereiding van een klein uur, die niet helemaal verlopen was zoals ik wilde, mocht ik starten om 15.48 uur. Het regende niet meer en de wind was enigszins geluwd. Ik startte vollebak en draaide het gas open. Al snel had ik een snelheid van 48 km/u te pakken. Ik joeg over het parcours en draaide met een gemiddelde van boven de 45 km/u de dorpsstraat op.

Daar kwam de wind pal tegen en liep het parcours iets omhoog. Ik kon aardig snelheid houden en viel nooit stil. Het parcours was iets veranderd ten opzichte van vorig jaar, waardoor nu meer meters omhoog én tegen de wind in gereden moesten worden.

Ik draaide de dijk op en had alleen nog wind in de rug. Nog anderhalve kilometer vol gaan en ik was binnen. De snelheid zat er nog aardig in en toen de finish in zicht was, wist ik er nog een klein sprintje uit te persen. Ik was binnen in een tijd van ongeveer 10.15 (tijden nog niet gepubliceerd). Iets langzamer dan vorig jaar, maar nog steeds een prima tijd.

Ik wist niet of het genoeg zou zijn voor een goede klassering. Na een half uurtje wachten op de uitslag kwam het verlossende woord. Winnaar senioren heren 20-39 Rafael Stoker. Ik had Marc Hulzebos, winnaar van vorig jaar verslagen. Sander Koomen werd derde.

Later volgen nog uitslagen en foto's, maar eerst is het tijd voor een douche en nachtrust. Morgen weer MNC Nieuwegein om 09.30 uur.

Training after springbreak

2010-03-23T11:13:00.002+01:00

Na een niet-vervelende vakantie/rustperiode (Springbreak) van tien dagen, kon ik zondagmiddag eindelijk weer wat kilometers maken. Door de lange vlucht die ik had gehad vanuit Amerika (zondagochten aangekomen), kampte ik nog wel met een jetlag. Maar dat weerhield me er niet van direct op de fiets te kruipen. De Ronde van het Groene Hart kwam vlakbij door en dan is het altijd wel waard om even te gaan kijken.

In een laag hartritme reed ik naar het parcours toe. Na een kleine vijf minuten kwamen de renners al langs zeilen. Die profs rijden toch wel hard! In de herstelzone maakte ik een rondje van zo'n anderhalf uur. Genoeg voor de zondag.

Gisteren moest ik weer echt beginnen. Waar anderen aan het werk gaan, stapte ik op de fiets. Gelukkig was het prachtig weer en dan vliegen de kilometers voorbij. Voor ik het wist reed ik Haarlem binnen. Dat is zo'n twee uur fietsen van huis. Na 4,5 uur bereikte ik mijn thuis weer. Ik had er ongeveer 110 kilometer opzitten in een lage hartfrequentie.

De komende dagen moet ik nog even hard trainen om de springbreak kilo's er weer af te fietsen. Gelukkig zijn er in Nederland wel gewone producten te krijgen in de supermarkt en is het eten een stuk gezonder. Ik vermoed dat die drie kilo die ik mee terug nam, al voor het weekend weer verdwenen zijn. Zo direct stap ik op de fiets voor een training van zo'n drie uur en misschien dat ik vanavond nog een of twee uurtjes de baan op ga.

Top tien in de vrieskou

2010-03-08T19:35:00.003+01:00

Met een vakantietrip richting Amerika in het vizier, stapte ik dit weekend op om de nodige kilometers in de benen te krijgen. Zaterdag reed ik opnieuw mee op Sloten en zondag werd de MNC-rit in Nieuwegein verreden.

Om een beetje aan kilometers te komen, stap ik thuis op de fiets en rijd dan in een lage hartfrequentie richting Sloten. Afhankelijk van de route, start ik de trainingskoers dan met ongeveer 45 kilometer op de teller. Zaterdag was het koud, maar droog. Er stond wel veel wind wat er voor ging zorgen dat het een lastige koers ging worden.

In de openingsfase bleek al dat het zwaar ging worden met die wind. Telkens probeerde er groepjes weg te rijden, maar net zo vaak werden vluchters teruggepakt. Na een kilometer of dertig wist zich toch een groepje af te scheiden. Tien man reden weg en kregen de ruimte van het peloton. De kopgroep bestond uit 3 masters en 7 elitelicenties, waardoor er nog punten en prijzengeld op de streep lagen voor de nummers acht tot en met tien.

Ik voelde me de eerste helft van de koers niet echt goed, maar probeerde toch een aantal keer mee te zitten. Ik was nog aan het herstellen van die inspanning toen de kopgroep weg reed en zat er dus niet bij. Halfweg koers werden de benen beter en meldde ik mij weer vooraan het peloton. Op twaalf ronden van het einde zette, voormalig wereldkampioene op de baan, Ellen van Dijk een versnelling in, waardoor opnieuw tien renners zich wisten af te scheiden.

Ik ging met een trio in de achtervolging. Na drie ronden hadden we de groep voor ons nog niet bereikt, maar kregen we hulp uit de achtergrond. Baankampioenen Levi Heimans en Roy Pieters trokken een groep van vijftien man richting mijn groepje. Nadat we aangesloten waren, reden we het gat richting de tweede groep in een streep dicht.

Als groep van 25 gingen we op de finale af toen Levi Heimans licht versnelde. Twee man sloten bij hem aan en ik liet een klein gaatje vallen. Niemand kon of wilde het breukje richting Heimans dichtrijden, waarna ik besloot het gat met een jump te dichtten. Ik kon solo naar het drietal dichtrijden en sloot in derde wiel aan.

Met nog drie ronden te rijden wilde ik de benen niet volledig opblazen door vollebak mee te koersen, dus koos ik ervoor om het werk aan de andere drie over te laten. Met name Levi Heimans zorgde ervoor dat ons groepje uit de greep van de groep erachter kon blijven. In de laatste ronde kwamen de achtervolgers toch nog dichterbij, waardoor ik nog een paar aflossingen moest meedraaien.

Gelukkig hielden we het tot de streep. In de sprint was een renner van Sinnigebouw me net te snel af, waardoor ik als negende geklasseerd werd. Ik mocht voor de eerste keer dit seizoen (een beetje) prijzengeld ophalen en ik verdiende punten voor het zaterdagklassement.

Zondag was opnieuw koud en reed ik goed van voren. Helaas lette ik in de finale niet goed op, waardoor ik niet mee kon doen om de overwinning. Ik werd zevende. Morgen ga ik nog een dagje trainen en dan vlieg ik woensdag naar de States. De fiets moet een paar dagen in het rek blijven hangen, maar dan kom ik over twee weken vast uitgerust thuis en kan het seizoen echt beginnen.

Met de benen op de bank

2010-03-02T09:31:00.002+01:00

De laatste weken ben ik druk geweest met het vergaren van trainingskilometers. De dooi van de afgelopen week kwam mij dan ook behoorlijk goed uit. De regen helaas iets minder, maar die wist ik nog wel te trotseren.

Afgelopen weekend was voor mij het eerste 'koersweekend'. Zowel op zaterdag als op zondag stond er een trainingskoers ingepland. Hoewel het koersje een wedstrijdelement bevat, leg ik de nadruk op de training. Het verkrijgen van snelheid, inhoud en vermogen is in deze fase van het seizoen misschien wel het belangrijkste, waardoor winnen van ondergeschikt belang is. Al moet je een mogelijke zege nooit laten lopen.

Zaterdag omstreeks één uur stapte ik op het fietsje en ben ik richting Sloten gereden voor de tweede trainingskoers van het jaar. Ik had ongeveer 60 kilometer gereden voor ik het koersje startte. Ik voelde me goed en reed goed voorin mee. Helaas hielden de vluchtpogingen waarin ik meesprong geen stand en werd er gesprint om de winst. Ik kon me voorin niet mengen en werd elfde.

Na afloop terug op de fiets gestapt en rap naar huis gereden. Gelukkig had ik terug de wind in de rug én reed ik niet een rondje om. Ik een klein anderhalf uur was ik thuis en had ik er een trip van 170 kilometer op zitten. De benen waren moe, ze wilden een warme douche en uitrusten op de bank.

Maar toch moest ik mijn spieren weer snel laten herstellen, want zondagochtend moest ik rijden op Amersfoort. De Midden Nederland Competitie is een trainingscompetitie die enigszins ergens om gaat. In 8 weken wordt een competitie afgedraaid op verscheidene clubparcoursjes ergens centraal in het land.

Ik voelde aan de start dat mijn benen wel iets zwaar waren, maar toch moest ik goed kunnen rijden. Vanaf de start voelde ik dat een goede klassering erin zat en toen na 2 ronden de bel klonk voor een puntensprint, zat ik samen met Harry Ruiterkamp vooraan de koers. Harry en ik hadden een kleine voorsprong en we konden onbedreigd de eerste punten van dit voorjaar binnenhalen.

Jeroen spurtte achter ons naar de derde plek en haalde zo punten voor de concurrentie weg. Na een kwart van de koers vertrok een Eemland-ploeggenoot samen met een master. Ik reageerde niet en liet hem rijden. Achteraf gezien dom, ze werden niet meer teruggehaald. Ik moest strijden om plek twee. Ik probeerde een paar keer goed aan te vallen en had de pech dat het groepje (met masters) waarin ik zat, niet doorreed.

In de slotronde probeerde ik het nog solo. Ik zette flink aan op het lange rechte stuk en sloeg een klein gat. Echter, ik voelde de kramp opkomen en toen ik het viaduct opreed, viel ik compleet stil. Het pelotonnetje denderde over mij heen. De benen waren echt leeg en toe aan een vrije dag. Volgende week nieuwe kansen, maar eerst weer een week keihard trainen. Er staan 'slechts' 18 trainingsuren in het schema, dus ik moet de week wel doorkomen.

270 kilometer trainingsarbeid

2010-02-08T09:38:00.002+01:00

Het eerste pittige trainingsweekend heb ik achter de rug. In totaal heb ik de afgelopen dagen zo'n 270 kilometer afgelegd, in twaalf trainingsuren. De omstandigheden waren nat en koud, maar toch heb ik mezelf prima kunnen vermaken.

Vrijdag en zondag had ik aan Jeroen en welkome trainingsmaat. Voor Jeroen is het ook belangrijk weer een goede basis op te doen voor het komende seizoen. Dus gingen we dit weekeinde samen zo'n acht uur op pad.

Zaterdag stond een trainingskoers in Dordrecht op de agenda en daarnaast een drie uur durende duurtraining. Die haspelde ik rond Dordrecht af met Leontien.nl-talent Marion. Marion kende de afgelopen jaren veel tegenslag, waardoor mega prestaties niet mogelijk waren. Dit jaar gaat daar verandering in komen. Marion is erg gedreven en zet alles opzij om goed te presteren. In de voorbereidende maanden maakt Marion, net als ik, ongeveer zo'n twintig trainingsuren per week. Omdat Marion een gezellige trainingspartner is, trainden we donderdag al een paar uur op de baan en hield ik het zaterdag ook met gemak drie uurtjes uit.

Nadat ik Marion thuis afgezet had, ben ik met de fiets naar het parcours van De Mol gereden. Ik voelde mezelf prima, en mocht me testen na een half uur. Ik zette flink aan, reed twee ronden lang op kop van het peloton, maar kwam niet weg. Het was een echte sprintkoers. Daarin ging ik mezelf niet mengen.

Zondag heb ik nog vijf rustige uren in mijn D1-zone getraind. Goed voor het duurvermogen en niet al te inspannend. Er stonden vier uur in mijn programma, maar dat zijn er uiteindelijk vijf geworden. Net als zaterdag was dat goed voor meer dan honderd kilometer. Met de zeventig kilometers van de vrijdag erbij, mag ik toch maar mooi 270 kilometers bijschrijven. Deze week voeren we de intensiteit opnieuw iets op. Ik lig op koers!

Top tien op een nieuwe fiets

2010-01-23T19:14:00.004+01:00

Vrijdag heb ik mijn wedstrijdfiets op kunnen halen. Geen Wilier Cento zoals eerst gedacht, maar een BMC Team Machine. Dat is het zustermodel van de, eerder door mij aangeschafte, BMC Pro Machine. Geen twee topmodellen, maar het topmodel en het model eronder. Het voordeel hiervan is dat de geometrie gelijk is, waardoor ik in een zelfde houding wedstrijden kan rijden en trainen.

Ik stapte vanmorgen met een gloednieuwe racer de deur uit. Omdat de trainingskoers in Dordrecht afgelast was, zocht ik mijn heil in Rotterdam. RWC Ahoy heeft een aardig clubparcours met veel bochten. Het parcours ligt aan het vliegveld van Rotterdam, waardoor de wind vrijwel altijd vrijspel heeft, een lastige bijkomstigheid.

De opdracht die ik meegekregen had van mijn trainer Leon was duidelijk. Rustig meekoersen. Mijn gevoel zegt altijd go go go. Toen er vroeg in de wedstrijd een kopgroepje wegreed keek ik dan ook de kat uit de boom. Ik hield mezelf koest en reed eenvoudig mee. Vier man waren weg en namen steeds meer ruimte.

Toen het gat echt onoverbrugbaar leek te worden heb ik de benen genomen. Ik zette aan en reed weg. Vijf man sprongen mee in mijn wiel, maar ze deden niet veel. In een ruk reed ik het gat van een seconde of twintig dicht. Mijn winterconditie is toch heel behoorlijk. Na een inspanning van anderhalve ronde zat ik bij de voorste tien.

Het peloton achter ons ging niet meer aansluiten, zoveel was duidelijk. Ik hield mezelf rustig in de kopgroep en deed niet teveel kopwerk. Ik hoefde ook niet zonodig te winnen, maar wilde voor mezelf bewijzen dat ik goed de winter uit gekomen ben.

De stap van baan naar weg is ondanks een paar wegtrainingen behoorlijk groot. Dat voelde mijn benen echt wel, maar het weerhield me er niet van in de laatste ronde zwaar werk te verrichten. Ik nam een aantal keer zwaar over en verhoogde het tempo. Ik wist dat ik niet met de rest moest gaan sprinten en probeerde er nog een paar af te rijden.

In de laatste ronde zette ik een aanval in. Eén Ahoy'er wilde het feestje niet door laten gaan en reed het gaatje dicht. De groep was van tien uitgedund naar acht, maar dat waren er voor mij nog zeven teveel. Ik sprintte enigszins mee en werd zesde.

Het seizoen start weer langzaam op en mijn conditie is best aardig. Gelukkig heb ik twee goede fietsen die me lekker zitten. De grootste winst van de dag is misschien wel dat ik het een uur lang niet koud gehad heb.

New ride

2010-01-19T10:50:00.003+01:00

Sinds dit weekend heb ik dan eindelijk een nieuwe fiets. In november reed ik mijn Orbea Orca stuk, waarna ik mijn verzekering aansprak, met succes. De schade werd erkend, de verzekeringsmaatschappij keerde een overeenkomend bedrag uit. Alleen dan dat uitzoeken van een nieuwe fiets. Je wordt toch ook niet verliefd op elk meisje dat je ziet?

Ik heb gekozen voor een BMC Pro Machine frameset. Het topmodel racefiets van het Zwitserse merk. Komend seizoen sponsort BMC een eigen ploeg met renners als Evans, Kroon en Ballan. Dit merk hanteert 'nano carbon' in haar frames. Volgens kenners één van de beste carbon soorten die er is.

Ik heb de fiets op kunnen bouwen met een Dura Ace groepset. Shimano bracht vorig seizoen een vernieuwde lijn op de markt. Daardoor is de Dura Ace-groep niet alleen lichter geworden, maar ik vind deze ook qua looks sterk verbetert. Bovendien schakelt het, net als campagnolo Record wat ik gewend was, bijzonder lekker.

Ik ben nu nog op zoek naar een wedstrijdfiets. Volgend seizoen wil ik niet meer het risico lopen een tijd niet te kunnen fietsen, doordat mijn fiets defect is. Als ik twee fietsen heb, zal dat zeker niet gebeuren. De BMC is duur opgebouwd en zal vooral fungeren als trainingsfiets. Ik ben hard op zoek een koersframe aan te schaffen. Deze moet wel stijf zijn, maar niet al te duur. Het risico op valpartijen zal ik wedstrijden immers veel groter zijn.

Ik heb een aantal frames op het oog. Een daarvan is de Wilier Cento. Jeroen rijdt nu op een dergelijk frame en is er zeer content over. Twee seizoenen geleden was het misschien wel het duurste model op de markt. Inmiddels heeft de Cento een duurder broertje gekregen en is zijn eigen waarde gedaald. Voor mij misschien een buitenkansje. Een stijf frame, maar niet meer voor de hoogste prijs.

Zaterdag begint de eerste trainingswedstrijd. Dan wil ik het liefst aantreden met mijn nieuwe wedstrijdfiets. Ik moet dus haast maken met de opbouw van een fiets. Vandaag dus maar opnieuw naar de dealer om te kijken wat er mogelijk is. Ik wil het onderste uit de kan!

Was ik maar op Funchal

2010-01-06T20:36:00.002+01:00

Het is half acht als mijn wekker 's morgens afgaat. Ik doe mijn hartslagmeter om en kijk naar mijn rustpols. Deze is niet anders dan normaal. Terwijl ik mijn kleding aanschiet, zet ik de tv aan. Ik zie op teletekst dat het hard gevroren heeft. Twee pagina's verder komt het weer uit de rest van Europa voorbij. Funchal, Portugal, Zon, 20 graden, neerslagkans vijftien procent. Wow.

In de winter fiets ik op de baan. Mijn lichaam heeft een hekel aan kou. Als ik de deur niet uit zou moeten, dan bleef ik het liefst de hele dag binnen. Vandaag moet ik trainen, trainen op de baan. Om in Amsterdam te komen, reis ik met fiets, trein, metro, tram en de benenwagen. Maar op het moment dat ik de deur uit stap, verlang ik alweer terug naar de warmte aan de andere zijde van de deur.

Twintig fietsminuten duren dan lang. Ik heb me wel goed aangekleed, maar toch vind ik het koud. De wissels bij de NS vinden het blijkbaar ook te koud, ze staken. Het gevolg? Een omleidingsroute over Amsterdam Sloterdijk.

Gelukkig, rijdt de rest van het openbaar vervoer wel op de juiste tijd. Met slechts een vertraging van een kwartier bereik ik toch het velodrome. Mijn schema schrijft twee uur training voor. Half uur inrijden, een paar blokken D2 en een half uur uitrijden. Niet echt zwaar dus.

Na zo'n twee uur, waarin ik ongeveer zestig kilometers gereden heb, houd ik het weer voor gezien. Moe ben ik niet echt, maar dat hoeft ook niet echt na een training. De ochtendtrainingen verlopen vrijwel altijd rustig. Het grootste deel van de rijders in de ochtend is 50+. Na afloop maak ik nog een praatje met een verdwaalde leeftijdsgenoot en een overvriendelijke 50+-er.

Inmiddels is het buiten licht gaan sneeuwen. Ik baal alweer van de terugreis. Weer lopen naar de tram, overstappen op metro en trein en verkleumen op de fiets. Wat heb ik toch een hekel aan dit weer. Zat ik maar lekker op dat eiland in Portugal waar het 20 graden warmer is en het zonnetje schijnt. Was ik maar op Funchal, dan kwam ik de winter wel door.

2010: Eemland, de tijdrit en Lierde

2010-01-01T19:43:00.003+01:00

De eerste dag van het nieuwe jaar is voor velen de kans om iets nieuws te beginnen. Zo ook voor een eenvoudige wielrenner als ik. Ook dit jaar zal ik weer worden gesponsord door Stokerbouw. 2010 staan in het teken van presteren, maar daarom zal nog zat moeten veranderen om nog enigszins iets te bereiken in de wielerwereld. Dag McDonalds, welkom fiets!

Sinds vandaag ben ik officieel renner van WV Eemland, een club in Amersfoort. Deze club biedt wat meer faciliteiten dan de Adelaar, waar ik tot voor kort lid van was. Het idee om in de toekomst in een ploeg te gaan functioneren, pleziert me. Het echte wielerleven kan gaan beginnen.

Bovendien ben ik de samenwerking aangegaan met een persoonlijke trainer. Deze zal me gaan voorzien van schema's en andere tips om een betere renner te worden. De resultaten van de eerste test die ik gedaan heb zijn bemoedigend. Er zit nog zat rek in, maar daar zal ook een hoop voor moeten gebeuren. Helaas ben ik een werkpaard en geen luxepaard.

De laatste maanden trainde ik al een keer of vijf, zes per week op de baan. Heel veel verandering zal hier wellicht niet in gaan komen, maar naast de baanuren, zal ik ook een aantal weguren moeten gaan draaien. Eind januari staan de eerste wegkoersjes weer op de agenda. Dan wil ik er al staan en laten zien dat ik nog best aardig kan fietsen.

Aan het begin van de lente wil ik een stapje omhoog, om me in mei te kwalificeren voor het NK tijdrijden voor Amateurs A. Dit moet gebeuren op het districtskampioenschap in Baambrugge. Het tijdrijden is toch mijn specialiteit en met behulp van mijn trainer wil ik stappen maken in deze discipline.

Wat voor velen het einde van het seizoen moet worden, zal voor mij het hoogtepunt moeten zijn. Halverwege september is in Belgie het WK voor journalisten. Dit WK wordt in Lierde verreden op een deel van het Ronde van Vlaanderen parcours. Als het goed is start ik in drie disciplines. WK tijdrit voor ploegen, WK tijdrit individueel en WK wegrit. Hopelijk wordt 2010 het jaar dat ik kan afsluiten met een regenboogtrui.

Jeroen zeventiende op NK 1000 meter

2009-12-28T23:57:00.004+01:00

Jeroen is sinds kort een belofte-renner en daarom kon hij meedoen aan het NK sprint. Vandaag stond voor hem de kilometer op het programma. Zijn favoriete onderdeel. Hoewel hij graag mee wilde rijden aan het NK, had hij niet alles er voor opzij gezet, maar ging hij de kilometer naar vermogen afleggen.

Eerder lag dat vermogen op 1 minuut en tien seconde. Een evenaring van deze tijd zou voor Jeroen een goed resultaat zijn. Ongeacht de positie die daarbij hoort.

De startlijst bestond uit 27 man, waaronder favorieten als Teun Mulder, Tim Veldt en Yorick Bos. Jeroen mocht al als derde zijn kunstje vertonen en deed dit met verve. Jeroen startte redelijk en opende met een gemiddelde 21 seconden. Na 500 meter stonden 36 seconden op de klok.

De moeilijkheid van de kilometer zit hem in de twee laatste ronden. Duurrenners blazen zichzelf vaak op, terwijl sprinters dikwijls niet het echte vermogen hebben om vier ronden op (top)snelheid te blijven.

De derde ronde van Jeroen ging nog prima, in 54 km/u. De laatste ronde was de tank leeg, maar wist Jeroen er nog een prima 1.10.844 uit te slepen. Achteraf goed voor een zeventiende plek op gepaste afstand van Teun Mulder, die 1.03.477 reed.

Jeroen wist Nederlands kampioen 50 kilometer Ismaël Kip wel nipt voor te blijven. Ook over de tijd kan Jeroen best tevreden zijn. Komend jaar zal de training veranderd moeten worden en moeten er echt drie seconde af. Dan mag Jeroen volgend jaar terug komen voor een plek bij de eerste tien.