Mein trainingskampf

Thuis! En wat is het koud hier in Nederland. Na een vlucht van ruim vierenhalf uur zetten we weer voet op Nederlandse bodem. Het trainingskamp op Gran Canaria was zeer geslaagd. De laatste dagen was het beste er wel van af en hebben we rustig aan gedaan, met als afsluiten een bakkie koffie bij onze Zweedse oud-ploegmaat Clas Nördström.

Met ruim meer dan 800 kilometer in 7 dagen over zeer heuvelachtig terrein, denk ik dat we een goede stap hebben gezet richting de voorjaarsklassiekers. Over twee weken rijden we in Groningen de Ronde van Groningen en dat is voor ons de eerste echte voorjaarsklassieker. Maar voor het zo ver is, rijden wij volgende week eerst twee koersen in België. Op zaterdag in St. Séverin en op zondag in Brustem.

Het trainingskamp is goed bevallen en wat mij betreft was het niet de laatste keer dat ik op Gran Canaria heb gefietst. De temperatuur van dik twintig graden maakt het zo aangenaam om te fietsen. De eerste drie dagen waren mijn benen nog niet opperbest, maar na de rustdag werd het alleen maar beter. Donderdag, zaterdag en zondag voelde ik me sterk en dat geeft me voldoende vertrouwen voor de eerste koersen. Vrijdag gingen we naar de Pico de las Nieves op bijna 2000 meter hoogte. En ja, daar lag nog een beetje sneeuw van wat er de dag ervoor gevallen was.

Maar een trainingskamp is niet alleen goed vanwege de training. Acht dagen met wielrenners onder elkaar in een zonnig oord verkeren is goed voor de moraal. Het hoofd is weer leeg, de benen zijn fris en de moraal is hoog. Ik heb echt zin in de eerste koersen van het seizoen. Zaterdag gaan we eraan beginnen en dan tellen nog maar een paar woorden: Allez, 't is Koers.

Leve de rustdag

Na drie behoorlijke trainingen van dik vier tot bijna zes uur was het gisteren zover: Een rustdag. Heerlijk. Korte broek aan, schoentjes uit en met de voetjes de zee in. Niemand van ons had zin om écht de zee in te gaan, dus bleef het slechts bij aftasten, ook prima.

Terrasje, drankje, hapje. Volgens Pascal is het de leven. Hoe dan ook, ook ik was toe aan de rustdag. De dag voor de rustdag werd ik door Thomas op bijna acht minuten gereden op de klim. Hij deed hem 'ff' op het buitenblad, terwijl ik constant ploeterde op de 27. Daarnaast hakte die vijfenhalf uur met afsluiter bergop er toch fiks in.

Vandaag was alles anders. Vandaag was het de dag na de rustdag. Batterij opgeladen en met frisse moed er weer tegenaan. Naar dezelfde klim als voor de rustdag. We vertrokken deze morgen met een zonnetje en een temperatuur boven de 20 graden. Maar we reden weg van de kust, het binnenland in. En daar waren wolken.

We deden een blokje bergop. Ieder voor zich, van beneden naar boven. Twintig minuten volle bak was de bedoeling. Ik had de eer om te starten en zocht mijn ideale ritme. M'n benen waren sterk. Sterker dan voor de rustdag. In 19.14 was ik boven. Thomas was twee minuten achter me gestart en haalde me pas in de laatste honderden meters in. Ik reed dus aanzienlijk harder dan voor de rustdag.

En toen kwamen er kleine druppels uit de wolken naar beneden. En kleine druppels werden iets grotere druppels. Aan de voet van de klim was een mooi dorpje, waar we even konden schuilen voor de regen. Natregenen en koud worden was geen goede optie. Maar na een heerlijke Spaanse lunch konden we onze reis toch weer hervatten.

Het tweede blokje hebben we door het natte wegdek en het matige weer verschoven. Morgen gaan we naar de Pico de las Nieves (vrij vertaald: Piek van de sneeuw), het hoogste punt hier op Gran Canaria. Dat zal een koude dag worden, want op het nieuws zagen we dat er sneeuw was gevallen op de top.

Gelukkig wacht na de Pico een terras in de zon van Playa del Ingles en misschien zelfs nog wel die verfrissende duik. Het water is er, met zo'n 19 graden, warm genoeg voor, alleen is het afwachten hoe choco wij van de Pico af komen. De teller staat in ieder geval op een uur of achttien trainen en daar komen de komende drie dagen zeker nog wel 12 uurtjes bij.

Gran Canaria dag 1

Korte broek, korte mouwen. We hebben ons eerste ritje achter de rug op Gran Canaria. Een ruime honderd kilometer over het Spaanse vulkanische eiland. Het mooie aan de tocht van vandaag was dat er nog wat Nederlandse coureurs waren, waar wij bij aan konden sluiten. We hoefden dus niet met z'n drieën te rijden, maar stonden met z'n achten aan het vertrek.

Met de zon in de rug vertrokken we vanuit Playa des Ingles en trokken we het binnenland in. Hoe verder we van de kust af reden hoe meer wolken we tegen kwamen. Ook reden we niet meer over vlakke weg, maar kwamen we nog een lekker klimmetje tegen. Omhoog rijden is niet mijn sterkste punt en de top mocht ik dus als laatste passeren. Ik en de bergen zullen nooit goede vrienden worden vrees ik.

Een aantal uur later, honderd kilometer verder en na een behoorlijk aantal hoogtemeters reden we Playa des Ingles weer binnen. Morgen staat er een rit van ongeveer vijf uur op het programma, dus ik ga de oogjes toe doen. Thomas en Pascal zijn bergop een stuk beter dan ik, dus ik zal alle zeilen bij moeten zetten om ze enigszins te volgen. Dat geeft niet, daar word ik vast beter van. Welterusten!

Eindelijk zomer

Ik prijs mezelf gelukkig. Vandaag wordt het zomer. Althans, voor even. Mijn koffer staat gepakt en rond het middaguur maak ik samen met ploegmaten Pascal en Thomas de oversteek naar Gran Canaria. Bijna vier uur vliegen hier vandaan in de buurt van Marokko, maar dan heb je ook wat.

Gran Canaria staat bekend om zn constante temperatuur. Het hele jaar is de temperatuur er lekker. In Januari gemiddeld 17 graden, in augustus 24 graden. Momenteel is het er 20 graden en zonnig en dat is ook de voorspelling voor komende week. Dat komt dus zeer goed uit.

In het weekend van 25 februari mogen we 'los' en staat de eerste koers gepland. Ik heb er veel zin in, maar ik moet de laatste stap in de trainingsfase nog wel zetten. Komende week ga ik die stap hopelijk maken en dan staan we allen goed aan de seizoensstart. Op naar Gran Canaria! Adios!