Vakantieband

Pssssssssssssssssssss. Na een ruim uur rijden stond ik van de week nabij Woudenberg met een lekke band. Klote, maar gelukkig heb ik altijd een extra bandje bij me. Toen ik 's morgens vertrok dacht ik nog dat een pechgevalletje nu wel eens moest gaan komen. Ik reed immers al 11.000 km zonder lekke band of wat dan ook.

Ik trok mijn achterwiel eruit, met mijn bandenlichters het bandje eraf en bij een korte inspectie trof ik een spijker aan in mijn achterband. De punt van de spijker was dwars door mijn binnen- en buitenband heengegaan. Geen wonder dat ik binnen een paar tellen alle acht barren uit mijn achterband kwijt was.

Ik vond geen andere schade aan mijn buitenband en nadat de spijker eruit was, heb ik een nieuwe binnenband om mijn wiel gelegd. Met mijn patroonpomp knalde ik er een bar of vijf lucht in om op zoek te gaan naar een fietsenmaker die mij van wat lucht en een nieuw bandje kon voorzien.

Die zoektocht bleek lastiger dan het aanleggen van een nieuw bandje. In Woudenberg trof ik twee fietsenwinkels aan. Beiden waren wegens vakantie gesloten. Ik besloot een paar kilometer door te rijden naar Scherpenzeel. Ook daar waren de fietsenwinkels gesloten.

Barneveld 8km, Ede 14 km, Veenendaal 11 km. Ik kon drie kanten uit. Ik koos voor de middelste optie. Ede, nog 14 km ver, maar wel een 'grote' plaats. Bovendien ken ik er de weg en weet ik een aantal fietsenmakers. Alleen moest ik nog 14 km overbruggen zonder opnieuw lek te rijden, want anders moest ik verder lopen.

Ik heb Ede gehaald en ook een fietsenmaker die niet op vakantie was. Daarna heb ik er bij Frank een colaatje gedronken en ben met een nieuwe binnenband op zak weer verder gegaan. Onderweg heb ik de Amerongse berg en Grebbeberg nog een aantal keer beklommen. Na ruim vijf uur fietsen keerde ik weer terug. Ik heb mijn eerste lekke (draad) band van het seizoen er ook op zitten.

Uit het wiel gereden door de kampioen

In zijn agenda stond een tijdrit van Bordeaux naar Pauillac, maar hij reed gewoon mee in een koers op Sloten. Niki Terpstra verscheen als Nederlands kampioen in een prachtige rood-wit-blauwe trui aan de start. Ik wist op wie ik moest letten.

Samen met Maxime vertrok in al in de tweede ronde voor een aanval. Een kilometer of vijf reden we vooruit, voor een aantal renners aansloten. Nog een paar kilometer verder, wist ook het peloton aansluiting te vinden. De koers was verder saai, maar er werd wel redelijk doorgereden. Het was vooral kilometers slijten en opletten tot Niki Terpstra gas ging geven.

Dat was na 20 ronden het geval. Ook Van Vliet-renner Bart van Haaren zat voorin en trok vooraan mee. Ik zat bij de twee profs in het wiel en deed als derde een aflossing met zo'n 50 km/u. Het kostte me veel kracht, maar ik sloot in zesde wiel weer aan. We waren los van het peloton en gingen vlot richting de eerder ontstane kopgroep van acht man.

Na een paar kilometer zat ik nog steeds in zesde wiel en liet ik een klein gaatje om Van Haaren er tussen te laten. Ik had zelf niet de macht om mee te draaien en wilde even op adem komen. Van Haaren wilde niet inhaken en het gaatje tussen ons en de renners voor ons groeide. Terpstra reed vollebak door op kop en maakte het gat steeds groter. Van Haaren kon ook niet meer en samen gingen we eraf. We gingen niet meedoen om de zege.

Ik viel terug in het peloton en reed de wedstrijd rustig uit. Met een gemiddelde van 44 km/u was de snelheid nog behoorlijk hoog. De trainingskilomerers zitten weer in de benen en ik voel mezelf ook sterker worden.

Het jaar gaat echt beginnen

Na twee weken de fiets in de schuur te hebben gelaten, ben ik vandaag weer gestart met trainen. Drie uurtjes trainen, waarvan een iets intensiever dan de andere twee. Gelukkig scheen de zon, het was een graad of 31, heerlijk.

Ook morgen, woensdag, vrijdag, zaterdag en zondag staan trainingsritten op de agenda. In totaal zo'n 17 uur, maar misschien maak ik er zelf wel 20 van. Ik ben van plan hard te trainen de komende zes weken. Over twee maanden staat immers het WK voor journalisten alweer te wachten, daar wil ik echt goed zijn.

Over twee weken vertrek ik voor tien dagen naar Zwitserland om lekker op hoogte te trainen. Niet alleen het klimmen is goed voor mij, maar ook het slapen op hoogte (1500 meter) kan in mijn voordeel uitpakken. Als het meezit kan ik in Zwitserland zelfs aan een koers deelnemen.

Daarnaast ga ik nog flink trainen op de tijdrit. De komende weken probeer ik minimaal een keer per week op de tijdritfiets te gaan trainen. Flink intensief rijden in de tijdrithouding kan flink wat voordeel opleveren. Ik doe er alles aan om in September in topconditie te zijn!

66e van Nederland

Zondag heb ik het NK voor Amateurs gereden in Aalten. Een mooie ronde met twee straten waarin toch enigszins hoogteverschil op te tekenen was. De klimmetjes, de warmte en het aantal rondes (17!) zorgde ervoor dat het NK een slopende koers werd. Hoewel ik niet meespeelde voor de overwinning, heb ik nooit echt moeite gehad om de koers bij te benen.

Aan de start verschenen 160 renners, onderwie de allerbeste van dit seizoen. Het NK wordt namelijk op uitnodiging verreden en dat betekent dat niet iedereen bij voorbaat toegestaan is. Vorige week kreeg ik mijn uitnodiging binnen en dus was ik wel een van de 160 kanshebbers op het rood-wit-blauw.

Ik heb me eigenlijk de hele koers koest gehouden en lekker achterin het peloton gezeten. Ik was me ervan bewust dat dit weleens een gevaarlijke plek kan zijn gezien de moeilijkheid van het parcours. Op het lange rechte stuk werd er tot 55 km/u gereden en achterin vallen dan de hardste klappen. Mijn benen waren goed en als je dan goed oplet hoeft je achterin niet te lossen.

Het kwam slechts een enkele keer voor dat er een grotere groep brak. 20 plekken voor mij kon iemand het tempo niet meer aan en wij leken te moeten lossen. Ik wist dat ik nu voor mezelf op moest komen en zette een spurt in. Gelukkig wist in nog aan te sluiten bij het peloton.

De meeste chaos was telkens weer op het verzorgingspunt. Door de warmte was voldoende drinken een vereiste. Er was slechts een verzorgingsstrook ingericht voor 160 renners en daardoor was het op dat stuk straat vooral gevallen bidonnen ontwijken. Gelukkig ging er al met al niets mis.

Tegen het einde begonnen meer en meer renners vermoeid te raken. In de laatste ronde deed ik nog een poging vooraan te raken. Er was al een grote groep ontsnapt en wij deden niet meer mee om de titel. Vlak voor de slotklim maakte een renner zo'n rare manoevre dat ik direct tien plekken verloor.

Het maakte me niet veel meer uit, want ik ging toch niet meer meespurten voor de 30e plek. Ik reed rustig naar de streep toe en nam genoegen met de 66e plek. Mijn benen waren moe, wat resulteerde in een behoorlijke krampaanval in beide dijbenen. Na 109 kilometer NK zit mijn eerste deel van het seizoen erop. Eerst twee weken de fiets aan de haak hangen en vervolgens weer de draad oppakken richting het WK journalisten in Lierde.

Op vier na beste

Het NK journalisten 2010, een slijtageslag in de warmte. Het deelnemersveld was sterker dan ooit en ik was ook sterker dan ooit. Op het spel stond een rood-wit-blauwe tricot, die ik graag om de schouders wilde hebben. Helemaal omdat het parcours gelijk was aan de Tour-proloog en er veel publiek langs de kant stond.

Dankzij Serge van Bikeparts4u.nl kon ik de koers rijden op een 6cm hoge velg-wiel. Ik startte op mijn BMC Pro Machine met Dura Ace en dus hoge velgen. Gecombineerd met mijn zwart-rode Eemland-outfit, zag ik er toch behoorlijk gesoigneerd uit. Samen met de wetenschap dat ik al eens tweede was op het WK voor Journalisten, zagen velen mij vooraf als favoriet.

Maar in het wielrennen is het des te moeilijker om te winnen als favoriet. Tegenstanders rijden meer en meer op jouw wiel en laten je minder makkelijk gaan. Toch lukte het mij om halverwege de koers afgescheiden te raken.

Ik sprong op het goede moment weg uit het peloton en sloot aan bij de, eerder ontstane, 5 man sterke kopgroep. Na mij sloten nog twee renners aan en met acht man hadden we de goede ontsnapping te pakken. Het peloton was al vrij snel op een onoverbrugbare afstand gezet.

Ik keek om me heen en herkende toch zeker één renner. Thijs Zonneveld, ex-profrenner, maar nog steeds een prima wielrenner. De samenwerking in de groep was best redelijk, maar als het tempo eruit viel, trok ik de gang er weer in. In de voorlaatste ronde demarreerde een renner. Wij lieten hem spartelen en toen we de laatste ronde in moesten gaan draaien, reed de ontsnapte renner rechtdoor in plaats van rechtsaf. Hij zette zichzelf buitenspel en wij gingen met zeven man op de finish af.

In de laatste ronde waren er een aantal aanvalletjes. Ik kon overal op reageren en besloot op 3,5 kilometer voor het einde om zelf een versnelling in te zetten. Ik dacht dat ik het wel kon halen, maar had me duidelijk vergist in de nog af te leggen afstand. Achter mij reden Thijs Zonneveld en co behoorlijk door om mij bij te halen. Op een kleine kilometer voor de meet was de hergroepering een feit.

Ik probeerde nog wat krachten te vinden voor de sprint. Op 200 meter zette Zonneveld aan. Er kwam nog een renner over hem heen. Roel van Schalen werd eerste, hij had weinig gedaan in de kopgroep, maar sprintte wel naar de winst. Ik werd vijfde, had niet het geluk dat ze mij de titel gunde. Daarnaast had ik gewoonweg niet de macht om nóg een kilometer door te trekken.

Volgend jaar een nieuwe kans op een journalistentitel. Komend weekend moet ik nog het NK amateurs A rijden. Dat wordt ook een zware rit, waar de weersomstandigheden opnieuw een belangrijke rol gaan spelen.