Macht tekort, machtige ervaringe erbij

De puntenkoers, zestig ronden koers met na iedere tien ronden een sprint voor 5,3,2,1 punten. Een rondje pakken levert twintig bonuspunten op. De puntenkoers is niet alleen heel hard fietsen, maar ook nog slim fietsen. Pijn lijden in benen én het hoofd.

Gelukkig zat ik in de eerste serie, waarin, op papier, minder sterke renners zaten. Ik hoefde slechts af te rekenen met onder andere Peter Schep, Vd Zwet, Van Bon, Raymond Kreder, Jeff Vermeulen. In de andere serie zaten kleppers als Theo Bos, Stroetinga, Michel Kreder, Stam, Markus, Ligthart en Veldt.

Na het startschot keek men de kat uit de boom. Direct demarreren zou funest zijn. Iedereen is fris en countert. Ik besluit de eerste sprint te laten lopen en te hopen dat het tempo er dan iets uit valt. Met nog 52 ronden op de klok gaat het los. Met zestig per uur denderen we op de streep af. Punten pakken zit er niet en ik ben blij dat ik het leven nog heb.

Na de streep trekken een paar Koga-mannen direct door. Ik twijfel of ik mee moet glippen en besluit dat niet te doen. Ik stuur van kop af en laat me weer afzakken naar achteren. Op het moment dat ik boven de groep rij, stuurt Niels van Otterloo, die na mij van kop was gegaan, naar beneden. Daar reed ik al en dus raakte mijn voorwiel van Otterloo's achterwiel.

Ik voel dat ik de controle over mijn wiel verlies, maar er is een belangrijke regel. Druk houden op de wielen. Op wonderbaarlijke wijze houd ik mijn fiets recht, maar ik was kansloos voor de tweede puntensprint.

Gokken op de derde dan maar. Ik zat achteraan de groep in het wiel van Dennis Kreder. Na de tweede sprint werd flink doorgetrokken. Kreder moest lossen en ik zat aan zijn wiel. Klote... Ik moest een gaatje dicht rijden met 55 kilometer per uur. Drie ronden lang reed ik alleen om aan het wiel van mijn voorganger te komen.

Dat waren Brian Lust (volgend jaar mijn ploegmaat) en Niels van Otterloo en die hadden ook alle moeite om het peloton te volgen. Dit was het cruciale moment in de wedstrijd, lossen of niet lossen. Op het tandvlees reden we op de volgende sprint af, maar voor het zover kwam werden we gered door de jury.

De wedstrijd werd vlak voor de derde sprint afgeschoten wegens een brandalarm. Het bleek vals alarm te zijn en de wedstrijd werd aan de balustrade hervat. Ik kon even lekker herstellen en mijn plek weer vinden in het peloton.

De derde sprint werd geschrapt en we hervatten met de vierde. Ik mistte de macht om punten te pakken en hoopte nog op een ontsnapping. Die kwam er voor de vijfde sprint. Drie man waren vooruit. Jenning Huizenga was ook ontsnapt en ik reageerde te laat op Huizenga. Ik sprong er toch achteraan en probeerde hem bij te halen. Ik kwam dichter en dichter, maar niet meer aan het wiel.

Jammer maar helaas, weer geen punt. De laatste sprint kon ik niet meer mee doen voor de punten. Brian sprintte moedig mee, maar werd in de slotmeters voorbij gereden. Beide werden we puntloos uitgeschakeld. Ik heb mezelf weer kranig geweerd tussen het groffe geweld en dat was voor mij de grootste winst. Voor een finaleplek kon ik nog niet meestrijden. Gelukkig heb ik iets om het komende seizoen naar toe te leven. Vanaf nu rijd ik enkel nog ondergeschikte baanwedstrijden en staat alles in teken van het wegseizoen. Vanaf morgen ben ik ook echt lid van ARC Ulysses en Team Amsterdam. Happy New Year!

Mooi debuut tussen de profs

Het was acht ronden voor het einde in de kwalificatie van de scratch. Het peloton viel even stil en ik rook mijn kans. Ik liet mijn benen een hogere frequentie draaien en sprong tussen twee renners door. Het peloton liet mij even begaan. Een ronde lang rook ik de finale van de scratch.

Het rondebord stond op zeven ronden en ik keek over mijn rechterschouder. Twintig meter niets, Michel Kreder schoot in gang met daarachter zijn broertje Raymond Kreder. Als een ware Garmin-trein reden ze achter een broekie aan dat net zijn amateur licentie verruild heeft voor een elite licentie.

De Kreders zorgde ervoor dat mijn gat nooit een serieus gat werd en dat ik ook weer ingelopen werd. Ik sloot weer aan in het peloton en moest me opmaken voor de sprint. De grote jongens lieten mij weer even zien waarom zij al wel jaren een elite licentie hebben en ik niet. Ik reed tegen de zestig en had alle moeite om het wiel te houden. De bel klonk en er werd een tempotje opgegooid. Het wiel voor me werd steeds lastiger te houden en ik verloor langzaam het contact.

Gelukkig was daar de finish. Ik eindigde achteraan in het peloton. Ik vermoed als 17e van mijn serie. De eerste twaalf plaatsten zich voor de finale. Hoewel ik me daar niet voor kwalificeerde, vond ik het toch een mooi debuut. Ik sloeg geen modderfiguur en dat tussen de echt grote namen. Dat belooft wat voor komend seizoen! Morgen nog de puntenkoers. 15.00 uur, Omnisport Apeldoorn. Support is altijd welkom!

NK kriebels

Nog maar twee dagen en dan sta ik aan de start van het Nederlands kampioenschap baanwielrennen. Hoewel ik pas sinds kort een elite licentie in het bezit heb, heb ik toch lang uitgekeken naar deze wedstrijd. Het hele jaar heb ik gewerkt naar die elite licentie en dan is het NK de eerste wedstrijd die ik kan meedoen.

Woensdag start ik in de kwalificatie van de scratch. Zoals het er nu naar uitziet rijden we met 21 renners een koers van 10 kilometer. De eerste 12 kwalificeren zich voor de finale die later op de dag gereden gaat worden.

Dat kwalificeren zal overigens geen eenvoudige klus worden. Zo'n beetje de gehele Nederlandse (baan)top staat aan het vertrek. Van hen wordt verwacht dat ze zich bij de beste twaalf scharen.

Mocht ik de finale bereiken dan rijden we in de namiddag opnieuw een scratch met de beste 24 renners uit de twee kwalificatiereeksen. De scratchfinale gaat over 15 kilometer, oftewel zestig ronden. Wat de scratch vooral lastig maakt is de gemiddelde snelheid die naar verwachting tussen de 50 en 55 kilometer per uur ligt.

Donderdag is dan de puntenkoers. Vandaag vernam ik dat Theo Bos en Danny Stam nog aan de startlijst zijn toegevoegd. Het maakt het deelnemersveld alleen maar interessanter en de uitdaging groter. Eerst maar eens de scratch, hopelijk zit er een stuntje in.

Derde licentie in één seizoen

Sinds vandaag ben ik officieel elite renner. Twee weken geleden heb ik de KNWU gevraagd mijn licentie om te zetten om deel te kunnen nemen aan het NK baan. Het werd mijn derde licentie binnen een jaar. Ik begon het seizoen als amateur B, werd in april amateur A en stap nu over naar de elite. Wellicht zijn er niet heel veel renners die in drie verschillende categorieën wedstrijden hebben gereden.

Inmiddels ben ik al aan het aftellen naar het naderende NK. Deze week ontving ik tevens al mijn uitnodigingen voor het NK scratch op 29 december en het NK puntenkoers op 30 december.

In ieder geval ben ik klaar voor het NK. Ook de afgelopen week heb ik de nodige baanuurtjes er weer opzitten. Komende week ga ik er nog hard tegenaan, waarna ik een aantal dagen rust ga pakken. Met de kerst zal ik de kalkoen overslaan en een eenvoudig pastatje naar binnen werken. Alles voor die driekleur.

Na 1 januari ben ik officieel renner van Grontmij Team Amsterdam. Sinds november trainen we al samen en dat gaat vooralsnog prima. Zo fitnessen we eens per week samen en maken we in het weekend een gezamelijke tocht. Over ruim twee maanden zal het seizoen weer gaan beginnen. Ik kan er haast niet op wachten.

150 kilometer Markermeer

De meeste sneeuw is weer verdwenen en even vanmorgen kreeg ik een ingeving om een t-shirtje aan te trekken. Mijn gezonde verstand wist me van dit gekke idee te weerhouden en dus trok ik eerst een longsleeveshirt aan, alvorens ik mijn t-shirtje aantrok.

De kou is uit de lucht en vandaag is er een temperatuur gemeten van zo'n zes graden. Morgen en zondag wordt het nog warmer en gaan we zelfs naar een graad of acht toe. Voor de winter is het heerlijk weer en dat moet dus worden uitgebuit. Zondag gaan we met een groot deel van de ploeg op pad.

We gaan een rondje om het Markermeer rijden. Een toch waarop ik me nu al vergheug, aangezien ik dit nog niet eerder gedaan heb. Het waterige winterzonnetje kan de rit nog wat veraangenamen en hopelijk blijven lekke banden ons dit maal bespaard.

Een rondje om het Markermeer is ongeveer 150 kilometer en wij rijden hem met de klok mee. Dat betekent dat we vanuit Amsterdam naar het noorden fietsen en bij Bovenkarspel de oversteek maken naar Lelystad. Vanaf Lelystad rijden we over Almere terug richting Amsterdam. Ik verheug me erop!

Op naar het NK baan

De kogel is door de kerk. Ik word eerder elite dan verwacht, namelijk al met ingang van volgende week. Per direct laat ik mijn licentie veranderen van amateur naar elite om mee te kunnen doen aan het Nederlands kampioenschap baanwielrennen voor beloften, elite en profs. Als amateur zat deelname er niet in, waardoor ik moest kiezen voor een vervroegde overstap.

Het NK wordt eind december verreden. 'Mijn' onderdelen, de scratch en puntenkoers, staan voor 29 en 30 december op het programma. In ieder geval rijd ik een kwalificatie van 10 kilometer voor de scratch en 15 kilometer voor de puntenkoers. Ik ga proberen in ieder geval één finaleplek af te dwingen, hoewel ik weet dat dat op dit niveau een zeer zware opgave is. Veel baanrenners hebben nog net ff dat extra versnellinkje dat bij mij nog mist.

Desalniettemin is een finaleplek niet onhaalbaar. Ik hoef niet te lossen in dit geweld en hoop door aanvallend te rijden, een plek in de finale af te dwingen. Daarbij ben ik er wel van afhankelijk dat het enigszins stil valt in het peloton. Want geweldenaars als Schep, Veldt, Ligthart en Vermeulen voorblijven zal niet eenvoudig zijn.

Ik ben in ieder geval behoorlijk in training, zonder dat ik mijn wegplannen van volgend seizoen in de war schop. Daarom hoop ik komende dagen op stevige dooi, dan kan ik zondag nog een paar uur op de weg trainen. Overigens had ik gisteravond te kampen met een kleine tegenslag toen ik mijn voorband lek reed. Gelukkig geen valpartij tot gevolg, maar er moet wel een nieuwe tube op.