Helse overlevingstocht

De Tour du Maroc is voor mij uitgedraaid op een ware overlevingstocht. De heuvels zorgen ervoor dat ik het contact met het peloton verlies en dan in een groep naar de finish rijd. Normaliter moet dat geen probleem zijn, maar je moet niet alleen komen te zitten. Dan is het klaar.

Gisteren reden we de 'koninginnerit' met een beklimming van de Tizi Ntest, naar 2100 meter. De aanloop naar de klim was al een beetje glooiend en toen de berg eenmaal begon heb ik het peloton laten lopen. Ik koos ervoor om mijn eigen tempo omhoog te rijden en te gaan knokken tegen de tijdlimiet.

Mijn beklimming omhoog werd een helse tocht. Niet alleen vanwege het stijgingspercentage, maar ook vanwege de zon die constant op het lichaam brandde. Tevens was de weg zeer slecht en reden we over een soort geitenpad, waarop veel steentjes lagen. Ook stroomde het bergwater gewoon over de weg naar beneden.

Ik reed gelukkig niet de hele tijd voor de bezemwagen uit. Maar op een kilometer of vijf onder de top hoorde ik het brommende geluid naderbij komen. Ik zat inmiddels in een groepje met Engelsen, Burkina's en Kameroeners. Een Worldofbike-Argentijn en een Burkinees waren bij mij gelost en waren blijkbaar in de bezemwagen gestapt.

Nog voor de top bereikt was kreeg ik een lekke tube op een van de onverharde stukken. Ik stak een wiel uit de bezemwagen, maar verloor de aansluiting met de 'bus'. Met een absurde inspanning wist ik deze net onder de top terug te halen en kon dalen met een groep.

Maar net over de top reed mijn achterwiel opnieuw lek. Na een aantal minuten wachten, de bezemwagen was gestopt op de top, kon ik nog een achterwiel steken. Ditmaal was de 'bus' echt vertrokken en moest ik alleen afdalen. Dertig kilometers heb ik gevochten en gereden voor wat ik waard was, maar ik kwam er nooit meer bij.
Gelukkig had ik nog een mooie Marokkaanse truc in petto om de groep alsnog bij te halen.

20 kilometer verder wist ik alsnog aansluiting te vinden met de groep. Met veel hangen aan de wagen en plakbidonnetjes kwam ik de laatste heuvels over en reed ik als 106e en laatste renner over de streep op ruim 50 minuten na de winnaar. De eerste vier dagen hebben er aardig ingehakt, dus vandaag hoop ik op een rustige dag. Nu eerst weer op naar het ontbijt.

Leve de plakbidon

Poeh, ik heb de tweede etappe overleefd. Ternauwernood, dat wel. Voor de start kregen we de mededeling dat de koers niet over 130 kilometer maar over 155 kilometer zou gaan. Waarom, geen idee, maar de koers werd met 25 kilometer verlengd.

De start van vandaag was de finale van gisteren, alleen dan in tegenovergestelde richting. In de finale ging het gisteren op de kant en vandaag gebeurde dat opnieuw. Ik zat in de tweede waaier, waarin ook Florian, Jan en Bram zaten. Na precies een uur koers sloten we terug aan bij de voorste groep en was het peloton weer compact.

De wind speelde een prominente rol deze etappe en zorgde ervoor dat er opnieuw op de kant gereden moest worden. Ditmaal was Florian wel attent en hij zat in de voorste waaier. Jan, door een valpartij voor hem, Bram en ik reden opnieuw in de tweede waaier en probeerden de schade te beperken. Op de stukken bergop had ik het bijzonder lastig en ik moest heel even het wiel laten lopen.

Gelukkig wist ik in de stukken bergaf weer terug te keren en hoopte op een licht herstel van de benen. Dat kwam er niet van, want het enige klimmetje, van de vierde categorie, moest getrotseerd worden. Ik klampte zo lang mogelijk aan, maar moest de groep op een gegeven moment toch laten gaan. Ik zocht een ritme en had geluk dat een Belg zijn fiets stuk reed. Hij kreeg de Team Amsterdam-reservefiets en werd door Jos teruggereden naar mij. Dankzij vele plakbidonnen en de hulp van mijn Belgische vriend, wist ik met een kleine achterstand de afdaling in te gaan. Samen konden we vrij snel terugkeren in de groep met Jan en Bram.

Jan voelde zich goed en nam direct het voortouw in onze 'mongolenwaaier'. Ik was nog niet hersteld en zat af te zien in het wiel. Afrikanen rijden nou niet echt lekker in een waaier en dan kunnen er niet veel naast elkaar op de weg. Gelukkig besloot Jan te demarreren met Bram en liet ons groepje achter.

Met een groep van ongeveer 20 man konden we draaien en naar de finish rijden. Ik herstelde prima en ging meedraaien in de waaier. Mijn Belgische vriend en zijn Nieuw-Zeelandse ploegmaat draaide prima mee en het duurde niet lang voor wij de enige drie waren die nog draaide. De Kameroeners, Argentijnen en Britten zaten ditmaal af te zien in ons wiel.

Na 50 kilometer kopwerk probeerde een Algerijn van ons werk te profiteren en zijn 'frisse' benen te laten spreken. Hij demarreerde met nog tien kilometer te gaan. Ik sprong er met mijn Belgische maat achteraan. Wij hadden al afgesproken de laatste kilometers nog weg te rijden en dus was dit een prima mogelijkheid. We reden onze groep snel op achterstand en kwamen een dik kwartier na de winnaar over de finish. Vandaag rond de 90e plek gefinisht met veel achterstand. In het klassement sta ik nu 91e op een minuut of 22.

Morgen is er een nieuwe dag met opnieuw een klim. Als er weer zo hard gereden wordt als vandaag, wordt het weer heel zwaar. De klim van de derde categorie gaan we proberen te overleven. Als ik morgen overleef staat maandag de koninginnerit te wachten. Afzien dus.

Avonturen uit Marokko

Vandaag hebben we de eerste etappe in de Ronde van Marokko gereden. 156 kilometer door het warme Noord-Afrikaanse land. Het laatste uur werd de koers iets lastiger en ging het op de kant. Ik finishte uiteindelijk, door een valpartij, net achter de grootste groep.

Morgen doen we 130 kilometer in zuidelijke richting. Wellicht opnieuw wind in de rug en dus een snelle koers. Onderweg gaan we ons best doen om voorin te rijden en eventueel proberen mee te zitten in een ontsnapping. Vandaag zat niemand van ons erbij, dus we hebben iets goed te maken.

Voor de etappe van vandaag:www.teamamsterdam.nl

Chaos in de Haarlemmerliede

Vandaag reed ik mijn eerste grote klassieker met Team Amsterdam. 157 kilometer met 170 man over weggetjes die niet breder zijn dan 2,5 meter. Dat gaat dus niet. De Ronde van Haarlemmerliede en Spaarnwoude werd dan ook een koers van vallen en opstaan. Een slechte dag voor de verzekeringsmaatschappijen, dat kan niet missen.

Al na 200 meter lagen de eersten op de grond. De koers was nog niet eens losgeschoten, maar toch werd er al gevallen. Voor de neutralisatie ten einde is, was de koers al twee maal stilgezet. Toch konden we met een compleet peloton van start.

Na drie kilometer gingen opnieuw renners tegen de vlakte. Een DTS'er was al na drie kilometer uit de strijd. Niet veel later was de eerste grote valpartij een feit. Over de gehele dijk lagen renners en afstappen was dan ook de beste optie. Gelukkig geen Team Amsterdammers ertussen en dus niet omkijken en verder rijden.

Het peloton was door de valpartij wel in twee stukken gebroken, maar gelukkig was onze achtervolgende groep groot. De gehele Koga-formatie zat achter de breuk en moest dus fors werken om het gat te dichten. Na vijftien kilometer was het peloton weer compleet en was het tijd om wat op te schuiven.

Ik reed naar voren, maar ondertussen was een tweede grote valpartij een feit. Jim lag op de grond en moest de koers met enige schaafwonden en matriaalschade verlaten. Niet veel later werd er even een paar keer op het lint gereden. Jan liet lopen en stuurde uit het lint. Pascal zat op dat moment al achter mij, want die was op een ongelukkig moment gaan plassen.

Na 95 kilometer kwam ik zelf in de problemen toen voor mij werd gelost. Ik loste mee en kon niet meer terugkeren. Ik kwam in een achtervolgende groep, waar ook pascal in zat. Na ruim 120 kilometer was het voor ons einde koers. Florian en Freek waren de enige Team Amsterdam-finishers. Florian werd 18e, Freek 76e.

Toch kan ik enigszins tevreden terugkijken op mijn eerste klassieker. Ik reed de eerste 95 kilometer prima mee en zat niet alleen maar achterin. Daarnaast was het ook mooi om het debuut te maken voor het team. Naast renners waren er ook nog vier! begeleiders aanwezig, die tijd, energie en passie steken in Team Amsterdam. Echt mooi!

Ultieme poging niet beloond

Het kampioenschap van Amsterdam, een trainingskoers die net iets meer heeft dan een trainingskoers. Immers staat de titel "Kampioen van Amsterdam" op het spel. Voor de organisatie is een kampioen van Amsterdam uit Amsterdam wellicht wel het mooiste wat er is. Als renner van Team Amsterdam stond er dus een mooi klusje te wachten.

Een deel van onze ploeg had gisteren al mooi werk geleverd in de Ronde van Groningen die gewonnen werd door ploegmaat Jim. Ik was een van de renners die daar niet reed en gisteren gewoon 'moest' trainen. 130 kilometer in het zonnetje was overigens geen straf en deed mij zichtbaar goed.

De benen waren vandaag dan ook prima en ik wist dat een goede klassering in het kampioenschap van Amsterdam er misschien wel in zat. Al in de eerste ronde sprong ik mee met een klein groepje, maar helaas hield dat geen stand. Ook na de eerste uitlooppoging heb ik gepoogd mee te zitten in enkele ontsnappingen. Helaas zat de juiste ontsnapping er niet tussen.

Ploegmaat Freek reed wel op het juiste moment weg en reed samen met Jorne Videler een rondje of tien vooruit. Op anderhalve ronde werd Freek moegestreden teruggegrepen door het jagende peloton. Jorne Videler verdapperde en bleef nog even vooruit rijden.

Bij het ingaan van de laatste ronde zette ik alles op alles om nog weg te geraken. Ik schakelde een tandje groter en sprong weg. Al snel sloot ik aan bij Videler en probeerde even in zijn wiel uit te rusten. Helaas ging mijn vluchtgenoot niet echt hard meer, waarop ik besloot opnieuw aan te zetten.

Ik ging op het viaduct af en had nog steeds een lichte voorsprong. Net na het viaduct hoorde ik al dat het peloton zeer dicht bij was. Ik ging het niet halen. Gelukkig besloot ploegmaat Pascal net voor de laatste bocht een ultieme sprint in te zetten. Hij pakte een tiental meters voorsprong en won de koers. Een Amsterdamse winnaar, van Team Amsterdam die kampioen werd van Amsterdam. Mooi.

Eerste finish van het seizoen

Met z'n vieren trokken we zaterdag opnieuw richting België voor een tweetal koersjes. Zaterdag werd de start genomen in Molenbeek-Wersbeek, zondag stond Lierde op het program. Twee mooie, echt Belgische, omlopen van pakweg zeven kilometer, met een totale afstand van ruim 110 kilometer.

Molenbeek-Wersbeek kende op een heuveltje na, weinig echt lastige stukken. Het werd een snelle koers. 112 kilometer werden in iets meer dan tweeëneenhalf uur afgelegd. Een gemiddelde van zo'n 44 km/uur. Het peloton was, met 194 renners, groot en schuilen was geen probleem. Ik kon in Molenbeek m'n eerste finish van het seizoen noteren, want ik reed achterin het peloton uit. Mijn drie ploeggenoten, Jan, Thomas Hartog, en Lars reden alledrie bij de eerste vijftig uit, waarvan Thomas met zijn 24e plek het best geklasseerd was.

Zondag startten we in Lierde, de plek waar ik in september het WK journalisten reed. Mijn benen waren slecht en ik had het moeilijk op de stukjes bergop. Thomas stond al vroeg langs de kant met een lekke band en zag zijn koers daar eindigen. Voor mij duurde het avontuur iets langer, maar toen er even flink doorgetrokken werd, stond de deur achteraan het peloton open.

In een groepje probeerde ik terug te keren, maar van een waaiertje opzetten hebben enkele Belgen nog nooit gehoord. Terwijl de wind van links kwam, reed de voorste man uiterst rechts. Het complete groepje werd op de kant gezet doordat de voorste man aan de verkeerde kant van de weg bleef rijden. De tweede man in de groep demarreerde liever uit ons groepje om vervolgens honderd meter verder weer terug te vallen. De achterstand werd groter en doorrijden had weinig zin. Bij het opdraaien van de finishstraat heb ik me dan ook bij Thomas gevoegd.

Lars en Jan reden de koers wel uit. Lars maakte zelfs indruk en heeft zo'n zeventig kilometer vooraan gereden. Helaas voor hem werd de kopgroep van 12 waarin hij zat op drie ronden voor het einde teruggepakt door een grote achtervolgende groep. Lars werd 32e en mocht een goed gevoel overhouden aan deze koers in Lierde. Jan kwam na een mooie 'Chasse patat' op anderhalve minuut met het peloton over de streep.

Over de koers in Lierde ben ik niet zo tevreden. Met het uitrijden van Molenbeek-Wersbeek daarentegen wel. Het goede gevoel zit eraan te komen en komt hopelijk met de week dichterbij!

Revanche in Lierde

Zaterdag gaan we met een groepje Team Amsterdammers opnieuw België onveilig maken. Sommige kiezen voor de trainingsomloop in Enkhuizen op zondag, wij rijden liever twee koersen en starten zaterdag in Molenbeek-Wersbeek en zondag in Lierde. Jawel, het Lierde nabij Ninove, nabij Oudenaarde, nabij Brakel, nabij Geraardsbergen. Het Lierde van het WK journalisten 2010. Het Lierde waar ik met lege handen vandaan trok afgelopen september.

Dat ik ooit nog eens zou terugkeren in Lierde stond bijna wel vast. Op training in de 'Vlaamse Ardennenstreek' of misschien bij een bezoekje aan de Ronde van Vlaanderen. Maar een koers in Lierde aan het begin van het seizoen? Nee, dat had ik niet verwacht. Een mooie kans om in het wielergekke dorp revanche te nemen op de verspeelde medaille van afgelopen seizoen.

Het betreft een 1.12B koers van de Wielerbond Vlaanderen, een koers voor elite en belofte zonder contract. De omgeving van Lierde ken ik een beetje en dus zal de koers niet voor heel veel verrassingen zorgen. Zolang die Eykenmolen er maar niet inzit, vind ik alles best. We gaan er in ieder geval een mooi weekend van maken.

Daarnaast kreeg ik het mooie nieuws te horen dat ik in de selectie zit van de Ronde van Marokko. Een UCI 2.2 koers van een dag of tien door Marokko. Mijn eerste rittenkoers en zonder twijfel de mooiste koerservaring die ik ga opdoen. Ook daar ga ik de komende tijd naar uitzien!