Seizoen eindigt met massasprint

Het NSK wielrennen was mijn laatste koers van het jaar. Een koers over 70 vlakke kilometers over een mooi omloopje van ruim zes kilometer. Er stonden niet heel veel studenten aan de start, hooguit 65. Maar de 5 wielerverenigingen voor studenten waren allen goed vertegenwoordigd. Ik als individualist moest opboksen tegen een paar blokken van studentenverenigingen.

Onmogelijk om de overwinning te stelen is het nooit. Dat liet Niki Terpstra tijdens het NK maar weer eens zien. Maar dit NSK-parcours was niet zo lastig. Het parcours was biljartlakenvlak en er stond net te weinig wind om het peloton uit elkaar te trekken. Als er dan ook nog gewoon niet hard genoeg gereden wordt om renners pijn te doen, wordt het een echte sprintkoers.

Om de koers een beetje te openen ging ik er in de tweede ronde al vandoor. Helaas kreeg ik niemand mee en moest ik alleen voor het peloton uit rijden. Voor mij goed om even over mijn 'eerste adem' heen te komen, maar na driekwart ronde solo, ving het peloton mij terug.

Kleine ontsnappinkjes volgden elkaar op. Alles werd weer teniet gedaan, want de studentenploegen wilden een sprint. In de voorlaatste ronde schoof ik naar voren om nog iets te proberen. Net na het ingaan van de laatste ronde koos ik de aanval. Ik trok alles uit de kast om weg te blijven, raapte nog wat vluchters op en ging door.

Maar het peloton liet mij niet gaan. Zij wilden sprinten om de winst en gunde het niet aan solist van Eemland. Het tempo werd flink opgedreven en ik waande me even een echte sprinter. In de laatste kilometers werd constant hard gereden. Ontsnappen was niet meer mogelijk.

Het werd een massasprint van het uitgedunde peloton. Ik sprintte al niet meer mee, want die sprint zou ik toch niet winnen. Ik bolde als 29e over de streep en vond het jammer dat er niet meer gereden werd in de koers.

Mijn wegseizoen zit er nu op en de komende drie weken zal de fiets niet vaak de schuur uit komen. Een enkel ritje of een paar rondjes op de baan zijn het enige wat ik zal doen. Daarna pak ik de training weer op en zal ik proberen in goede conditie op het NK baan voor amateurs te verschijnen. Als blijkt dat ik genoeg progressie heb geboekt, doe ik zelfs misschien wel mee aan het NK baan voor elite. Maar nu eerst drie weken rust.

Zonder WK-medaille terug in Nederland

Het WK wielrennen voor persmensen is achter de rug. Keerde ik vorig jaar nog met een zilveren plak terug, dit jaar was de oogst beduidend minder. Mijn zevende plek op de tijdrit was niet om echt trots op te zijn en ook de 24e plek op de wegrit is geen denderende prestatie. Toch heb ik er alles aan gedaan en kon ik gewoon niet harder.

Tijdens de wegrit moest voor mij een wonder gebeuren wilde ik met goud weggaan. In het peloton was Oranje goed vertegenwoordigd. Dankzij BioRacer stonden we met Oranje outfits aan de start en konden we elkaar goed herkennen.

Al in de eerste ronde ontsnapten twee oranjehemden. Daarachter konden wij prima afstoppen, maar nog voor de Eikenmolen werden mijn landgenoten teruggehaald. Nederland bleef goed van voren rijden en telkens zat een oranje-mannetje mee. We hoefden de achtervolging nooit te leiden.

In de derde ronde reed Mark Koghee weg. Mark bouwde zijn voorsprong netjes uit naar meer dan een minuut, maar toch liet niemand Mark echt wegrijden. De voorsprong werd speelbaar gehouden en in de vierde ronde was Mark alweer binnen schot.

Tijdens die vierde ronde wilde ik eigenlijk aanvallen. Maar als ik zou gaan rijden, zouden ze zeker achter mij aanspringen en zou ik het gat naar Mark dichtrijden. Ik hield mijn benen dus stil en probeerde de aanvallen nog te neutraliseren.

In de slotronde werd Mark teruggepakt. Ik probeerde nog vollebak aan te vallen, maar kreeg geen ruimte meer. Het peloton wilde het nog eenmaal proberen op de Eikenmolen en dan afsprinten. Mijn aanval deed mij op de 'laatste Eikenmolen' de das om. Het peloton had een klein gaatje en ik kon niet meedoen voor de winst. Op mijn eigen tempo ben ik de laatste kilometer naar de finish gereden. Een 24e plek was het gevolg.

Het parcours van de wegrace was mij eigenlijk net te zwaar. Er zijn gewoon renners die harder heuvelop kunnen rijden dan ik en daar moet ik me bij neerleggen. Volgend jaar Gabbice Mare in Italië. Daar wordt veel geklommen en ook daar ben ik niet in het voordeel. Maar misschien kan ik met een jaar van veel trainen voor een verrassing zorgen!

Zevende plek hoogst haalbare

Het ultieme doel voor 2010, het WK tijdrijden voor journalisten. Tiptop voorbereid, een kleine tegenslag met de auto, maar daarvan geen hinder ondervonden. Stoker R. stond op de startlijst voor 15.32. Opgewarmd en gezond gespannen verscheen ik rond die tijd aan de start.

Geen bocht mocht ik schuwen, het woord risico stond hoog aangekruist in de agenda. Vandaag moest alles 100% om kans te maken op de titel. Het deelnemersveld was beter dan ooit en ik moest nog ruim een minuut goedmaken die ik vorig jaar, als zilveren medaille winnaar, achter lag.

Aan de conditie mocht het niet liggen, die was prima. Dit jaar veel trainingsarbeid verricht en ook echte koersen gereden. Alles was perfect voor die ene jaarlijkse WK-race.

Met de blik op oneindig stortte ik me in de tijdrit. Het beginstuk naar beneden ging met 65 km/u. De eerste bochten kwam ik goed door, al nam ik ze ontzettend scherp. Ik bleef gaan en bleef gaan. De hartslag constant 8 slagen boven omslag. Op de heuvels zelfs tegen de max van 184 slagen aan.

Iedere bocht ging ik vol doorheen en het scheelde niet veel of de stoeprand had mijn voorwiel onder mij vandaan geslagen. Mijn snelheid bleef erin en ik gaf maximale inspanning. Mijn finish was na 15.09 minuten.

Er waren er maar liefst zes sneller dan ik. Jeff Jones, de onbetwiste favoriet werd kampioen voor (Ezel of Koerspaard) Jonas Heyerick en thuisrijder Frederick Backelandt. Aantekening: Ten opzichte van vorig jaar waren de leeftijdscatergoriën gewijzigd en had ik veel meer competitie.

De marge tot het podium bleef beperkt tot 20 seconde. Het goud was iets meer dan 30 tellen van mij verwijderd. In ieder geval heb ik alweer een doel voor volgend seizoen. Het WK in Gabbice Mare!

Maar eerst rijden we morgen nog de wegrace. Ik ben geen favoriet zoals wel bij de tijdrit, maar wellicht een goede outsider. Het is sowieso de laatste kans op een WK-trui in 2010, dus morgen ga ik er 100% voor.

WK journalisten 2010 Lierde

Ik ben de uurtjes aan het aftellen. Vannacht sliep ik nog goed, maar vannacht kan dat zo weer anders zijn. Vanavond is de officiële opening van het WK wielrennen voor journalisten. Mijn vakgebied, dus voor mij de uitgelezen kans om een 'wereldtitelrace' te rijden. Vorig jaar was ik dicht bij een wereldtitel op het onderdeel tijdrit. Dit jaar heb ik progressie geboekt, maar of het genoeg is? Dat weet ik zaterdag pas.

Vorig jaar reden we in Slovenië over een rechte weg met één enkel keerpunt. Dit jaar rijden we in Lierde over een parcours met meerdere bochten en veel vals platte stukken. Recht toe, recht aan ligt me goed, maar ook 11,5 kilometer bochtenrijden mag geen probleem meer opleveren.

Een paar weken geleden ben ik al in Lierde geweest om het parcours grondig te verkennen. Ik leerde er dat de wind behoorlijk kan opspelen en dat het wegdek niet overal even goed is. De afstand is in mijn voordeel. Dit jaar reed ik al een paar harde korte tijdritten en ook deze is met 11,5 kilometer, niet al te lang.

Over een paar uurtjes vertrek ik richting Lierde. Vandaag en morgen zijn voor mij nog mooie dagen om op het parcours te rijden. Morgen wil ik de tijdrit eenmaal op 70% rijden, zodat ik zaterdag geen bochten fout inschat. Zondag staat de wegrit op het programma met de lastige Eikenmolen op het einde.

De Nederlandse equipe staat met ongeveer 27 man aan de start. Een enorme hoeveelheid natuurlijk. Dankzij kledingfabrikant BioRacer kunnen wij vertrekken in een oranje outfit. De sponsor van onze bond was zo vriendelijk naast de Belgische equipe ook de Nederlandse afvaardiging van kleding te voorzien. Of die oranje kleding helpt weten we pas zondag, dan zijn alle prijzen verdeeld.
1 treetje hoger in 2010?

Vijtiende op het NK tijdrijden

Met bakken, maar dan ook echt grote bakken, kwam hem water uit de hemel zetten tijdens het NK tijdrijden voor amateurs A. Ik was een vroege starter en op het moment dat ik klaar stond voor mijn rit over 26 kilometer, was het niet droog. Integendeel, het regende pijpenstelen boven Vries en ik had dus een extra handicap tijdens mijn NK-rit.

Het parcours heb ik niet kunnen verkennen, maar gelukkig reed er een motorrijder voor me uit, zodat ik kon zien of ik hard of zacht moest remmen voor een bocht. Het parcours leidde ons over twee ronden van 13 kilometer. Halfverwege de eerste ronde was mijn bril al compleet beslagen en zag ik weinig van wat er voor me lag.

Tijdens de doorkomst gooide ik die bril ook snel naar de kant en ging ik brilloos verder. Mijn doorkomsttijd was niet briljant en er was dan ook al snel duidelijk dat ik niet ging winnen.

Tijdens de tweede ronde ging het minder hard regenen en kreeg ik mijn voorganger in het vizier. Hoewel ik niet echt top reed, had ik toch twee minuten dichtgereden. Een richtpunt is altijd mooi en ik reed in rap tempo naar hem toe. Op 10 km voor de finish haalde ik hem in.

Het stopte met regenen en ik kwam dichter bij de finish. De weg was nat en de klinkers in het dorp waren spekglad. Voor de titel reed ik allang niet meer, maar wel voor het goede gevoel. Heel veel harder dan de 37,11 die ik uiteindelijk klokte kon ik vandaag echt niet.

De regen is niet meer terug gekomen en alle starters na mij, hebben het beter gehad dan ik. Hoewel de weg nooit echt kurkdroog is geworden denk ik wel dat de regen enige invloed op de race heeft gehad. Maar goed, dat is wielrennen. De ene keer heb je geluk, de andere keer pech.

De top 10 heb ik niet kunnen halen, maar ik werd vijftiende. Deze week ga ik goed op krachten komen en hier en daar wat trainen, want volgende week staat alweer het volgende hoofddoel op het programma: Het WK journalisten te Lierde. Ik kom er mijn zilveren medaille verdedigen en misschien wel een gooi doen naar een felbegeerd truitje!

Zeventien kilometer testen

Mijn laatste koersje voor het drietal kampioenschappen reed ik gisteren in het Belgische Eksel. Een 1.18 wedstrijd voor amateurs en masters over een mooie omloop van 5 kilometer. Echte ambities had ik niet, maar ik wilde mezelf wel eens flink testen en goed laten zien.

Met zo'n zeventig renners vertrokken we voor een kleine 75 kilometer door de straten van Eksel. De koers werd langzaam op gang getrokken en echt heel hard werd er in de beginfase niet gereden. Na vier ronden meldde ik me voor het eerst vooraan om een paar kilometer gas te geven. Wegkomen was helaas nog geen optie en ik moest nog blijven wachten.

De koers werd niet harder en ik bleef eenvoudig meepeddelen. Telkens ontstonden kleine groepjes die niet veel later weer werden bijgehaald. Tot halverwege de koers een groepje niet meer werd teruggehaald. Zo'n vijftien renners scheidde zich af en ik zat er niet bij. Een achtervolging kwam niet op gang.

Ik had me domweg in slaap laten sukkelen door het lage tempo. De voorsprong van de koplopers groeide en groeide. Zij kregen de zege cadeau. Ik had me nog nauwelijks getest en kon ook niet meer rijden voor de dagzege.

Mij restte niets dan nog een aanval te plaatsen. Op drieënenhalve ronde voor het einde versnelde ik, niemand kwam achter mij aan en ik kreeg een paar meter ruimte. Mijn teller gaf inmiddels 48 km/u aan en de groep achter mij werd steeds kleiner. Zonder om te kijken reed ik de laatste drie ronden binnen, nog vijftien kilometer.

Het gat werd groter en groter en mijn tempo lag rond de 40 km/u. Twee ronden lang zag ik enkel het publiek langs de weg, maar verder niemand. Tot in de laatste ronde plotseling een groepje van vier man snel dichterbij kwam. Zij hadden zich ook afgescheiden van het peloton en inmiddels een voorsprong van ruim 30 seconden te pakken.

Op twee kilometer voor de streep haalden ze mij bij. Ik zag mijn zestiende plek in gevaar komen. De groep draaide prima en ik sloot achteraan aan. Meedraaien deed ik niet meer, want ik had immers al vijftien kilometer kopwerk gedaan.

We draaiden de laatste rechtelijn op en vanuit het laatste wiel plaatste ik nog een krachtige demarrage. Mijn medevluchters hadden geen antwoord op die laatste aanval en zo kon ik toch nog als zestiende over de streep komen. Geen prijs, maar wel mijn benen even flink getest. Ze zijn in orde en ik werk dan ook met vertrouwen naar het NK tijdrijden toe.

Jochie

Gisteren heb ik de tijdrit van WTC de Amstel gereden en naderhand kan ik één conclusie trekken. Ik ben nog maar een jochie. Negentien kilometers worstelen op een tijdritfiets leverde mij een tijd op van 25.59, een gemiddelde van 43,6 km/u. Goed voor een bronzen medaille, dat wel, maar ik ben naar huis gereden door de echte top. Het niveauverschil is enorm.

Giel de Nijs, de nederlands kampioen tijdrijden bij de elite zonder contract, zette de eerste tijd neer in een parcoursrecord van 23.49. Nooit eerder was iemand zo snel op deze negentien kilometers. Giel de Nijs was goed voor een gemiddelde van 48! kilometer per uur. Wat een klasbak.

Tweede werd Mark Touwen die met 25.11 ook nog een stuk sneller was dan ik. Met 25.59 heb ik me wel in de top-10 van de all time ranking gereden. Morgen rijd ik nog de laatste tijdrit in de Zuid-Holland competitie en dan ben ik klaar voor het NK Amateurs.