Busy rider

Ik heb er op z'n zachtst gezegd een druk fietsweekje opzitten. Zaterdag een lange trainingsdag voor november, zondag baanwedstrijdjes in Amsterdam. Maandagavond opnieuw een baanwedstrijdje in Apeldoorn en dan dinsdagavond en woensdagochtend nog baantraining. Na een middagje rust was het woensdagavond fitness-avond.

Zondag reed ik mee in Amsterdam tijdens het 'Velodrome op zondag'. Mijn benen voelden nog wat zwaar aan en dus deed ik rustig aan. Echt hoog in de ranking kwam ik niet voor. Ik reed vooral lekker mee en spaarde krachten voor de maandagavond.

In Apeldoorn werd namelijk de tweede superpopulaire gereden. Een mooi baanwedstrijdje op prima niveau. Het was maandag druk in Alkmaar. Maar liefst 32 renners meldde zich aan voor een drietal onderdelen. De scratch, een dernykoers en een afsluitende koppelkoers.

De scratch is vaak een loterij. Vaak valt het stil bij het ingaan van de 'finale'. Dit keer ook. Don Duizings durfde het op ruim vier ronden van het einde aan om de aanval in te zetten. Ik zat te ver om direct te volgen. Met nog drie ronden te gaan ging ik er alleen achteraan. Duizings won de scratch, ik werd in de laatste bocht geklopt om plek twee. Geert Jan Jonkman had zijn zinnen gezet op die tweede plek en had de laatste ronde flink gas gegeven. Hij trok het peloton uiteen en kwam met nog vier renners over mij heen op het laatste rechte stuk.

De dernyrace gaat mij steeds beter liggen. Ik reed in mijn heat tegen andere renners met een amateurlicentie. Maas van Beek was voor mij onklopbaar, gewoon een maatje te groot. Ik werd daar achter keurig tweede en pakte op die manier wat extra premiegeld.

Op de koppelkoers waren de benen iets minder. Ik koppelde met Don Duizings en na een paar mindere koppels in het begin, waren we naar mate de koers vorderde beter op elkaar ingespeeld. We reden lekker mee met het peloton, maar kregen het op het einde lastig. Met een achtste plek sloten we de avond af.

Na een paar rustige baantrainingen was het vanavond weer tijd voor de Team Amsterdam-fitnesstraining. Na een fijn uurtje spinnen hebben we nog een veertigtal minuten stabiliteisoefeningen gedaan. Heerlijk, maar ik vrees de spierpijn alweer!

Sportschool de day after: Spierpijn

De buikspieren, armspieren, rugspieren en hamstrings, ze voelen allemaal stram aan. Het is het gevolg van een avondje 'sportscholen' met Team Amsterdam, mijn debuut, terwijl de rest vorige week ook al de sportschool indook. Naast krachttraining oefenen we ook op gewichtheffen én doen we core stability-oefeningen. Iemand (zoals ik) die dat niet gewend is, heeft de dag erna geheid last van de spieren.

Hoewel we ons met gewichtheffen nog beperken tot techniek oefenen, kraakten de hamstrings van sommige renners al behoorlijk. Zo ook de mijne. Aan de gewichten zaten we op dat moment nog niet, de techniek werd geoefend met een stok die amper een kilo weegt.

Na een half uurtje stoten en rare schouderbewegingen was het tijd voor krachttraining. Leg pull, leg press en andere oefeningen om snelle en trage spiervezels te trainen. Naast dat het goed is voor de spierontwikkeling, wordt ook het teamproces getraind in de sportschool.

Het halve uurtje core stability is genoeg om de spierpijn er definitief in te krijgen. Ik merk aan mezelf dat de balans en houding nog niet helemaal is zoals het moet zijn, maar dat zal vast komen met de weken. En gelukkig ben ik niet de enige die niet uitblinkt in de sportschool, maar ik heb het wel naar m'n zin gehad en dat is ook belangrijk.

Domme fout op scratch kost podiumplek

Zondag 14-11 stond al lange tijd in mijn agenda. Het Nederlands Kampioenschap wielrennen voor amateurs op de baan is een prestigieuze titel die ik vóór mijn overstap naar de elite graag aan mijn palmares zou toevoegen. Maar... De concurrentie is moordend en het niveau is gewoon hoog. Dat zorgde ervoor dat er in Apeldoorn een mooie wielermiddag ontstond.

Op het programma stonden drie verschillende onderdelen, een puntenkoers, scratch en dernyrace. Voor zowel de puntenkoers als de dernyrace moesten eerst een kwalificatie gereden worden. We startten met de puntenkoers kwalificatie. 25 ronden met een puntensprint na iedere vijf ronden.

Omdat de eerste acht zich zouden plaatsen moest ik in ieder geval een keer punten halen. Dit wilde ik direct bij de eerste sprint doen. Ik werd tweede en pakte drie punten, waarna zes man wegreden. Prima voor mij, want zolang de kopgroep vooruit bleef slokte zij alle punten op. Ik had al drie punten en zou dan meeglippen naar de finale zonder bovenmatige inspanning.

Toen de koplopers dichterbij kwamen, moest ik zelf gas geven om ze de aansluiting niet te laten vinden. Als de koplopers aansluiten krijgen ze 20 bonuspunten en komen de punten weer vrij voor het hele peloton. Omdat in het peloton vooral renners zaten die belang hadden bij de punten, wachtten zij op de koplopers. Ik deed dat niet en reed op vier ronden weg. Het peloton liet me rijden en ik had al snel een gat. Toen de koplopers aansloten bij het peloton, was het gat met mij zo'n halve ronde. Ik won de laatste puntensprint en ging onbedreigd naar de finale.

De finale was een gesloten koers, zonder aanvallen. Ik deed in vier van de zes sprints mee om de punten en behaalde 7 punten. Dat betekend dat ik een keer tweede, een keer derde en twee keer vierde was. Ik werd daarmee vierde en verzamelde vier punten voor het omnium.

De scratch volgde als tweede onderdeel. 20 ronden rijden en wie als eerste over de streep komt is de winnaar, heel simpel dus. Ook de scratch werd heel gesloten gereden. Aanvallen waren niet te bespeuren en het tempo lag erg laag. Op 1 kilometer (4 ronden)voor het einde, was ik het zat, ik koos de aanval. Ik kreeg geen ruimte en stuurde weer omhoog. Op twee ronden ging ik vollebak aan. Ik trok door en probeerde er een sprint van 500 meter van te maken. De streep kwam dichterbij en ik viel niet stil, maar in de laatste bocht kwamen renners over mij heen. Ik was te vroeg aangegaan, werd negende en vergooide mijn kansen voor het omnium.

De dernyrace wilde ik nog goed rijden om het NK enigszins goed af te sluiten. Ik reed zo'n beetje de hele koers aan de leiding en parreerde een aanval van Thijs Visscher. In de laatste ronde was ik niet meer bij machte om een aanval van John Burger ongedaan te maken en ik werd tweede in mijn heat. Herkansing.

In de herkansing reed ik met Maxim, uittredend kampioen Jan van Oosterom en leider Christian Bosch. Mijn benen waren nog goed, maar het tempo lag hoog. Alleen de eerste twee gingen door. Ik werd helaas derde in de herkansing en mocht de finale niet rijden.
Ik werd zesde overall, maar zonder domme fouten had er zeker meer ingezeten. Christian werd verdiend kampioen en mag een jaar lang in het rood-wit-blauw rijden. Voor mij rest nog 1 kans op een amateurtitel. Het NK koppelkoers op 30 december. Dan sta ik aan de start met Maxim en willen we een ijzersterk duo vormen. (foto's Fred Draisma BF-One.com en Gerrit Bonestroo geebeefoto.nl)

NK Amateurs voor de deur

Zondag is het NK amateurs op de baan en de vorm wordt steeds beter. Twee weken geleden reed ik een wedstrijdje in Apeldoorn en toen was zowel de conditie als de vorm nog niet op orde. Inmiddels merk ik tijdens de trainingen dat het hardrijden op de baan steeds beter gaat.

De afgelopen week heb ik maar een enkele keer op de weg getraind. Zaterdag reed ik na mijn baantraining door naar de Amsterdamse brug, waar Team Amsterdam zich verzamelde voor de tweede training van het seizoen. Na 2 uur baantraining en 3 uur wegtraining was ik moe en voldaan.

Zondag rijden we in Apeldoorn een omnium over drie onderdelen. De puntenkoers, dernyrace en pelotonsrit. Ik hoop een plaats op het podium te verwerven door aanvallend en fris te rijden. Misschien levert het wel iets op.