Niks in te brengen

De puntenkoers, ja die koers over 60 ronden waarbij iedere tien ronden gesprint wordt om 5,3,2 en 1 punt. Daar had ik dus helemaal niks te zoeken. Wat was ik gisteren slecht. Al voordat de koers echt begon kreeg ik het lastig. M'n lichaam werkte niet mee en ik kreeg steken in m'n zij. Alsof ik heel kort voor de koers nog gegeten had.

Na een ronde of vijftien moest ik er al af met nog twee renners. We zijn blijven rijden en werden een ronde of tien later opgeslokt door het peloton. Na de furieuze openingsfase was de koers wat geluwd. Ik kon me handhaven in het peloton, maar na die ronde achterstand stond ik op -20 punten. De finale was een illusie geworden.

Wellicht dat het door gebrek aan specifieke training komt. De afgelopen maanden heb ik vooral op duur getraind, om in het voorjaar een goede basis te hebben. Pas twee weken terug ben ik iets intensiever gaan trainen. Om mezelf niet weer over de kop te jagen had ik tot het NK nog geen baanwedstrijden gereden en ook geen dernytraining afgelegd. Dat was op het NK duidelijk te merken. Ik kwam snelheid te kort om de top bij te benen.

Het positieve is dat ik nog niet opgebrand ben voor de voorjaarskoersen. Voor de komende week staat er vooral veel rust op het programma en dan ga ik vanaf volgende week echt toe werken naar seizoen 2012. Hopelijk zit er in februari nog een trainingsweekje Spanje in, zodat de beentjes goed warm kunnen draaien voor een mooi siezoen.

Geen geluk op de scratch

Op de scratch had ik dus niets te zoeken. Waarom niet? nou, ik werd laatste in mijn serie. Ontevreden? Nee. Ik ben wel laatste geworden in de serie, maar vraag me niet wat voor een serie. Zelfs de jongens uit de Nederlandse selectie, die zelfs tussen de wereldtop rijden, moesten strijden voor een finaleplek.

Van tevoren wist ik dat ik in de aanval moest om in de finale te komen. De sprint is voor een strijkijzer als ik niet weggelegd. Maar ja, dan word je in zo'n serie geplaatst met voornamelijk toppers. Die laten dus niemand wegrijden, want mocht je een rondje pakken, dan is er weer een finaleplek minder te vergeven.

Mijn scratchserie van tien kilometer werd dus met een gemiddelde van ruimschoots boven de vijftig kilometer per uur afgelegd. Deze wedstrijd heeft in totaal nul serieuze uitlooppogingen gekend, want er werd constant te hard gereden om weg te rijden. Het draaide uit op een traditionele sprint. Twee ronden voor het eind werd de sprint aangetrokken. Het beste was er bij mij toen al af en ik liet lopen, want er was voor mij toch niets meer te halen. De tegenstand was te sterk.

Vandaag heb ik hopelijk iets meer geluk op de puntenkoers. De serie is aanzienlijk minder sterk dan gisteren. Dat Pim Ligthart, Jeff Vermeulen en Jenning Huizinga veel beter zijn weet ik ook wel, maar de strijd om de overige vijf plaatsen ligt volledig open. Mannen als Wesley Kreder, Yondi Schmidt, Bart Harmsen, Erick Tol en Matthé Pronk hebben meer ervaring en kwaliteit dan ik, maar daarom ben ik er om een finaleplek van ze af te pikken.

Nog een keer vlammen in 2011

Maanden was het hier stil. Waarom? Omdat het niet goed ging. Ik reed niet meer goed, voelde me niet echt goed en was gewoon moe. Het seizoen duurde lang, te lang. Maar met een dikke rustperiode, veel rustige training en mooie vooruitzichten staat de zon weer aan de horizon. Ik heb er weer veel zin in.

365 dagen na mijn toetreden tot de eliterenners van Nederland, rijd ik morgen opnieuw het Nederlands Kampioenschap baanwielrennen. Tussentijds waren er mooie binnenlandse en buitenlandse koersen. Een etappekoers, criteriums, klassiekers en tijdritten, afgelopen jaar heb ik alles gezien. Het wielrennen is nóg completer geworden.

Mijn enthousiasme heeft er helaas wel voor gezorgd dat ik niet alles uit mijn seizoen heb gehaald. Ik begon goed aan het seizoen, met sfeerproeven in België en de Haarlemmerliede. Daarna kwam direct de Ronde van Marokko waar ik al mijn kruit voor het seizoen zou gaan verschieten. Krampachtig bleef ik koersen, zonder echt resultaat.

Dit seizoen gaat het anders worden. Tot op heden heb ik nog niet echt een piekmoment gehad, terwijl ik vorig seizoen, vanwege het NK baan, in november en december al echt goed in orde was. Deze winter trainde ik vooral rustig en op duurvermogen. Pas de afgelopen twee weken verhoogde ik de intensiteit, om niet geheel voor een verrassing te staan op het NK Baan.

Morgen rijd ik de scratch, nou in ieder geval de serie. Of ik de finale haal is nog maar zeer de vraag. In een serie met twintig gaan er acht door naar de finale. Ik start met o.a Wim Stroetinga, Jeff Vermeulen, Tim Veldt, Nick Stöpler, Michael Vingerling, Arno vd Zwet en Peter Schep. Dat zijn zo'n beetje alle Nederlandse renners de mee kunnen met de wereldtop.

Ik voel me in orde, maar niet in supervorm. Daarvoor heb ik te weinig intensieve training gedaan. Het wordt morgen dus een kwestie van het goede wiel kiezen en een beetje geluk hebben. Meesluipen met de juiste vlucht en hopen dat ik de finale in kan sluipen.

Donderdag is de puntenkoers en heb ik aanzienlijk meer geluk wat betreft de loting. Ook daar gaan er acht door van de twintig starters. In mijn heat zitten vijf 'zekerheidjes'. Drie plekken zijn dus voor outsiders als ik. Met een beetje geluk kan ik dit jaar dus in ieder geval één keer finale rijden en dan sluit ik mijn seizoen toch nog een beetje zonnig af.